All Chapters of กุหลาบที่สลายไปในความฝัน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12สือเยี่ยนจิ่นทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอีกครั้งอย่างหมดเรี่ยวแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและสับสนเลือนลาง แต่ไม่รู้ทำไม ในช่วงเวลานั้นเอง ในหัวของเขากลับนึกถึงวันที่จู้อวี่ถงเริ่มมีท่าทีผิดปกติเป็นครั้งแรกดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอเงยหน้ามองเขาแล้วถามว่า “เยี่ยนจิ่น คุณยังจำได้ไหม วันแต่งงานวันนั้น ฉันพูดอะไรไว้?”“จำไม่ได้แล้วเหรอ? ฉันเคยบอกไว้ว่า คุณใช้ความรักที่เร่าร้อนที่สุดงัดเปิดหัวใจของฉัน แต่ถ้าวันหนึ่งคุณไม่รักฉันแล้ว ก็ขอให้บอกฉันตรง ๆ ฉันจะไม่รั้งคุณไว้ แต่ถ้าคุณหลอกฉัน ฉันจะหายไปตลอดกาล ทำให้คุณไม่มีวันหาฉันเจออีก”ที่แท้…ตั้งแต่ตอนนั้น เธอก็เริ่มรู้แล้ว และกำลังเตรียมตัวจะจากไปใช่ไหม?ที่แท้…สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงแต่เขาไม่เคยไม่รักเธอเลยนะ… เขาแค่เผลอไขว้เขวไปชั่วครู่เท่านั้นเอง แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่เขารักที่สุดก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น!“อาอวี่…คุณใจร้ายกับผมได้ขนาดนี้เลยเหรอ…”เขายกมือทั้งสองปิดหน้า เสียงสะอื้นที่พยายามกดไว้เล็ดลอดออกมาตามซอกนิ้ว เหล่าคนรับใช้ที่ยืนอยู่ห่าง ๆ มองเห็นสือเยี่ยนจิ่นเดี๋ยวยืนเดี๋ยวนั่งไม่เป็นสุข สลับระหว่างเดือดดาลกั

บทที่ 14ซูชิงหลิงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เธอสู้จู้อวี่ถงไม่ได้ตรงไหนกัน?หน้าตา รูปร่าง เธอก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าจู้อวี่ถงเลย แม้แต่เรื่องบนเตียง เธอก็ยังเอาใจสือเยี่ยนจิ่นได้มากกว่าจู้อวี่ถงด้วยซ้ำ แล้วทำไม…เขาถึงยังเลือกทิ้งเธอไปเพื่อจู้อวี่ถงอยู่ดี?เธอคิดไม่ออกเลย และสือเยี่ยนจิ่นก็ไม่ได้ให้เวลาเธอได้คิดมากนักเธอเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เข็มนาฬิกากำลังจะชี้ไปที่เจ็ดโมง บางทีอาจเป็นเพราะสายใยแม่ลูกจริง ๆ ซูชิงหลิงลูบท้องของตัวเอง และเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความไม่สบายใจของลูกในครรภ์เธอเหมือนจะได้ยินเสียงลูกในท้องร้องขอความช่วยเหลือ เหมือนกำลังพูดว่า ‘แม่ หนูไม่อยากจากแม่ไป แม่ช่วยหนูด้วยนะ!’ซูชิงหลิงยกมือขึ้นมองไปที่ประตูที่ปิดสนิท ลังเลอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้นยืน เก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชุดอย่างลวก ๆ แล้วเก็บของมีค่าทั้งหมดในคอนโดไว้จนเรียบร้อย จากนั้นก็หยิบบัตรที่สือเยี่ยนจิ่นเคยให้เธอไปถอนเงินออกมาจำนวนหนึ่ง ก่อนจะรีบเรียกรถไปสนามบินอย่างเร่งรีบเธอจะไม่อยู่ที่นี่เพื่อรอให้เขาส่งเธอไปโรงพยาบาล เธอจะพาลูกของพวกเขาหนีไปให้ไกล รอจนเธอคลอดลูกออกมาอย่างป

บทที่ 16สือเยี่ยนจิ่นไม่เชื่อว่าคนคนหนึ่งจะหายไปจากโลกนี้ได้โดยไร้ร่องรอย ต่อให้เธอยกเลิกทะเบียนตัวตนไปแล้ว การจากไปก็ย่อมต้องมีร่องรอยหลงเหลืออยู่หาไม่เจอในเมือง A เขาก็สั่งให้คนออกตามหาไปทั่วทั้งประเทศหาในประเทศไม่เจอ เขาก็ให้คนไปตามหาต่อในต่างประเทศเธอแค่ยกเลิกทะเบียน ไม่ได้ตายเสียหน่อย สือเยี่ยนจิ่นมั่นใจอย่างยิ่ง ต่อให้ต้องงมเข็มในมหาสมุทร เขาก็จะตามหาจู้อวี่ถงให้เจอหลังจากยกเลิกตัวตนแล้วหาเธอไม่เจอ เธอก็คงไม่เลือกอยู่ในประเทศอีก เช่นเดียวกับตอนที่ซูชิงหลิงอยากหนี เธอก็เลือกหนีไปกบดานที่ต่างประเทศเหมือนกันเขาเพียงแค่ต้องตรวจสอบว่าช่วงนี้มีใครบ้างที่เดินทางออกนอกประเทศจากเมือง A ยังไงก็ต้องตามจนรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนในที่สุด ผ่านไปครึ่งเดือน สือเยี่ยนจิ่นก็ตามรอยจากตั๋วเครื่องบินเมื่อครึ่งเดือนก่อน และการเคลื่อนไหวของเงินในบัตรใบหนึ่งที่อยู่ในชื่อของจู้อวี่ถง จนพบที่อยู่ปัจจุบันของเธอวันนั้นเขาก็ซื้อตั๋วเครื่องบินทันที หลังจากบินอยู่นานกว่าสิบชั่วโมง ในที่สุดก็มาลงจอดที่เมลเบิร์นแต่เมื่อเขาไปถึงโรงแรมที่จู้อวี่ถงเคยพักอยู่ ก็เพิ่งรู้ว่าเพียงสองชั่วโมงก่อนที่เขาจะมา

บทที่ 18การเดินทางรอบโลกนั้น ทั้งเหนื่อย เปลืองเงิน และเสียเวลามากจริง ๆ ต่อให้จู้อวี่ถงพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดแล้วก็ตาม พอเธอไปครบทุกที่ที่อยากไป และสุดท้ายกลับมาถึงเมลเบิร์น ก็ผ่านไปแล้วถึงสองปีระหว่างทาง เธอยังได้พบกับชายคนหนึ่งชื่อซีโอดอร์ และได้กลายเป็นเพื่อนร่วมทางกับเขาทั้งสองคุยกันถูกคอมาก และเมื่อรู้ว่าจุดหมายปลายทางสุดท้ายก็เป็นที่เดียวกัน จึงยินดีเดินทางไปด้วยกัน แต่ไม่คิดเลยว่า เพิ่งลงถึงเมลเบิร์นได้ไม่นาน ก็ต้องมาเจอกับแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งนับตั้งแต่การโอนเงินครั้งแรกถูกตีกลับ สือเยี่ยนจิ่นก็เหมือนคนที่ตามหาอย่างยากลำบาก แล้วในที่สุดก็ได้รับการตอบกลับ จากนั้นเขาก็เริ่มโอนเงินให้เธอเป็นระยะ ๆ ทุก ๆ สองสามวันช่วงแรกเธอยังโอนเงินคืนอยู่ แต่หลัง ๆ อาจเพราะเริ่มรู้สึกว่ามันยุ่งยากเกินไป เขาโอนมา เธอก็รับไว้ยังไงก็เป็นเงินที่เขาเอามาให้ถึงที่ ไม่รับก็เสียของเปล่าและสิ่งนี้เองก็เหมือนเป็นสัญญาณอย่างหนึ่ง ให้เขาเข้าใจผิดว่า บางทีตอนนี้จู้อวี่ถงอาจจะไม่ได้โกรธมากเหมือนก่อนแล้ว เมื่อหันกลับไปมองเส้นทางการเดินทางของเธอตลอดที่ผ่านมา ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจ

บทที่ 20ท่ามกลางคำซักถามที่ถาโถมมาเป็นระลอก สีหน้าของสือเยี่ยนจิ่นซีดเผือด เขาส่ายหน้าซ้ำ ๆ อยากจะบอกว่าไม่ใช่ แต่เมื่อเธอเห็นปฏิกิริยาของเขา กลับเพียงหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ“ยังไง คุณยังจะบอกว่าคุณรักฉันอีกเหรอ? รักฉันอยู่ แต่ก็ไปมีลูกกับคนอื่น สือเยี่ยนจิ่น ความรักของคุณมันช่างไร้ค่าเสียจริง”ทันทีที่ประโยคสุดท้ายของเธอจบลง สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดจนแทบไร้เลือด มีเพียงดวงตาที่แดงก่ำ เขามองเธอด้วยสายตาวิงวอน ใช้เสียงแหบพร่าพยายามอธิบายเป็นครั้งสุดท้าย หวังให้เธอสงสาร “ผมไม่ได้ให้ซูชิงหลิงคลอดลูกของผม… ผมพาเธอไปโรงพยาบาล ไปทำแท้งแล้ว ผมก็รู้ตัวว่าผิดจริง ๆ หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย อาอวี่ คุณเชื่อผมได้ไหม?”เธอส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างลึกซึ้ง“ฉันเชื่อว่าต่อมาคุณพาเธอไปเอาเด็กออกจริง และไม่ได้ติดต่อเธออีกแล้ว แต่สือเยี่ยนจิ่น รู้ไหม ว่าคุณในแบบนี้แหละที่ทำให้คนรังเกียจ ทั้ง ๆ ที่จุดเริ่มต้นของความผิดทั้งหมดมันมาจากคุณเอง คุณมีทั้งภรรยา มีทั้งครอบครัวอยู่แล้ว แต่ก็ยังไปยุ่งกับคนอื่น ทำผู้หญิงคนอื่นท้อง ให้ความหวังที่ไม่ควรมีแก่เธอ แต่พอเกิดเรื่องขึ้น ความจริ