Masukผ่านไปสามวันนิลที่ไม่ได้เป็นอะไรมากก็ออกมาจากโรงพยาบาล พร้อมกับไอ้จ้อยกับไอ้เกมเพื่อกลับไปดูที่บ้าน ไอ้จ้อยกับไอ้เกมทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรมากนักเพียงแค่สลบไปช่วงหนึ่งเท่านั้น วันต่อมาที่โรงพยาบาลทั้งคู่ก็ฟื้นตื่นขึ้นมากันแล้วจะมีก็แต่ไวท์ที่ยังคงนอนสลบไสลอยู่คนเดียวไม่ยอมฟื้นขึ้นมาสักที ไวท์บาดเจ็บทั้งภายในภายนอกแม้จะไม่หนักมากนัก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ตื่นขึ้นมาสักทีจนนิลเริ่มเป็นห่วง แต่เขาก็ช่วยอะไรมากไม่ได้หลังจากอยู่เฝ้ามาสามวันนิลจึงอยากจะออกไปดูที่บ้านสักหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง พวกเขาทั้งสามคนเข้าโรงพยาบาลมาพร้อมกับรถพยาบาล ตอนจะกลับจึงจะต้องเหมารถให้ไปส่งที่บ้าน"โห...ทำไมบ้านเราเละจังเลยครับ" จ้อยเห็นสภาพบ้านในตอนนี้ก็รู้สึกขนลุก พวกเขาไม่อยู่สามวันแต่บ้านดูเก่าขึ้นไปสิบปีเลย"พี่นิลหาหรอใครครับ" เกมถามคนพี่หลังจากที่เห็นว่านิลกำลังมองไปรอบๆเหมือนกำลังหาใครอยู่"ไม่มีอะไรหรอก พวกมึงสองคนก็ทำความสะอาดบ้านเก็บชั้นล่างกับชั้นสองไปก่อน ไม่ต้องกลัวอะไรของทั้งหมดในบ้านกลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปแล้ว" นิลสั่งงานไอ้จ้อยกับไอ้เกม ก่อนจะเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ขับออกไป นิลกลับมาไม่เห็นปู่อยู่ที่นี่ก
เหนือฟ้าและหลวงตาดำต่างก็จ้องมองกันและกัน เหนือฟ้าสองมือปรากฏลูกไฟขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่รอช้าปาลูกไฟเข้าโจมตีใส่หลวงตาดำอย่างจังตู้ม!"มันไม่มีประโยชน์หรอกโยมเหนือฟ้า" รอบร่างหลวงตาดำรอบล้อมไปด้วยโล่แสงสีทองเป็นประกาย มีอักษรภาษาสันสกฤตอยู่บนโล่นั้นเต็มไปหมด"ถึงเวลาต้องจบเรื่องทุกอย่างที่ยืดเยื้อมานานแล้วนะเหนือฟ้า" หลวงตาดำประนมมือขึ้น ก่อนจะเริ่มบริกรรมคาถาท่องบทสวดภาษาสันสกฤตมีตัวอักษรภาษาสันสกฤตสีทองดำลอยออกมาจากหลวงตาดำขณะที่ท่อง ตัวอักษรสีทองลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะเข้าไปรัดพัวพันเข้ากับร่างเหนือฟ้าทั้งร่างยิ่งหลวงตาดำเริ่มบริกรรมคาถามากขึ้นเท่าไร ตัวอักษรสันสกฤตสีทองดำก็ยิ่งออกมาจากปาก ลอยเข้าไปรัดพัวพันตามร่างกายเหนือฟ้ามากยิ่งขึ้น จนกลายเป็นเริ่มที่จะห่อเหนือฟ้าให้กลายเป็นลูกวงกลม"ไอ้แก่นี่ ปล่อยกูนะเว้ย สัส ตัวอักษรบ้านี่คืออะไรกัน แกะไม่ออกเลย..." เสียงเหนือฟ้าดังออกมาจากด้านในตัวอักษรภาษาสันสกฤตที่พันรัดทั่วร่าง ก่อนค่อยๆเบาเสียงลงเมื่อถูกห่อมิดจนไม่เห็นร่างกลายเป็นลูกบอลสีทองดำลูกใหญ่"มันจบแล้วเรื่องทุกอย่างนี่ ลาก่อนโยมเหนือฟ้า "บู้ม!"อ๊ากกก..." ลูกบอลอักษรสันสกฤตพอ
ลูกไฟสีแดงเพลิงระเบิดขึ้นมาจากทางด้านหลังเหนือฟ้า"อักก ไอ้หนูหงงั้นหรอ ซ่อนตัวจนฉันหาไม่เจอเลยนะ" เหนือฟ้าที่โดนโจมตีเข้าที่แผ่นหลังตรงร้องออกมาตัวโซเซ เหนือฟ้าปัดควันที่เกิดจากการระเบิดออกไป ก่อนจะหันกลับไปมองร่างเด็กสีแดงที่ปรากฏตัวขึ้นตอนไหนก็ไม่รู้"ไอ้หง!" นิลที่เห็นหงปรากฏตัวก็ร้องออกมาด้วยความดีใจตอนแรกเขาก็เรียกอีกฝ่ายอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีการตอบกลับ จนนิลคิดว่าหงนั้นหนีไปแล้วซะอีก"โอ๊ยยย ปวดหัวปวดหลังชะมัด" ไวท์ลืมตาตื่นขึ้นมาจากเสียงระเบิดที่ดังขึ้น ใช้มือจับที่หัวตัวเองและยันตัวลุกขึ้นมาอย่างอยากลำบาก รู้สึกเจ็บปวดที่หลังมาก"ไวท์รีบมาช่วยกันเสริมมนต์เข้าไปเร็ว โล่จะแตกแล้ว" นิลเห็นไวท์ตื่นแล้วก็รีบช่วยอีกฝ่ายดึงร่างให้นั่งขึ้น"อื้มม นิลพักก่อนเดี๋ยวเราจะทำแทนไปก่อน" แม้จะพึ่งตื่นแต่เมื่อมองไปรอบๆ ตัว ไวท์ก็พอรู้สถานการณ์คร่าวๆแล้ว แม้นิลจะยังไม่ได้บอกอะไรไวท์เอาลูกประคำมาจากมือนิลแล้วใส่พลังมนต์ของตัวเองเข้าไป โล่จากที่เป็นสีดำก็เปลี่ยนกลายเป็นสีขาวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับซ่อมแซมรอยแตกร้าวต่างๆ จนกลายเป็นเหมือนใหม่ดูไม่ออกเลยว่าโล่นี้เคยร้าวมาก่อนนิลนั่งสมาธิรีบรวบรวมม
"นิลรีบมาอยู่ด้านหลังเร็ว!" ไวท์หันหน้าพรึบมองไปทางบันไดขึ้นชั้นสาม รีบเดินไปอยู่ด้านหน้านิลใช้ตัวบังร่างนิลเอาไว้ที่ด้านหลัง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต"หื้มม มีอะไรวะ" นิลตกใจที่อยู่ๆ ไวท์ก็เป็นแบบนี้ ดันร่างเขาให้อยู่ด้านหลังกางแขนออกปกป้องตัวเขา นิลยังคงงงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ"ลองสัมผัสไอหยินรอบๆ ดูีๆ สิ ไอหยินมันเข้มข้นขึ้นมากเกินจะควรไปแล้ว" ไวท์จ้องมองทางบันไดสีหน้าเคร่งเครียด เขาได้ยินเสียงเดินอย่างชัดเจน แต่เสียงเดินมันมีเพียงแค่หนึ่งเท่านั้นที่ลงมา แต่คนที่ขึ้นไปชั้นสองมีสองคน"เออ ทำไมมันเข้มข้นขึ้นกัน" นิลตกใจเมื่อลองใช้มนต์สัมผัสไอหยินรอบตัว เขาก็พบว่ารอบๆ ตัวนั้นไอหยินในชั้นบรรยากาศเพิ่มขึ้นมากนิลไม่ได้เอะใจเลยว่าไอหยินมันเพิ่มขึ้นเยอะมาก เพราะว่าตอนที่เปิดประตูห้องชั้นสามไม่ว่าจะครั้งไหนๆ ไอหยินที่ห้องนั้นปล่อยออกมาก็จะทำให้ที่นี่มีไอหยินเพิ่มขึ้น แต่คราวนี้ไอหยินที่นิลสัมผัสได้นั้นมันมีมากกว่าครั้งก่อนเป็นสิบๆ เท่านิลได้ยินเสียงเท้าเดินลงบันไดมาอย่างช้าๆ เสียงเดินที่ได้ยินน
ชีวิตรักของนิลลงตัวเรื่อยๆมีไวท์คอยเอาอกเอาใจทุกอย่าง ตำหนักนี่ก็ไม่มีลูกค้าเลยเหมือนกันไม่รู้ทำไม แต่ที่นี่จะมีคนคึกคักอยู่วันหนึ่งก่อนหวยออกตลอด นั้นก็เพราะว่านิลใบ้หวยถูกติดๆกันมาไม่เคยผิดสามสี่งวดแล้วแต่นอกจากวันพวกนั้นแล้วนิลก็แทบจะว่างอยู่ตลอดเวลาเลย เขาทำงานเพียงสองวันต่อเดือนเท่านั้น คือก่อนวันหวยออกทั้งสองงวดของหวยไทย ล้วงเลขปิงปองในไหให้ลูกคนที่มาที่ตำหนักไม่รู้ว่าทำไมลูกค้าที่อยากจะทำมนต์ทำของอะไรถึงไม่มีเข้ามาเลยก็ไม่รู้ ทั้งๆที่นิลก็บอกเลขหวยไทยถูกติดๆกัน นิลไม่มีอะไรจะทำแล้วได้แต่อยู่ว่างๆโดนไอ้ไวท์ที่อยู่ด้วยกันเต๊าะตลอดเช้าจรดเย็นเลยตอนกลางบางครั้งยังต้องรับศึกหนักหน่วงที่ทำให้ต้องส่งเสียงดังลั่นบ้าน แต่คราวนี้นิลไม่ได้ทำเสียงดังลั่นบ้านคนเดียวเท่านั้น ยังมีไอ้จ้อยอีกคนที่ร้องครางดังลั่นบ้านไม่รู้ว่าทำไมอยู่ก็กลายเป็นว่าเวลามีคู่หนึ่งทำเรื่องอย่างว่ากับแฟน อีกคู่หนึ่งก็จะทำตามจนส่งเสียงครางแข่งกันไปมาระหว่างชั้นล่างและชั้นบนทำให้ในตอนเช้ามาคนที่โดนกระแทกอย่างนิลและจ้อยจะหน้าแดงอย่างไม่ได้นัดหมายเมื่อมองหน้ากัน ส่วนไอ้คนที่เป็นคนกระทำทั้งสองคนนั้นนั่งหน้าตาเฉยเหมือ
นิลตื่นเช้าขึ้นด้วยอาการเมื่อยล้าไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังคงขยับตัวได้แม้จะปวดเมื่อยหน่อยๆก็ตาม ใครใช้ให้เมื่อคืนพวกเขาจัดหนักไปตั้งหลายน้ำกันล่ะส่วนไอ้คนที่เป็นคนกระทำเขาในตอนนี้ก็นั่งข้างๆ คอยป้อนข้าวคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง จนนิลรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นคนพิการอยู่แล้ว ไม่ต้องทำอะไรแค่พูดออกมาไวท์มันก็พร้อมที่จะทำให้ทุกอย่าง"อ่ะ อ้ามม กินเยอะๆหน่อยสิจ้อย" เกมตักข้าวคำโตในชามตัวเองป้อนเข้าปากจ้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ"มึงเห็นกูเป็นหมูหรือไงถึงได้ป้อนคำใหญ่แบบนั้น" จ้อยกลืนข้าวลงคอไปหมดก็หันไปด่าเกมที่ตักข้าวคำใหญ่ให้เขากิน นี่เขาเป็นคนธรรมดานะ ไม่ต้องตักข้าวช้อนโตแบบนั้นให้กินก็ได้"นี่มึงแอบด่ากูไหมเนี่ยไอ้จ้อย" นิลหันไปพูดกับไอ้จ้อย หลังจากที่มองข้าวคำโตที่เยอะกว่าที่ไอ้เกมป้อนมัน ในช้อนข้าวที่ไวท์มันป้อนให้นิลกิน นิลรู้สึกเหมือนโดนจ้อยมันด่าตัวเองว่าเป็นหมูยังไงก็ไม่รู้"เปล่าๆครับพี่นิล ผมจะไปว่าพี่ได้ยังไง ผมแค่ด่าไอ้เกมที่มันป้อนข้าวคำใหญ่ไปน่ะครับ" จ้อยรีบหันหน้าไปหาพี่นิลโบกมือสองของระรัวปฏิเสธอีกฝ่าย"มึงด่ากูชัดๆ มึงไม่เห็นหรอว่าไอ้ไวท์มันป้อนกุคำใหญ่กว่ามึงอีก มึงด่ากูเป็นหมู" นิลชี้ไป
"โอ๊ย ที่นี่มันที่ไหนกันวะ" ลืมตาขึ้นมาอย่างแรกเลยที่นิลรู้สึกคือความเจ็บและจุกที่หน้าอก มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขาไปโดนใครสักคนชกเข้าใส่หน้าอกอย่างแรงนิลใช้แขนยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เขามองสำรวจไปรอบๆห้องที่ตัวเองอยู่ในขณะนี้ ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเขาและก็ไม่น่าจะใช่บ้านเขาด้วย ที่นี่เป็นบ้านท
"มึงอย่าแส่ไม่เข้าเรื่องดีกว่า ถ้ายังไม่อยากจะหายไปจากโลกนี้จริงๆ เปื่อยยุ่ยก็รีบหายไปจากสายตากูซะ" นิลพูดพร้อมกับจ้องมองร่างสูงภายในม่านหรอกแต่ระหว่างนั้นเขาเองก็ล้วงมือเข้าไปในหม้อข้าวสารเสกบริกรรมคาถาเงียบๆ ระหว่างที่กำลังรอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย"ยอมแพ้ซะ..." ไวท์ยังพูดไม่ทันจบ นิลก็พูดขัดขึ้นมาก่
"ฮู่ว! พี่นิลทำไมเราต้องมาในตอนกลางคืนแบบนี้ด้วยล่ะ" เกมพูดขึ้นเมื่อมองไปรอบตัวก็เห็นแต่ความมืดในขณะนี้"มึงโง่หรอวะไอ้เกม มาตอนกลางวันคนก็รู้สิว่าพวกเรามาทำอะไรที่นี่" ไม่ต้องรอให้นิลเป็นคนพูด ไอ้จ้อยที่อยู่อีกด้านก็ชิงพูดขึ้นพร้อมกับด่าคู่หูตัวเองก่อน"ชู่! เดินกันเงียบหน่อยสิวะ ทางนี้ทางไปหลุมศพ
"โอ้! มึงรู้ใช่ไหมว่าน้ำมันพรายทำมาจากอะไร" นิลถึงกลับต้องตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าต้องการน้ำทันพราย นิลจึงถามอีกฝ่ายก่อนว่ารู้ว่ามันทำมาจากอะไรไหม"ผมรู้ครับ ผมศึกษามาดีแล้ว อาจารย์นิลมีไหมครับ" ได้ยินอีกฝ่ายพูดอย่างงี้แล้ว นิลก็ไม่อยากที่จะขัดช่องทางทำมาหากินของตัวเอง เพราะเขาเองก็ต้องใ







