วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

“แต่เมื่อวานกูเห็นกับตาว่าพวกเขาสองคนกอดกันและมึงกับเมียก็อยู่ตรงนั้นด้วย...” วาทีแย้งเสียงดัง แต่เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของทุกคน ตอนท้ายเลยเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว“เลยคิดว่าพวกกูรวมหัวกันหลอกมึง ไอ้ควาย โง่ให้ไอ้ราล์ฟมันหลอก ให้มันปั่นหัวจนทะเลาะกับเมียแล้วมันก็รอเสียบ” เพราะได้รับอนุญาตแล้วแดนไทเลยด่าอย่างไม่เกรงใจ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นโรงพยาบาลจะต่อยมันอีกสีกที“ก็กูเห็นกับตา” วาทีแย้ง“เห็นกับตา ถ้าคิดว่าตัวเองจับได้คาหนังคาเขาขนาดนั้นทำไมไม่เข้าไปแสดงตัวเลยล่ะ ไปถามตรง ๆ เลย ไม่ใช่ไปมโนต่อเอาเอง”“พี่เชนกับยัยมัทกอดกันจริง แต่เป็นแค่การกอดลากันเท่านั้น พวกเราไม่ได้เห็นว่ามันจะเสียหายอะไรเลยไม่คิดจะห้าม คุณฟังความแค่ข้างเดียวแล้วมากล่าวหาเพื่อนของฉัน ถ้ายัยวายจะกลับไปหาพี่เชนจริง ๆ ป่านนี้เขาเก็บของหนีตามกันไปแล้ว เพราะอะไรรู้ไหมคะ เพราะวันนั้นพี่เชนขอคืนดี แต่เพื่อนฉันปฏิเสธแบบไม่เสียเวลาคิดเลยแม้แต่น้อย เพราะยัยนี่มันรักคุณ รักมาก ตอนรู้ว่าตัวเองท้องมันดีใจมากที่จะทำให้ความหวังของคุณเป็นจริงเสียที แล้วดูสิ่งที่คุณตอบแทนกลับมาสิ โคตรเฮงซวย ไม่แปลกใจเลยที่ยัยมัทอยากจะหย่ากับคุณ” ญารินดา

“เป็นยังไงบ้าง” นางนิลมณีเดินเข้ามาถามลูกสะใภ้ที่วันนี้ดูสีหน้าดีขึ้นกว่าวันแรกที่ออกจากโรงพยาบาลเยอะเลยทีเดียว“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง” เธอรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นส่งผลกระทบกับทุกคนในครอบครัวเป็นอย่างมาก ดีที่เรื่องนี้ไม่ได้หลุดไปถึงพ่อแม่ที่อยู่อีกบ้านไม่อย่างนั้นคงวุ่นวายมากกว่านี้“ปรับความเข้าใจกันได้แล้วใช่ไหม” นางนิลมณีถามอย่างเป็นห่วง และที่ยังไม่ถามตั้งแต่เมื่อวานเพราะอยากให้ลูกสะใภ้พักผ่อนและดูจากบรรยากาศมันยังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ต่างกับวันนี้ที่เหมือนจะเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติแล้ว“ก็ไม่เชิง มัทขอดูพฤติกรรมก่อนค่ะ” มัตสยาบอกก่อนจะยิ้มแหย ๆ“ไม่ได้แก้ตัวแทนลูกชายนะ แต่ที่มันทำไปทั้งหมดคงเพราะรักเธอมากจริง ๆ นั่นแหละ รักมากจนโดนปั่นหัวจากผู้หวังดีแต่ประสงค์ร้าย เอาจริง ๆ ก็ไม่เคยเห็นเป็นอย่างนี้มาก่อนนะ เมื่อก่อนมีแฟน บ้างานยังไงก็บ้างานอย่างนั้นจนโดนทิ้งไปหมด ตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิตเหมือนเขาจะเป็นคนมากขึ้นนะ” นางนิลมณีพูดเรื่องนี้จากใจจริง และนี่ก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้นางยอมเปิดใจรับลูกสะใภ้แม่หม้ายลูกติดคนนี้แล้วก็ไม่ผิดหวัง“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”

วาทีพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเข้าไปอุ้มหนูน้อยนาดาและจูงหนูน้อยของขวัญที่เริ่มไม่อยู่นิ่ง “คุยกันไปนะเดี๋ยวผมดูลูกให้ น้องของขวัญไปเล่นกับพ่อกับน้องนาดาตรงนู้นดีกว่า”“ขอบคุณค่ะ” ญารินดามองตามวาทีที่ทั้งอุ้มทั้งจูงเด็กไปเล่นของเล่นแล้วเอ่ยขึ้นลอย ๆ “พ่อไมโครเวพดูอบอุ่นมากแม่”“คนมีความผิดก็อย่างนี้แหละ” มัตสยาบอกยิ้ม ๆ แม้ความจริงแล้วถึงไม่มีความผิด ถ้าว่างเขาก็ช่วยดูแลลูกสาวของเธอตลอดอยู่แล้ว“ปกติไม่เป็นแบบนี้เหรอ” ญารินดาถามอย่างสงสัย เพราะเท่าที่ดูลูกของเพื่อนเธอค่อนข้างติดเขามาก ๆ เลยทีเดียว ถ้าไม่ได้ดูแลนี่ไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่นอน“ปกติก็ต้องทำงานไง วันหยุดถึงได้ทำอะไรแบบนี้บ้าง”“แต่เขาดูรักน้องของขวัญมากเลยนะ เรียกตัวเองว่าพ่อแบบไม่กระดากปากเลยอะ น่ารักดีออก” ญารินดาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม“จริง ๆ เรื่องนี้ฉันก็แอบเป็นกังวลเหมือนกันนะ กลัวลูกมีปมน่ะ” มัตสยาว่าพลางทำหน้าสลดลง ไม่รู้ว่าถ้าลูกในท้องของเธอคลอดออกมาคนในครอบครัวนี้จะให้ความสนใจในตัวของลูกสาวคนโตหรือเปล่า“เอาน่าอย่าเพิ่งคิดมากเลย ทุกคนก็ดูรักน้องของขวัญออก”“ฉันไม่ขออะไรมาก ถึงไม่รักก็อย่ารังเกียจก็พอ” มัตสยาทอดสายตามองลู

“ไปผลิตอยู่หรือไงคะถึงได้นานขนาดนี้ หิวจนหายหิวแล้วเนี่ย” มัตสยาที่รออย่างหงุดหงิดรวมถึงโทรตามแล้วตามอีกตะโกนด่าตั้งแต่เห็นสามีเดินถือของเข้ามาในบ้าน“ผมขอโทษ รถมันติดและร้านน้ำแข็งไสหายากมาก” วาทีไม่ได้คิดจะแก้ตัว แต่ร้านน้ำแข็งไสมันหายากจริง ๆ ทั้งในห้าง ข้างถนนกว่าจะเจอ แถมรถก็โคตรติด รู้สึกว่าคิดผิดนิด ๆ ที่ออกมาซื้อเองแทนที่จะกดสั่งผ่านแอปพลิเคชัน แต่ก็อย่างว่าเขาอยากแสดงความรักต่อเมียนี่นา“แล้วทำไมไม่โทรมาบอกล่ะ มีไหวพริบหน่อยสิ เรื่องแค่นี้ก็ต้องให้บอกหรือไง” มัตสยาทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างอารมณ์เสีย“ครับ ๆ ผมผิดเองครับ” วาทีที่ไม่อยากขัดยอมรับความผิดนั้นแต่โดยดี“คราวหน้าไม่ต้องไปเลยนะ ถ้าจะไปนานขนาดนี้ ลูกนอนจนตื่น จนอาบน้ำกินข้าวแล้วแม่ยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวก็หิว” มัตสยาบ่นพลางเปิดดูของที่ตัวเองสั่งให้ซื้อ ซึ่งวาทีซื้อมากกว่าที่สั่ง เพราะสั่งมาเผื่อทุกคนในบ้านด้วย ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องปกติที่เธอบอกให้เขาทำจนตอนนี้กลายเป็นนิสัยไปแล้ว“กินครับกิน จะได้ใจร่ม ๆ” วาทีบอกก่อนจะตักน้ำแข็งไสเย็น ๆ ใส่ปากคนเป็นภรรยา“ไม่ต้องมาพูดดีเลย ไม่มาพรุ่งนี้ไปเลยล่ะ” มัตสยาที่แม้

43กลัวเมียไม่รักมัตสยาที่กลับมาทำงานได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่เมื่อเห็นโต๊ะที่เธอต้องนั่งทำงานในแต่ละวันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เพราะตอนนี้มันเข้ามาอยู่ภายในห้องของท่านประธานไปแล้วเรียบร้อย ส่วนโต๊ะหน้าห้องก็มีเจ้าของ ซึ่งเป็นผู้ช่วยเลขาฯ ที่วาทีจัดหามาให้ ปากก็บอกว่าผู้ช่วย แต่ที่ทำอยู่ไม่ได้เรียกว่าช่วยหรอก นั่นมันทำแทนทุกอย่างต่างหาก หน้าที่เดียวที่ยังคงหลงเหลือคือดูตารางงาน“บอสคะวันนี้ออกไปพบลูกค้ามัทขอไปด้วยนะคะ” มัตสยาที่แม้จะมาทำงานทุกวันแต่ก็ไม่ได้ทำเต็มที่ เพราะมีคนทำอยู่แล้ว ตอนแรกยังมีงานสอนเลขาฯ คนใหม่ แต่ตอนนี้เริ่มคล่องเธอก็แทบไม่จำเป็น แถมออกไปพบลูกค้าวาทีก็ไม่ให้ไปด้วย เหตุผลคือเป็นห่วง แล้วอย่างนี้มันต่างกับอยู่บ้านตรงไหน“คุณทำงานรอที่นี่แหละ ออกไปข้างนอกอันตรายเผื่อเกิดเรื่องไม่คาดคิดหรือใครวิ่งมาชนคุณเข้า...” วาทีพูดยังไม่ทันจะจบมัตสยาก็พูดแทรกขึ้น“บอสคะคนนะคะไม่ใช่ฟองสบู่จะได้แตกสลายง่ายดายอะไรขนาดนั้น ไม่รู้ล่ะ ถ้าวันนี้บอสไม่ยอมให้มัทไปด้วย มัทจะ...จะ...ลาออกและไปสมัครทำงานที่อื่นเลยคอยดู” มัตสยาขู่อย่างเหลืออด“คุณกำลังท้องอยู่นะใครเขาจะรับกัน” วาทีปรายตามองภร