วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

“เพิ่งกลับมาจะไปไหนน่ะ” นางนิลมณีที่เดินออกมาเจอลูกชายแต่งตัวกำลังจะออกจากบ้านพลางหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยพอใจนัก“ไปกินข้าวที่บ้านไอ้ราล์ฟมันหน่อยน่ะครับ” วาทีขยับเท้าที่เพิ่งใสรองเท้าเข้าไปให้เข้าที่“ข้าวที่บ้านไม่มีกินหรือไง แล้วไอ้ราล์ฟที่แกว่านี่คือทอฝันใช่เปล่า” เมื่อเอ่ยถึงทอฝันเสียงของนางนิลมณีก็ยิ่งตึง นางรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายเป็นสาวประเภทสอง แต่สายตาท่าทางที่มองลูกชายของนางมากกว่าที่มันทำให้ขัดใจ“ครับ”“แค่แกไปช่วยดูแลตอนพ่อเขาเสียมันก็มากพอแล้วไหม” นางกอดอกมองลูกชาย“จริง ๆ ไม่ใช่ไอ้ราล์ฟหรอกครับที่ชวน พี่ส้ม พี่สาวไอ้ราล์ฟต่างหากล่ะครับ พี่เขาแวะมาหาไอ้ราล์ฟเลยโทรมาชวนผมกับไอ้แดนไปเลี้ยงขอบคุณแค่นั้นเองครับ” ถ้าพูดถึงเรื่องไม่พอใจทอฝัน บอกเลยว่าแม่เขาหนักกว่าเมียหลายเท่า“ทำไมแกไม่ชวนยัยมัทไปด้วยล่ะ” เมื่อได้ยินว่ามีแดนไทไปด้วยนางก็เสียงอ่อนลงมาเล็กน้อย“ชวนแล้วแต่มัทไม่ไป บอกอยากกินข้าวเย็นกับยัยหนู” นางนิลมณีถอนหายใจ ไม่รู้ควรดีใจหรือเสียใจกันแน่ ที่ลูกสะใภ้ติดลูกมากกว่าติดผัว “แม่...ผมไปกินข้าวแป๊บเดียวก็กลับ ไม่ได้นอกลู่นอก

“แกค่อนข้างเข้ากับคนได้ง่ายค่ะ” และน่าจะเป็นเพราะเหตุนี้หนูน้อยจึงได้รับความเอ็นดูจากทุกคนในบ้าน ไม่เว้นแม้แต่นางนิลมณีที่มีท่าทีมึนตึงใส่สุดท้ายตอนนี้ก็ติดหนึบเลย“กับเขาด้วยไหม”“ค่ะ”“งั้นพี่ก็สบายใจหน่อย” เชนหอมแก้มลูกสาวอย่างเอ็นดูก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ญารินดาที่เดินกลับเข้ามานั่งที่เดิม “ว่าแต่มัทกับวายรีบไหม ถ้าไม่รีบพี่ว่าจะชวนไปหาร้านกินมื้อเย็นกันหน่อย พี่เลี้ยงเอง” ชายหนุ่มตัดสินใจถามหลังจากที่เขาลังเลมาครู่ใหญ่“มัทไม่สะดวกค่ะบอกที่บ้านไว้แล้วว่าจะกลับไปกินข้าวด้วย” มัตสยาออกตัวทันที เพราะเธอตั้งใจเอาไว้อย่างนั้นอยู่แล้ว“วายเองก็ขอโทษนะพี่เชน ต้องกลับไปดูลูก พอดีพี่แดนไม่อยู่ด้วย ตอนนี้พี่สาวก็มารออยู่ที่บ้านแล้วด้วยค่ะ” และเมื่อครู่ที่เธอออกไปรับโทรศัพท์ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนโทรมาแต่เป็นลูกสาวคนโตที่โทรมาตาม เพราะพี่สาวกับหลานมาหา“ไม่เป็นไรพี่เข้าใจ เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน จะไม่นัดกะทันหันแบบนี้อีก จะได้อยู่กับตัวเล็กนาน ๆ หน่อย” เชนกอดแล้วหอมแก้มซ้ายขวาของลูกสาว อยากจะอยู่ด้วยให้นานกว่านี้ แต่เมื่อเวลามีจำกัด ทุกคนต่างมีภาระหน้าที่เขาจะเห็นแก่ตัวอีกไม่ได้ เพราะความเห็นแ

“ฉันขอโทษค่ะ คืนนี้ว่าจะพูดเรื่องนี้กับคุณพอดี จริง ๆ ฉันตั้งใจจะบอกเรื่องนี้ตั้งนานแล้วล่ะแต่ลืม” เธอไม่อยากบอกหรอกว่าลืมเพราะตัวเขาเองนั่นแหละที่ไม่อยู่บ้าน เอาแต่ไปหมกตัวอยู่กับทอฝัน แม้จะเป็นการไปช่วยงานศพก็เถอะ ความไม่พอใจมันก็แวบเข้ามาในหัวเธอเป็นระยะ ๆ แต่พอคิดว่าเธอไม่ควรงี่เง่า พวกเขาเป็นเพื่อนกัน รู้จักกันมานานกว่าเธอหลายเท่า เลยพอจะระงับความรู้สึกไม่พอใจเหล่านั้นเอาไว้ได้บ้าง“อย่าบอกน่ะว่าพวกคุณนัดเจอกันมาตลอด” วาทียังคงถามกลับด้วยน้ำเสียงเข้ม สีหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา“ใช่ที่ไหนกันคะ เพิ่งนัดเจอกันวันนี้ครั้งแรก แต่ก่อนหน้าเราบังเอิญเจอกันตอนไปซื้อของกับยัยวายน่ะค่ะ เขาอยากเจอลูกเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรค่ะ ที่สำคัญยัยวายก็ไปด้วย ไม่เชื่อคุณโทรถามได้เลยค่ะ” ไม่เพียงแค่พูดเธอยังเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมายื่นให้กับสามีเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ“ช่างเถอะ ผมแค่เสียใจที่ต้องมารู้เรื่องนี้จากคนอื่น ไม่ใช่จากคุณ” วาทีที่เหมือนจะเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บอกปัดก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่เตียง“คนอื่นนี่ใครคะ” มัตสยาถามอย่างอยากรู้ ญารินดาเหรอ เพราะนอกจากเธอ ญารินดาแล้วก็เชน ไม่มีใค

เมื่อไปถึงวาทีแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นทอฝันอยู่ที่นั่นด้วย เพราะเห็นบอกว่าช่วงนี้ยุ่ง ๆ อยู่กับอะไรบางอย่างอยู่แต่เขาก็ไม่ได้สนใจว่าเรื่องนั้นคือเรื่องอะไร วันนี้โผล่มาคงจัดการยุ่ง ๆ เรียบร้อยแล้วมั้งวาทีทักทายทอฝันกับส้ม สั่งกาแฟก่อนจะมานั่งคุยกับทุกคนโดยเฉพาะกับสามีของส้มที่ยังคุยถูกคอกันเหมือนเดิม ดังนั้นการดื่มกินกาแฟไปคุยกับอีกฝ่ายจึงเป็นอะไรที่เพลินและกินเวลาไปเป็นชั่วโมงเลยที มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ทอฝันพูดแทรกขึ้น“เที่ยงนี้พวกเราไปกินข้าวด้วยกันนะคะ แกว่างใช่ไหมที” ตอนท้ายหญิงสาวถามเพื่อนสนิทที่พักนี้ไม่ค่อยจะมีเวลาว่างเท่าไหร่ ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ“ว่าง ๆ”“งั้นไปกินข้าวด้วยกันนะ” ทอฝันยิ้มกริ่ม ซึ่งวาทีก็พยักหน้ารับพร้อมกับอาสาเป็นเจ้ามื้อ “ได้สิวันนี้ผมเลี้ยงเอง เลือกร้านได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนแป๊บหนึ่ง”“ทีเนี่ยทั้งหล่อและเก่งมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วนะ เสียดายแต่งงานแล้ว” ส้มที่มองตามหลังวาทีไปเอ่ยขึ้นลอย ๆ แล้วทำหน้าตาผิดหวัง“อะไร ๆ ก็ไม่แน่หรอกนะคะ”ส้มหันไปหรี่ตามองน้องชายที่กลายสภาพมาเป็นน้องสาวแบบเต็มตัวแล้วอย่างจับผิด “พูดแบบนี้หมายความว่าไง อย่าเชียวนะ

เมื่อวานกว่าจะมาถึงบ้านของคนเป็นแม่ก็เป็นเวลากินข้าวพอดี ทำให้เมื่อกินข้าวเสร็จวาทีที่มีท่าทางเหนื่อยล้าก็ขอตัวขึ้นไปนอน มัตสยาคุยกับพ่อแม่ครู่ใหญ่ก่อนจะขอตัวบ้างเหมือนกันเพราะลูกสาวตัวน้อยง่วงจนเริ่มงอแงเช้ามาทุกคนต่างได้พักผ่อนเต็มที่แล้ว สีหน้าจึงดูสดใสร่างเริงขึ้นมากกว่าเดิม โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กที่เดินเล่นไปทั่วสนามหญ้า โดยมีวาทีตามดูแลอยู่ไม่ห่าง“ไปเจอตาเชนมาเป็นยังไงบ้างล่ะ” นางมินตราถามถึงอดีตลูกเขย เรื่องที่ลูกสาวพาหลานไปเจอนางไม่ได้ขัดข้อง แต่ก็เตือนเพราะกลัวมีปัญหากับคนใหม่อย่างวาทีเสมอ“ก็ดีค่ะ ซื้อของมาให้ยัยหนูเยอะแยะทุกรอบเลย ทั้งที่บอกว่าไม่ต้องซื้อก็ไม่ฟังเลย บอกว่าอยากชดเชยเวลาที่ผ่านมา”“ยังไม่มีแฟนใหม่เหรอ” เรื่องที่เชนเลิกกับแฟนแล้วพวกท่านก็รู้ตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวโทรมาบอกว่าเชนขอเจอหลานสาวแล้ว อย่างที่รู้กันคือแฟนใหม่ของเชนนั้นขี้หึงมาก การที่จู่ ๆ ปล่อยให้เชนมาเจอลูกเลยเป็นอะไรที่น่าแปลกใจ ก่อนสุดท้ายจะรู้ว่าเลิกกันแล้ว“ไม่รู้สิคะ ไม่เห็นพูดถึง มัทเองก็ไม่ได้ใส่ใจ” มัตสยายักไหล่เธอไม่ได้ใส่ใจจริง ๆ และไม่ได้คิดจะถามด้วย ไปเจอกันส่วนมากจะคุยเรื่องลูกมากกว่า“คนเรา