บททั้งหมดของ วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 141 - บทที่ 150

38บอกลาสามีเก่าหลายครั้งที่ผ่านมาตอนพาลูกมาเจอ เชนจะเสนอสถานที่ที่พาลูกสาวได้ไปเปิดหูเปิดตาอย่างสวนสนุก สวนสัตว์และสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ที่ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพฯ หรือไม่ก็อยู่ในตัวกรุงเทพฯ เอง แต่ครั้งนี้ด้วยความที่ทั้งเชนและมัตสยาต้องมีธุระที่ต้องไปจัดการต่อ เลยนัดกันมาเจอที่ห้างแห่งหนึ่งที่มีสวนสนุกในร่ม ที่พอจะเป็นพื้นที่ให้เด็ก ๆ ได้สนุกสนานกัน ซึ่งเด็ก ๆ ก็สนุกจริง ๆ ตั้งแต่เข้ามาก็เล่นไม่มีหยุดพักกันเลย เป็นผู้ใหญ่เองที่ต้องสลับกันมานั่งพักเหนื่อย“มัทเป็นอะไรหน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย” เชนที่เป็นห่วงมัตสยาอุ้มลูกสาวเดินตามมาถาม“นั่นสิ แกไม่สบายหรือเปล่า” ญารินดาที่ปลีกตัวออกมานั่งก่อนใคร ถามเพื่อนที่มาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ อย่างคนที่เพิ่งสังเกต“เปล่า มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยเลยนอนไม่ค่อยหลับน่ะ” มัตสยาว่าพลางหลับตาทิ้งศีรษะพิงที่ไหล่ของญารินดา“แกทะเลาะกันกับคุณทีหรือเปล่า” ญารินดากระซิบถามคิดว่าให้พอได้ยินกันสองคน แต่ด้วยบรรยากาศรอบ ๆ มีเสียงค่อนข้างดัง การกระซิบเลยไม่ค่อยเหมือนกับการกระซิบสักเท่าไหร่“นิดหน่อยน่ะ” มัตสยายอมรับ เรื่องที่เธอทะเลาะกับวาทีคราวนี้เธอยังไม่ได้เล่าให้เพื

“ยัยมัท...” แดนไทปรามภรรยาที่เหมือนจะพูดเตือนอะไรบางอย่างกับเพื่อนรัก แต่เขาเห็นว่ามันเป็นเรื่องภายในครอบครัว ให้พวกเขาเป็นคนตัดสินใจเองน่าจะดีกว่า นั่นทำให้ญารินดาออกอาการหงุดหงิด แต่ก็ยอมทำตามที่สามีร้องขอผ่านสายตา“ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้มัทอยู่กับบอสมีความสุขที่สุดแล้ว” มัตสยาปฏิเสธแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด“แต่พวกเธอกำลังทะเลาะกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”“ทะเลาะกันไม่ได้แปลว่าเกลียดกันนี่คะ สามีภรรยาคู่ไหนบ้างที่ไม่ทะเลาะกัน มันไม่มีหรอกค่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะ มัทเจอคนที่รักและเข้าใจมัทกับลูกมากที่สุดแล้ว” มัตสยาบอกออกไปตรง ๆ อย่างไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจอดีตสามี เพราะมาถึงตอนนี้เธอกับเชนเกี่ยวข้องกันแค่เป็นพ่อกับแม่ของลูก แต่ความรู้สึกอื่น ๆ มันไม่มีหลงเหลือแล้ว“มัทคงรักเขามากสินะ” เชนยิ้มฝืน ๆ มาถึงตอนนี้เขารู้แล้วว่าได้สูญเสียมัตสยาไปให้คนอื่นโดยสมบูรณ์แล้ว“ค่ะ รักมาก” แม้จะพูดเองแต่มัตสยาก็อดที่จะเขินเองไม่ได้ เพราะคำคำนี้เธอรู้สึกว่ายังไม่เคยพูดเคยบอกกับคนเป็นสามีอย่างวาทีเลยสักครั้ง“งั้นพี่ก็ขอโทษที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป” เชนบอกอย่างรู้สึกสำนึกผิด แต่ก็ไม่ได้เสียใจที่ได้พูดมันออกไป“ไม่เป็นไ

วาทีรีบลุกขึ้นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสยบความไม่พอใจเอาไว้ไม่ให้ถลาเข้าไปทำร้ายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิท แต่ถึงอย่างนั้นสายตาที่ใช้มองทอฝันก็แข็งกร้าวจนทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก ได้แต่ยืนหน้าเสียอยู่ห่าง ๆ “ขอโทษนะ กูรู้มาตลอดว่ามึงรู้สึกยังไงกับกู แต่ที่กูทำเหมือนไม่รู้ เพราะไม่อยากเสียเพื่อนดี ๆ อย่างมึงไป ตอนนี้ในสายตากูมึงคือผู้หญิงคนหนึ่ง ที่สวยและเก่งมาก ๆ และขอร้องต่อจากนี้ไปไม่ว่ากับกูหรือผู้ชายคนไหนก็ตาม อย่าทำตัวต่ำไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้อีก จากนี้ไปมึงจะโกรธหรือเกลียดกู กูก็ไม่ว่า เพราะถ้ามึงไม่ใช่เพื่อน กูไม่กล้าเตือนแบบนี้หรอก กูกลับล่ะ” พูดจบวาทีก็เดินหุนหันออกไป ไม่แม้แต่จะหันมากลับไปมองคนที่กำลังส่งเสียงร้องไห้โฮราวกับเด็ก ๆ“ทำไมเป็นกูไม่ได้วะ” ทอฝันทรุดตัวลงนั่งก้มหน้าลงร้องไห้กับพื้นอย่างคนหมดแรง ไม่คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไปมันจะสูญเปล่า ไม่เพียงเท่านั้น มันอาจจะทำให้เธอสูญเสียคนที่รักมากไปตลอดกาลด้วยแม้จะกลับมาถึงบ้านตั้งแต่ช่วงบ่ายแต่มัตสยาก็ยังไม่ได้บอกข่าวดีเรื่องการตั้งท้องให้กับคนในบ้านได้รู้ เพราะอยากให้วาทีได้รู้ก่อน ดังนั้นรอจนเย็นก็ไม่มี

40ฉันจะหย่า“เอะ ทำไมบ้านเงียบจัง” วาทีที่เดินลงมาจากห้องบ่นคนเดียว แม้บ้านเขาไม่ได้คนเยอะและคึกคักอะไรมากมายแต่ก็ไม่เคยเงียบขนาดนี้มาก่อน“อ้าว คุณทีตื่นแล้วเหรอคะ” อ้อยที่เดินจูงมือหนูน้อยของขวัญผ่านมาพอทีทักเจ้านายหนุ่มที่ยืนทำหน้างง ๆ มองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง“ทำไมบ้านเงียบจังเลยล่ะครับ”“ทุกคนไปโรงพยาบาลค่ะ”“ไปทำไมครับ ใครเป็นอะไร คุณปู่ คุณแม่ คุณพ่อ หรือว่า...” วาทีหันไปมองหนูน้อยของขวัญที่กำลังเดินมาหา และเขาก็ยื่นมือไปอุ้มหนูน้อยขึ้นมา“คุณมัทค่ะ”“มัท!” วาทีอุทานเสียงหลงจนหนูน้อยในอ้อมแขนสะดุ้ง จนเขาต้องเอามือตบที่หลังเบา ๆ เป็นการปลอบ “มัทเป็นอะไรครับพี่ แล้วทำไมไม่มีใครปลุกผมเลย”“คุณมัทเป็นลมค่ะน่าจะนอนไม่พอ และเรื่องปลุกพี่อ้อยปลุกแล้วนะคะ คนอื่น ๆ ด้วย แต่คุณทีไม่ตื่น คุณมณีเลยบอกว่าไม่ต้องปลุกปล่อยให้นอนตายอยู่ตรงนั้นแหละค่ะ” อ้อยเก็บทุกคำของนางนิลมาบอกต่อแบบไม่ตกหล่น แล้วยิ้มแหย ๆ“ผมจะไปโรงพยาบาล” วาทีส่งหนูน้อยกลับไปหาพี่เลี้ยงเหมือนเดิม ยกมือขึ้นไปโยกศีรษะเล็ก ๆ นั้นอย่างเอ็นดู เมื่อหนูน้อยทำท่าอยากตามไป“ไม่กินข้าวก่อนเหรอคะ”“ไม่ครับ” วาทีบอกก่อนจ

ได้ยินอย่างนั้นทุกคนส่ายหน้า นางนิลมณีเองก็ไม่ต่างกันรีบเข้ามาพูดกับลูกสะใภ้ “ใจเย็น ๆ ก่อนนะ เมื่อคืนพวกเธอทะเลาะกันเรื่องนี้ใช่ไหม เด็กในบ้านมันได้ยินน่ะ”“ค่ะ”“พูดออกมาได้ยังไง ไม่ใช่ลูกเขาแล้วจะเป็นลูกใคร”ญารินดาอยากจะพูดว่าลูกหมาตัวไหนด้วยซ้ำแต่เกรงใจผู้ใหญ่ทั้งสามคนเลยได้แต่อดกลั้นเอาไว้ แล้วเดินเข้าไปกอดปลอบมัตสยาที่นั่งร้องไห้สะอื้นอยู่“ลูกพี่เชน เขาสงสัยว่าลูกในท้องจะเป็นลูกพี่เชน” มัตสยาตอบข้อสงสัยของญารินดา“สามีเก่าเราน่ะนะ” นางนิลมณีถามย้ำเพื่อความมั่นใจ แม้ชื่อนี้ลูกสะใภ้จะเคยพูดให้ได้ยินแต่นางก็จำได้ราง ๆ เลยไม่มั่นใจ“ไม่มีทางค่ะ สองคนนี้ไม่เคยพบกันตามลำพังแน่นอนวายยืนยันได้ค่ะ” ญารินดาออกโรงแก้ต่างให้กับเพื่อนรักด้วยสีหน้าจริงจัง“จริงครับผมช่วยยืนยันอีกแรง” แดนไทที่ยืนฟังเงียบ ๆ มาตลอดเอ่ยเสริม พลางทำเสียงจิ๊จ๊ะส่ายศีรษะอย่างไม่เข้าใจเพื่อนรักของตนว่ามันเป็นบ้าอะไรถึงได้พูดอะไรสิ้นคิดอย่างนี้ออกมา “เดี๋ยวพี่คุยกับมันเอง”“บอสเขาไม่เชื่อหรอกค่ะ เมื่อคืนมัทก็บอกไปแล้ว เขาบอกพวกเรารวมหัวกันหลอกเขา เขาเห็นมากับตา”“มันไปเห็นบ้าอะไรมาวะเนี่ย” แดนไทสบถ ก่อนจะเดินแยกออกไ