วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

“เดินได้เกือบปกติแล้วครับ ต้องขอบใจพ่อทีที่หาคนไปช่วยดูแล” นายเปรมหันไปมองลูกเขยที่คอยดูแลเอาใจใส่ตัวเขาและภรรยาเสมอไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพยาบาลส่วนตัวหรือแม้แต่เรื่องแม่บ้านที่จัดหาไปให้“เป็นสิ่งที่ผมต้องทำอยู่แล้วครับ”“งั้นไปเดินออกกำลังกายเล่น ๆ ที่สวนด้านหลังไหมครับ ผมปลุกต้นไม้ไว้เยอะเลย” นายวาทิตเอ่ยปากชวนตามวิสัยของคนรักต้นไม้“ก็ดีครับ อยู่ที่บ้านก็อยากลงเพิ่มนะครับแต่ยังไม่มีแรงทำเลย” นายเปรมบอกเสียงกลั้วหัวเราะ แม้สวนรอบบ้านจะมีต้นไม้บ้างแต่สำหรับตัวเองรู้สึกว่ามันน้อยเกินไป รู้สึกแค่ว่ามันสวยแต่ไม่มีความร่มรื่น“เดี๋ยวผมให้คนไปทำให้ดีไหมครับ” วาทีเสนอ“มันก็ดี แต่มันอยากทำเองนี่สิเผื่อจะได้ออกแรงนิด ๆ หน่อย ๆ” บอกอย่างคนที่ไม่ค่อยชอบอยู่นิ่ง นี่ถ้าพยาบาลกับภรรยาไม่คอยห้ามไว้เขาคงไปลงมือทำเองไปแล้ว“ก็เดี๋ยวผมให้คนไปทำให้ คุณพ่ออยากเสริมอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ค่อยทำเองก็ได้ครับ หรือไม่ก็บอกผมเดี๋ยวให้คนไปช่วยดูให้ครับ” วาทีเสนอแนวทางที่คิดว่าดีที่สุด เพราะอาการป่วยของพ่อตาเขากับมัตสยารับรู้ตลอดผ่านการรายงานจากพยาบาลที่เขาได้จ้างเอาไว้“ก็ดี แต่เอาไว้ค่อยคุยกันก็แล้วกันนะ ตอน

“งั้นเดี๋ยวให้เด็กมันตั้งโต๊ะเลยแล้วกัน”“มีข้าวต้มไหมครับผมอยากกินร้อน ๆ” วาทีคิดว่าอารมณ์ตอนนี้มันอาจจะคล้ายกับการแฮงก์เหล้าหรือเปล่านะ กินของร้อน ๆ ลงไปอาจจะดีขึ้น“มี ไปนั่งรอที่โต๊ะเลย” นางพยักพเยิดหน้าให้ลูกสะใภ้กับลูกชายไปรอที่ห้องรับประทานอาหาร ส่วนตัวเองนั้นเดินเข้าไปสั่งเด็กรับใช้ในครัวก่อน“ไปกันค่ะ” มัตสยากับวาทีไปนั่งครู่หนึ่งเด็กรับใช้ในบ้านก็เริ่มทยอยกันตั้งโต๊ะ และไม่นานผู้สูงวัยทั้งสามก็ตามเข้ามา“เป็นยังไงบ้างเห็นแม่แกว่าไม่สบายเหรอ” นายวาทิตถามลูกชายที่นั่งหน้าซีดอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของลูกชายเลยสักครั้ง“ทำงานเยอะนอนไม่พอใช่ไหมล่ะ” นายเวโรจน์เอ่ยเสริมพลางส่ายหน้า“คิดว่านะครับ”“ข้าวต้มกำลังร้อน ๆ ลองกินดูค่ะ” มัตสยารับชามข้าวต้มมาวางตรงหน้าสามี ส่วนเธอนั้นกินกับข้าวร่วมกันกับพ่อแม่ของสามี“อร่อย สงสัยเพราะในท้องไม่มีอะไรเหลือแล้วเลยรู้สึกว่ามันอร่อยมากกว่าปกติ” วาทีพูดไปกินไป รู้สึกว่าตัวเองกินได้เยอะกว่าปกติด้วยซ้ำ“งั้นก็กินเยอะ ๆ นะคะ” มัตสยาโล่งอกในระดับหนึ่งเมื่อเห็นว่าวาทีกินข้าวได้ และคิดว่าอาการเมื่อเช้าน่าจะหายไปหลังจากนี้ทว่าเหมือน

แต่ว่าเล่นกันไปได้สักพัก วาทีก็ต้องรีบส่งหนูน้อยให้กับมัตสยา เมื่อรู้สึกว่าอาการเวียนหัวที่มีกำลังเพิ่มระดับมากขึ้น“ไม่ไหวแล้วใช่ไหมคะ พักเถอะ เดี๋ยวมัทพายัยหนูไปให้พี่อ้อยก่อน”“มาให้หอมแก้มก่อนเร็ว” วาทียื่นหน้าไปหอมแก้มคนลูกฟอดหนึ่ง และหอมคนแม่อีกฟอด ไม่เท่านั้นเขายังเอียงแก้มให้หนูน้อยหอม “คุณด้วยสิเร็ว” ชายหนุ่มเร่งคนเป็นภรรยาเมื่อเธอยังไม่ยอมทำตามลูก “คุณนี่มันจริง ๆ เลย” มัตสยาไม่ได้หอมแก้มแต่เลือกที่จูบลงที่มุมปากไปทีหนึ่ง “เดี๋ยวมัทมานะคะ”“ถึงจะเป็นกลางวันแต่ผมก็อยากนอนกอดคุณนะ” มัตสยามองค้อนแล้วพาลูกสาวที่ยังคงดิ้นจะไปเล่นกับวาทีลงไปข้างล่างเพื่อที่เขาจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ เธอเล่นกับลูกและพูดคุยกับทุกคนอยู่นานพอสมควรกลับขึ้นห้องมาก็พบว่าวาทีนั่นได้หลับไปแล้วทันทีที่รู้ว่าวาทีนั้นแพ้ท้องแทนเมีย ญารินดากับแดนไทก็รีบมาหาทันที และพอมาถึง ญารินดาก็ฝากลูก ๆ ไว้กับพี่อ้อยและนางนิลมณีที่กำลังเล่นอยู่กับน้องของขวัญ ก่อนจะขึ้นมาหาวาทีและมัตสยาบนห้อง“ถึงกับนอนซมเลยเหรอเนี่ย” แดนไทเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นเพื่อนในสภาพนี้ เพราะปกติอีกฝ่ายเป็นคนที่ค่อนข้

45น้องขุนเขาวาทีมีอาการแพ้ท้องแทนมัตสยาแค่ช่วงที่เธอท้องเข้าเดือนที่สามเท่านั้น พอผ่านช่วงนั้นอาการก็ค่อย ๆ หายไป จนเป็นปกติ เมื่อเป็นอย่างนั้นมัตสยาจึงหยุดทำงานมาอยู่บ้านดูแลลูกและตัวเองให้ดี เพื่อที่จะให้สามีได้มีสมาธิในการทำงานให้มากที่สุด แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยปากเรื่องให้เธอหยุดทำงาน แต่พอเธอไปทำเขาก็คล้าย ๆ กับห่วงหน้าพะวงหลังอยู่ตลอดเวลา ด้วยความสงสารแค่เหนื่อยจากงานแล้วยังมาเหนื่อยเพราะเธออีกก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก จึงตัดสินใจลาออกตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้มัตสยาอุ้มท้องเข้าสัปดาห์ที่สามสิบเก้าแล้ว ถือว่ามีโอกาสคลอดได้ตลอดเวลา และในเช้ามืดของวันนี้ โอกาสที่ว่านั้นก็มาถึงแบบไม่ทันตั้งตัว“คุณทีคะ...คุณที...” มัตสยาที่รู้สึกตัวตื่นเพราะมีบางอย่างผิดปกติในช่วงตีสี่ครึ่ง ปลุกสามีที่นอนอยู่ข้าง ๆ พลางนิ่วหน้า“มืออะไรเหรอ” วาทีงัวเงียลุกขึ้นถาม และในตอนนั้นเองที่ขาของเขาเลื่อนไปโดนอะไรบางอย่างเปียก ๆ เย็น ๆ จนต้องรีบดึงขากลับ “นะ...น้ำอะไรเนี่ย”“น้ำเดิน มัทจะคลอดค่ะ”“คลอด!” วาทีกระโดดลงจากเตียง ยืนหันซ้ายหันขวาอย่างงง ๆ เล็กน้อย “เดี๋ยวผมไปเอารถออก” ชายหนุ่มเดินไปถึงหน้าประตูแล้วก็รีบ

“ค่า ๆ ดีใจจนน้ำตาซึมแล้วค่ะนั่น” มัตสยาล้อยิ้ม ๆ แต่เห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก“จริงเหรอ” วาทีทำหน้าตาตื่น ก่อนจะกะพริบตาถี่ ๆ แล้วน้ำตาของเขามันก็ไหลออกมาจริง ๆ“ดีใจที่เห็นน้ำตาคุณเพราะเรื่องดี ๆ นะคะ” มัตสยายกมือขึ้นไปเช็ดให้พร้อมกับอมยิ้ม แล้วหันไปมองลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนสามี “ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรานะลูก”“เหมือนเขาจะหิวไหมครับคุณหมอ” วาทีถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นลูกชายทำท่าดูดปาก“เดี๋ยวให้คุณแม่ให้นมนะคะ”“งั้นฝากด้วยครับ” วาทียื่นลูกชายกลับไปให้คุณพยาบาล แล้วหันมาคุยกับมัตสยา “ผมขอออกไปจัดการเรื่องห้องพักให้คุณก่อนดีกว่านะ”“ค่ะ”“แล้วเจอกันเจ้าลูกชาย” วาทีโบกมือให้หนูน้อยที่แม้ตาจะหลับแต่ปากก็ทำท่าดูดอยู่ตลอดเวลา แล้วเดินออกจากห้องคลอด ถอดชุดแล้วเดินออกมาหาพ่อกับแม่ที่รออยู่หน้าห้อง“เป็นไงตาที” นางนิลมณีถามอย่างตื่นเต้น“ทั้งสองคนปลอดภัยดีครับ พ่อกับแม่ได้หลานชายไม่มีผิดพลาดครับ ที่สำคัญหล่อเหมือนผมด้วย” วาทีอดไม่ได้ที่จะอวดยิ้ม ๆ“ฉันอดใจรออุ้มหลายไม่ได้แล้วสิ” นางนิลมณีหันไปพูดกับสามีด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจอย่างเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่