วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

33ความสูญเสียมัตสยาดูเวลาก่อนจะเก็บงานตรงหน้าแล้วหยิบอุปกรณ์ที่เลขาฯ อย่างเธอจะต้องพกติดตัวเข้าไปในห้องประชุมแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องทำงานของคนเป็นสามี“บอสได้เวลาแล้วค่ะ” หญิงสาวเดินเอามือไปเคาะเบา ๆ ที่โต๊ะทำงานเมื่อวาทียังคงก้มหน้าก้มตาสนใจอยู่กับเอกสารตรงหน้าชายหนุ่มเหลือบไปมองนาฬิกาแล้วเซ็นชื่อก่อนปิดแฟ้มวางปากกา ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับบ่นขึ้นลอย ๆ “เหนื่อยมากเลยวันนี้” มัตสยาวางสมุดและทุกอย่างในอ้อมแขนของตัวเองลงแล้วเดินอ้อมไปบีบไหล่ให้คนที่นั่งหลับตาพริ้มอยู่พร้อมกับพูดปลอบ “ประชุมเสร็จก็ได้กลับบ้านแล้วค่ะ”“ขอชาร์จแบตหน่อย” ไม่พูดเปล่าวาทียังดึงร่างของคนเป็นภรรยามานั่งบนตัก และหญิงสาวก็เหมือนจะรู้งานเลยทำการชาร์จแบตด้วยจุมพิตที่แสนจะนุ่มนวลอ่อนหวานครู่ใหญ่ ก่อนจะเป็นฝ่ายถอนจูบนั้นออกมาเอง เพราะถ้ารอวาทีเป็นคนหยุดคงไม่มีทาง มีแต่จะไปต่อให้สุดล่ะไม่ว่า“พอใจยังคะ” มัตสยาถามยิ้ม ๆ ยกมือขึ้นเช็ดมุมปากของสามีที่มีรอยลิปสติกเลอะเล็กน้อยออก“ถ้าบอกว่าไม่พอใจจะให้ต่อหรือยังไง” วาทีที่ยังวางศีรษะอยู่บนไหล่ของคนเป็นภรรยาถามเสียงอู้อี้“ประชุมค่ะบอส” มัตสยาดันร่างสูงนั้นให้นั

“ไหวไหมเรียกพยาบาลหรือเปล่า” ส้มที่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาถามทอฝันอย่างเป็นห่วง แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าเบา ๆ “งั้นทีฝากยัยฝันด้วยนะ” หญิงสาวบอกก่อนจะเดินผละออกไป โดยมีแดนไทเดินตามไปอย่างเป็นห่วง แม้ภายนอกจะแสดงออกมาว่าเข้มแข็งแต่ภายในใจก็คงแตกสลายไม่ต่างกับทอฝัน เขาต้องดูแลจนกว่าสามีของอีกฝ่ายจะมาถึง ไม่อย่างนั้นก็คงวางใจไม่ได้“กลับกันเถอะ” วาทีนั่งลงข้าง ๆ“ฉันไม่เหลือใครแล้ว” ทอฝันหันมามองวาทีก่อนจะโผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างต้องการหาที่พึ่ง “มึงยังมีพี่ส้มกูกับไอ้แดนนะ” วาทีปลอบพลางตบที่แผ่นหลังที่สะท้านขึ้นอยู่ตลอดเวลาจากแรงสะอื้น“คุณทอฝันไปพักก่อนเถอะนะคะ” มัตสยาที่ก่อนหน้านี้ แม้จะมีการระแวงความสัมพันธ์ของสามีกับเพื่อนสนิทคนนี้บ้าง แต่ในช่วงเวลาแบบนี้ แม้ทั้งสองจะกอดกันให้เห็นตรงหน้าเธอก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย มีแต่ความสงสารและเห็นใจเท่านั้น“ไปนอนพักสักหน่อย ไม่อย่างนั้นร่างกายมึงจะไม่ไหวเอา ไปกลับบ้านกันเถอะ” วาทีดันทอฝันออกเล็กน้อยแล้วพยุงอีกฝ่ายโดยมีมัตสยาคอยช่วยอีกแรงให้ลุกขึ้นเดิน “ค่อย ๆ เดินนะคะ” หญิงสาวเตือนเมื่อเริ่มเดินไวทีไร ด้วยความที่ยังคงช็อกจนอ่อนแรงกับเรื่องที่เกิดขึ้นก็เห

34อดีตสามีตั้งแต่วันที่พ่อของทอฝันเสียชีวิต วาทีก็ค่อนข้างยุ่ง เขาไปช่วยดูแลทอฝันรวมถึงการจัดงานต่าง ๆ ทุกวัน ส่วนมัตสยารวมถึงพ่อแม่และคุณปู่ของวาทีไปร่วมงานแค่วันแรก ด้วยความที่จัดงานหลายวันทำให้ช่วงนี้วาทีไม่ค่อยได้เข้าบริษัท ถ้าเข้ามาก็แค่เฉพาะมีงานที่มันเร่งด่วนและสำคัญจริง ๆ ทุกอย่างจึงตกอยู่ที่คนเป็นเลขาฯ อย่างมัตสยา“เฮ้อ...” มัตสยาถอนหายใจพลางวางกระเป๋าไว้ข้าง ๆ แล้วทิ้งตัวพิงพนักโซฟา หลับตาพักอย่างรู้สึกเหนื่อยล้าจากการที่ต้องทำงานคนเดียวตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา“อย่าไปกวนคุณแม่สิคะน้องของขวัญ” เสียงของพี่อ้อยทำให้มัตสยาลืมตาขึ้นเมื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ที่กำลังวิ่งมาหาพร้อมกับรอยยิ้มเธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม“ไม่เป็นไรค่ะพี่อ้อย แค่นี้เอง” มัตสยายืนมือไปรับลูกสาวแล้วยกขึ้นมากอดและหอมอยู่หลายฟอดเท่านี้ความเหนื่อยที่มีก็ลดหายลงไปกว่าครึ่ง “พี่อ้อยจะไปทำอะไรก็ไปเถอะค่ะ” อ้อยพยักหน้ารับก่อนจะผละออกไปเตรียมมื้อเย็นให้คุณหนูตัวน้อยที่ตัวเองดูแลมัตสยาอุ้มลูกไปวางที่รองคลานแล้วปล่อยให้หนูน้อยเดินหยิบจับของเล่น เล่นเองตามอัธยาศัย ส่วนเธอที่เพิ่งเลิกงานมาเหนื่อย ๆ ก็จะได้พักไปด้วย“เหนื

“เอาสิ ชุดที่ยังไม่ได้ใส่ก็เยอะเลย” มัตสยาเห็นด้วย เพราะเธอก็ไม่รู้จะเอาไปให้ใคร ถามพี่อ้อยก็บอกว่าที่บ้านไม่มีเด็กเล็ก ลูกหลานโตกันหมดแล้ว ครั้นว่าจะเก็บไว้ให้ลูกของนันทิดา แต่คิดว่าบรรดาญาติ ๆ ทั้งฝั่งพ่อแม่คงซื้อให้จนใส่ไม่หมดแน่ ๆ สู้เธอเอาไปบริจาคให้กับคนที่ไม่มีจะดีกว่า“มัท...” และในระหว่างที่เดินไปคุยไปอยู่นั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงร้องเรียกมาจากด้านหลัง ตอนแรกมัตสยาคิดว่าตัวเองหูฝาด แต่เมื่ออีกฝ่ายร้องเรียกอีกครั้ง “มัทใช่ไหม” แล้ววิ่งมาดักหน้าก็ทำเอาเธอถึงกับตกใจ“พี่เชน!” มัตสยามองหน้าอดีตสามีก่อนจะหันมามองญารินดาที่มีสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน“ใช่จริง ๆ ด้วยดีใจจังไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่” เชนมองอดีตภรรยาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอหญิงสาวที่นี่ แถมยังมีแต่คนคุ้นเคยเขาเลยกล้าที่จะเข้ามาทัก ไม่เหมือนที่ทะเลเมื่อหลายเดือนก่อน ที่ทำได้แค่มาแอบดูเท่านั้น“สวัสดีค่ะพี่เชน” ญารินดายกมือไหว้ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเขาก็ดีกับเธอและลูกมาก ๆ เหมือนกัน “ไหว้ลุงเชนสิลูก”“สวัสดีค่ะ” นาเดียร์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่เธอคุ้นหน้าแต่ด้วยความที่ไม่ได้เจอและพูดคุยกัน

35นัดเจอครั้งแรกด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างยุ่ง เรื่องการได้เจอกับเชน มัตสยาตั้งใจจะบอกกับวาที แต่ไป ๆ มา ๆ ก็ลืมสนิทไม่ได้นึกถึงเลยด้วยซ้ำ และด้วยความที่ฝ่ายนั้นเองก็ยังไม่ได้ติดต่อมาว่าอยากเจอลูก มันเลยกลายเป็นว่าเหมือนเดินห้างแล้วเจอคนรู้จักคนหนึ่ง ทักทายกันเสร็จก็ต่างคนต่างไป ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรที่จะต้องมาจำ“บอสคะ ตื่นได้แล้วค่ะ” มัตสยาที่อาบน้ำเสร็จแล้วเข้ามาปลุกสามีที่ยังนอนสบายใจ ถ้าเป็นวันหยุดก็ไม่คิดจะกวน แต่วันนี้มันคือวันทำงานถึงไม่อยากจะปลุกก็ต้องปลุก“เหนื่อยจัง” วาทีพลิกตัวพลางบ่นทั้งที่ยังหลับตา แม้ช่วงนี้งานศพของพ่อทอฝันจะเสร็จสิ้นไปแล้ว แต่เขาก็คงยังต้องทำงานต่อ แถมยังต้องเคลียร์เอกสารมากมายที่ค้างเอาไว้ตอนไม่ค่อยได้เข้าบริษัท เพราะบางเรื่องเลขาฯ ก็ไม่สามารถทำแทนได้“ช่วงเช้าไม่มีอะไร บอสจะเข้าบริษัทช่วงบ่ายก็ได้นะคะ” มัตสยาแนะนำขณะนั่งแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง“งั้นเราเข้าพร้อมกัน” วาทีที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งแล้วเสนอความคิดยิ้ม ๆ“ไม่ได้หรอกค่ะ มัทอาบน้ำ และกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว”“จะรีบไปไหน เพิ่งจะตีห้าเอง” วาทีโอดครวญลงจากเตียงเดินเข้าไปสวมกอดภรรยาจากด้านหล