All Chapters of กุหลาบที่สลายไปในความฝัน: Chapter 1 - Chapter 10

24 Chapters

บทที่ 1

บทที่ 1 เมื่อมองหญิงสาวตรงหน้าที่เพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ แต่กลับถือเอกสารคำร้องมายื่นเอกสารขอลบข้อมูลตัวตน เจ้าหน้าที่ถึงกับแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดจู้อวี่ถงพยักหน้า เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ฉันแน่ใจค่ะ” เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ เจ้าหน้าที่จึงเก็บเอกสารไปและประทับตราลงไปหนึ่งครั้ง “ขั้นตอนการลบข้อมูลจะใช้เวลาประมาณ 15 วัน กรุณารออย่างอดทนด้วยนะคะ”เธอไม่ได้หยุดอยู่นานกว่านั้น หันหลังแล้วเดินออกจากศูนย์บริการ เดินออกไปได้ไม่ไกล เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดทำรายการอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็ได้รับข้อความจากสายการบินแจ้งว่าจองตั๋วเครื่องบินสำเร็จแล้วจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเรียกรถกลับไปที่วิลล่ารถวิ่งมุ่งหน้าไปยังเขตวิลล่าตลอดทาง ไม่นานแท็กซี่ก็ไม่สามารถขับเข้าไปต่อได้ ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากวิลล่าของสือเยี่ยนจิ่น เธอจึงลงจากรถแล้วค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าด้วยตัวเองเธอยังเดินไปได้ไม่นาน สายตาก็ถูกดึงดูดโดยรถมายบัคที่จอดอยู่ข้างทางแรงสั่นสะเทือนของตัวรถที่รุนแรงอย่างอธิบายไม่ได้ ชวนให้คนเผลอคิดไปไกล กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง ภายในปรากฏเงาของชายหญิงคู่หนึ่งชายหนุ่มรูปงามเอน
Read more

บทที่ 2

บทที่ 2คำพูดที่โผล่ขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไปของเธอทำให้สือเยี่ยนจิ่นยิ่งลนลานขึ้น “คนดี ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา?”เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ จู้อวี่ถงถึงพูดแบบนี้ พอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “มีใครเอาเรื่องผมไปพูดใส่หูคุณหรือเปล่า?”พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เธอตอบ สีหน้าเคร่งเครียดลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะกดโทรออกสายหนึ่ง “เรียกผู้หญิงทุกคนที่ช่วงนี้ผมเคยติดต่อมาให้หมดเดี๋ยวนี้”หลังวางสายได้ไม่นาน คนรับใช้ในบ้านกับพนักงานในบริษัทก็ถูกเรียกรวมตัวกันทั้งหมด เขามองกลุ่มผู้หญิงที่ยืนเรียงเป็นแถว สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น“พวกเธอ เล่าทุกอย่างที่ช่วงนี้ฉันมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเธอให้คุณนายฟังให้หมด เล่าให้หมดทุกอย่างอย่างละเอียด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว”ทุกคนมองหน้ากันไปมา ก่อนที่สาวใช้คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ตรงกลางและสวมชุดยูนิฟอร์มเหมือนกันจะรีบก้าวออกมาข้างหน้า“ช่วงนี้ฉันได้พบคุณสือแค่ครั้งเดียว ตอนนั้นคุณนายช่วงมีประจำเดือน คุณสือให้ฉันสอนเขาต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลทรายแดง แล้วก็ถามรายละเอียดเกี่ยวกับข้อควรระวังช่วงมีประจำเดือนของผู้หญิงอย่างละเอียดทุกอย่าง ก็เพื่
Read more

บทที่ 3

บทที่ 3 จู้อวี่ถงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่รับรู้ถึงอ้อมกอดอุ่นของเขา ขณะที่ในใจกลับเต็มไปด้วยทั้งความขมขื่นและความเจ็บปวดถาโถมปะปนกันไม่หยุดเขานี่มันแสดงเก่งขนาดนี้ได้ยังไงกันนะถ้าเธอไม่ได้เห็นภาพที่เขาไปคลุกคลีกับคนอื่นกับตาตัวเอง บางทีภายใต้การอธิบายเสียยืดยาวขนาดนี้ เธออาจจะเชื่อเขาจริง ๆ ก็ได้แต่เรื่องแบบนั้นไม่มีคำว่า “ถ้า” อยู่ในโลกนี้สือเยี่ยนจิ่น…นอกใจเพียงครั้งเดียว ก็หมดสิทธิ์ทั้งชีวิตบางทีความผิดปกติที่จู้อวี่ถงแสดงออกมา ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตบางอย่าง ในช่วงหลายวันถัดมา สือเยี่ยนจิ่นจึงตั้งใจเลื่อนงานทั้งหมด ทิ้งทุกธุระไว้ แล้วอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอตลอดเวลาเพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข ของหรูหราสารพัดและเสื้อผ้าจากแฟชั่นโชว์ก็ถูกส่งมาที่วิลล่าหลั่งไหลไม่ขาดสายแต่ไม่ว่าเขาจะให้ของมากแค่ไหน เธอก็ยังไม่เคยยิ้มออกมาเลยกระทั่งวันหนึ่ง เขาทำท่าลึกลับ ปิดตาเธอไว้ แล้วพาเธอไปยังตึกที่สูงที่สุดในใจกลางเมืองพอมือที่บังสายตาถูกปล่อยลง เธอถึงได้เห็นว่าเป็นดินเนอร์ใต้แสงเทียนที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นเซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ เธอคงทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้ง
Read more

บทที่ 4

บทที่ 4 ไม่รู้ว่าจูบกันไปนานแค่ไหน เขาถึงได้ยอมปล่อยซูชิงหลิงออกในที่สุด ก่อนจะผลักเธอไปกระแทกเธอเข้ามุมกำแพงอย่างแรง น้ำเสียงแหบพร่าพูดขึ้นว่า “ทำไมต้องมายั่วฉัน? ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ต่อหน้าอาอวี่ เธอห้ามทำตัวเกินเลย”ซูชิงหลิงไม่ได้ตอบคำถามของเขา เธอโอบคอเขาไว้แล้วหัวเราะเบา ๆ ไม่หยุด ผ่านไปพักใหญ่จึงโน้มเข้าไปใกล้ข้างหูของเขา เป่าลมหายใจแผ่วหอมกรุ่นข้างหูเขา“แล้วคุณโดนฉันยั่วติดหรือยังล่ะ ฉันหึงนะ~ ยังไม่ให้ฉันงอแงหน่อยเหรอ~”เธอทั้งออดอ้อน ทั้งเอาร่างกายแนบชิดถูไถกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา เขารับรู้ถึงความนุ่มละมุนราวสายน้ำของเธอโดยไม่พูดอะไร แต่ลมหายใจกลับหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เพียงครู่เดียวก็ทนไม่ไหว ก้มลงจูบเธออย่างหนักหน่วงอีกครั้ง“พรุ่งนี้ฉันจะจุดดอกไม้ไฟแบบเดียวกันให้เธอ ต่อไปอาอวี่มีอะไร เธอก็จะมีเหมือนกันทุกอย่าง แต่มีอยู่ข้อเดียวที่เป็นขอบเขตของฉัน—อย่าไปก่อเรื่องต่อหน้าอาอวี่”แม้จะรู้เรื่องระหว่างสือเยี่ยนจิ่นกับซูชิงหลิงมานานแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังไม่อาจต้านทานแรงกระแทกทางใจของภาพที่เห็นกับตาตรงนี้ได้ หัวใจเจ็บแปลบแผ่ว ๆ ราวกับถูกมีดทื่อกรีดลงบนเนื้อ ทำให้ดวงตาของ
Read more

บทที่ 5

บทที่ 5ความตื่นตระหนกในสายตาของสือเยี่ยนจิ่นดูไม่เหมือนเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย แต่พออยู่ในสายตาของจู้อวี่ถงกลับรู้สึกน่าขำเสียมากกว่าเธอจากไปก็เท่ากับเปิดทางให้ซูชิงหลิงเข้ามาแทนที่ไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาจะทำหน้าตื่นตระหนกแบบนี้ไปทำไม?แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดประโยคนั้นออกไป เพียงตอบกลับอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันเห็นคุณยังไม่กลับสักที อากาศก็หนาวเลยกลับมาก่อน ส่วนเสื้อผ้าเหล่านี้ ก็เพราะกำลังจะเปลี่ยนฤดู เลยเอาออกมาจัดไว้น่ะ”พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ใจที่แขวนค้างอยู่สูงของสือเยี่ยนจิ่นก็พลันโล่งลงทันทีเขาเหมือนเพิ่งผ่านประตูผีมาหมาด ๆ รู้สึกเหมือนได้เธอกลับคืนมาอีกครั้งทั้งดีใจทั้งลนลาน จึงโอบกอดเธอแน่น“แค่เธอไม่โกรธฉันก็พอ ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรคุยโทรศัพท์นานขนาดนั้น ไม่ควรทิ้งเธอไว้ตรงนั้นคนเดียว”“ต่อไปงานเก็บของแบบนี้อย่าทำเองคนเดียวนะ ได้ไหม เมื่อกี้ผมตกใจแทบตายจริง ๆ ผมนึกว่าคุณจะทิ้งผมไปแล้ว คนดี ผมกลัวมาก อย่าทิ้งผมไปนะ ผมจะตาย ผมตายจริง ๆ นะ”จู้อวี่ถงไม่ได้ตอบคำพูดของเขา แต่พอก้มลงก็เห็นคราบฝุ่นที่เข่ากางเกงสูทหรูของเขา เห็นได้ชัดว่าเพราะรู้ว่าเธอหายไป เขาจึงรีบร้อนออกตามหา และตอนเ
Read more

บทที่ 6

บทที่ 6ฟู่ฉีหลิน เจ้าของงานในครั้งนี้ มองดูสือเยี่ยนจิ่นที่สายตาเต็มไปด้วยจู้อวี่ถง แล้วก็เผยสีหน้าล้อเลียน “พี่สือ นี่พี่ตามใจเธอจนคนอื่นอิจฉาตาร้อนเลยนะ สมกับเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงทั้งโลกอยากแต่งงานด้วยอันดับหนึ่งจริง ๆ ดูสิ ผมก็กำลังจะแต่งงานแล้วเหมือนกัน สอนผมหน่อยสิว่าต้องเอาใจภรรยายังไง!”เรื่องที่เกี่ยวกับจู้อวี่ถง เขาไม่เคยหลีกเลี่ยงเลย พอได้ยินคำถามของฟู่ฉีหลิน เขาก็ปอกทับทิมให้จู้อวี่ถงไปด้วย พลางตอบอย่างเรียบ ๆ ว่า“ภรรยาอยากได้อะไรก็ให้ ต้องการอะไรก็หามาให้ รักษาความสดใหม่และความโรแมนติกไว้ อยู่เป็นเพื่อนเธอให้มาก คอยใส่ใจเธอตลอดเวลา แล้วก็มอบทั้งชีวิตของนายให้เธอ…”เขานับเรียงสิ่งที่ตัวเองเคยทำมา ส่วนฟู่ฉีหลินฟังแล้วก็รีบโบกมือปฏิเสธ “ผู้ชายดีเลิศขนาดนี้ผมทำไม่ไหวจริง ๆ พอเถอะ ๆ”พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะขึ้นทันที “เหล่าฟู่ งั้นก็ดูเหมือนนายจะรักเมียไม่เท่าที่พี่สือรักพี่สะใภ้แล้วล่ะ!”“ดูพวกนายพูดเข้าสิ อย่าเอาฉันไปเทียบกับตัวท็อประดับนั้นเลย”ขณะที่หลายคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ก็มีคนหัวเราะแล้วพูดขึ้นมา แต่สิ่งที่พูดกลับไม่ใช่ภาษาจีน หากเป็นภาษาอิ
Read more

บทที่ 7

บทที่ 7เพราะยังมีจู้อวี่ถงอยู่ด้วย งานสังสรรค์ครั้งนี้จึงไม่ได้ยืดเยื้อนานนัก พอเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด สือเยี่ยนจิ่นก็เป็นฝ่ายขอจบงานเอง และพาจู้อวี่ถงออกจากห้องก่อนใครเพิ่งเดินลงมาถึงชั้นล่าง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันทีเขาเหลือบมองชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะหลบเธอไปโดยสัญชาตญาณแล้วกดรับสายทันทีสามนาทีต่อมา เขาวางสายแล้วหันมองจู้อวี่ถงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “อาอวี่ ผมมีธุระด่วนต้องไปที่บริษัทหน่อย ให้คนขับรถพาคุณกลับไปก่อนดีไหม?”เธอมองเขานิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก็ไม่ได้ตอบตกลงกับข้อเสนอของเขา“คุณให้คนขับรถกลับไปก่อนเถอะ ที่นี่ก็ไม่ไกล ฉันอยากเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย”สือเยี่ยนจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ที่นี่ก็ไม่ไกลจากวิลล่าจริง ๆ อีกทั้งช่วงนี้เธอก็เอาแต่อยู่บ้านพอดี ออกมาเดินเล่นผ่อนคลายบ้างก็ดี เขาจึงโบกมือให้คนขับรถกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาก็หันไปขึ้นรถอีกคันเธอมองตามทิศทางที่เขาจากไป ก่อนจะยกมือโบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง“ตามรถคันข้างหน้าไป”รถของสือเยี่ยนจิ่นไม่ได้ไปบริษัท แต่กลับไปจอดอยู่หน้าคอนโดอีกแห่งหนึ่งจู้อวี่ถงเพิ่งจ่ายเงินแล้วลงจากรถ พอหันกลับไป ก็
Read more

บทที่ 8

บทที่ 8จู้อวี่ถงยืนฟังอยู่ข้างนอกแบบนั้นตลอดทั้งคืน เปียกฝนอยู่ทั้งคืนเช่นกัน จนกระทั่งฟ้าใกล้สาง แบตโทรศัพท์ก็ใกล้หมด เธอถึงได้เดินออกไปอย่างด้านชา โบกเรียกรถแล้วกลับไปที่วิลล่าพอคนรับใช้เห็นเธอเปียกโชกไปทั้งตัว ก็แตกตื่นตกใจทันที รีบเตรียมน้ำอุ่นให้เธออาบ แล้วก็ต้มขิงร้อนให้ดื่มแก้หนาวแต่สติที่เลือนรางทำให้เธอแทบแยกทิศทางไม่ออกเลย แล้วจะขึ้นบันไดเองได้อย่างไร คนรับใช้คนหนึ่งจึงลองเดินเข้าไปแตะหน้าผากเธอ พอสัมผัสก็รู้ว่าตัวเธอร้อนจัดจนน่าตกใจ จึงรีบโทรหาสือเยี่ยนจิ่นในทันทีตอนที่สือเยี่ยนจิ่นได้รับข่าวแล้วรีบร้อนกลับมา เธอก็หมดสติไปเพราะไข้สูงแล้ว ไม่ว่าเขาจะเรียกเธออย่างร้อนรนแค่ไหน เธอก็ไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อยเขารีบอุ้มเธอขึ้นรถ แล้วขับรถพุ่งตรงไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบหลังจากได้รับยา จู้อวี่ถงจึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ในทันทีที่ลืมตา เธอก็เห็นสือเยี่ยนจิ่นที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง ใต้ตาคล้ำ และมีหนวดเคราขึ้นจาง ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนพอเห็นเธอฟื้นขึ้นมา ความดีใจในแววตาของเขาแทบซ่อนไม่อยู่ เขาจับมือข้างที่ไม่ได้ให้น้ำเกลือของเธอไปแนบข้างแก้ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยควา
Read more

บทที่ 9

บทที่ 9วันที่จู้อวี่ถงออกจากโรงพยาบาล สือเยี่ยนจิ่นไม่ได้มา มีเพียงข้อความที่เขาส่งมาบอกว่า วันนี้ติดธุระมาไม่ได้ จึงให้คนขับรถมารับเธอแทนเธอไม่ได้ตอบกลับ เพราะก่อนหน้านั้นเธอได้รับข้อความจากซูชิงหลิงไปแล้ว เป็นรูปภาพหนึ่งรูปในภาพนั้น สือเยี่ยนจิ่นในชุดสูทเนี้ยบ ไม่มีท่าทีวางมาดแบบประธานบริษัทใหญ่เลยแม้แต่น้อย กลับกำลังช่วยซูชิงหลิงจัดกระเป๋าสัมภาระด้วยตัวเองพร้อมกับรูปนั้น ยังมีอีกหนึ่งประโยคถูกส่งมาด้วย[เลิกหวังได้แล้ว วันนี้เขาจะไปส่งฉันกับลูกกลับบ้าน]จู้อวี่ถงไม่ได้ตอบใครเลย เธอเก็บข้าวของเพียงลำพังแล้วกลับไปยังวิลล่านับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ข้อความจากซูชิงหลิงก็เหมือนเงาตามตัวที่สลัดไม่หลุด ทุกวันต้องมีส่งมาอย่างน้อยหนึ่งรูป ไม่เคยขาดเลยบ้างก็ส่งรูปที่สือเยี่ยนจิ่นนวดขาให้เธอ บ้างก็ส่งรูปที่เขาแกะกุ้งให้เธอ บ้างก็ส่งภาพที่เธอพัวพันใกล้ชิดกับเขาอยู่ในออฟฟิศ…ทุกครั้งที่ส่งรูปมา พอเห็นว่าเธอไม่ตอบอยู่นาน ก็หงุดหงิดจนเสียอาการ แล้วส่งข้อความมาต่อว่าเธออีก[จู้อวี่ถง ทำไมคุณไม่ตอบฉัน? ทำไมไม่ไปถามเอาความจากเยี่ยนจิ่น? คุณอดทนได้ขนาดนี้เลยเหรอ? อีกไม่กี่เดือนลูกของพ
Read more

บทที่ 10

บทที่ 10 ไม่รู้เพราะอะไร ตอนที่สือเยี่ยนจิ่นออกเดินทางไปยังคอนโดของซูชิงหลิง เขากลับรู้สึกว่าหนังตากระตุกถี่ผิดปกติเขาขับรถเร่งความเร็วตลอดทางไปยังคอนโดของเธอ พอรีบเปิดประตูเข้าไป เห็นซูชิงหลิงที่สวมเพียงชุดนอนบางเบาอยู่ ก็เพิ่งรู้ว่าเรื่องที่บอกว่าล้มอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดเขาขมวดคิ้วแน่นทันที รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง“ช่วงนี้ฉันตามใจเธอมากไปใช่ไหม ถึงได้ลืมสถานะของตัวเองไปแล้ว? เพื่อจะมาอยู่กับเธอ ฉันไม่ได้ไปอยู่กับอาอวี่มานานแค่ไหนแล้ว เธอกลับยังกล้าเอาเรื่องลูกมาหลอกฉันอีกงั้นเหรอ?”พอเจอหน้ากันก็ถูกต่อว่าใส่ทันที ซูชิงหลิงก็มีน้ำตาคลอเต็มดวงตาในพริบตา ร่างกายอ่อนยวบเอนล้มเข้าหาสือเยี่ยนจิ่น ทำปากงอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ“ก็ฉันแค่คิดถึงคุณนี่นา… ลูกก็อยากเจอพ่อเหมือนกัน คุณไม่มา เขาก็เอาแต่กวนฉัน ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไง…”พอเห็นเธออยู่ในสภาพแบบนั้น ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกของสือเยี่ยนจิ่นก็พลันดับวูบลงในทันที เขาถอนหายใจยาวออกมาอย่างหนัก ๆ อีกครั้งเขามักจะไม่มีทางรับมือซูชิงหลิงในสภาพแบบนี้ได้เลย เพราะตั้งแต่แรกแล้ว สิ่งที่เขาชอบในตัวเธอก็คือเวลาที่เธอ
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status