เข้าคฤหาสน์ลูเชียนโน่

"มาช้ากว่าที่คิดนะ" เปาโลมายืนรอนิ่งไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาสักคำเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อบ้านที่อยู่ตรงหน้า ยืนรอสักพักคนที่นั่งจิบชาเข้าปากก็มองดูนาฬิกาขนาดเท่าฝ่ามือในมือเเบบโบราณเเเล้วพูดขึ้น

"ขอโทษครับ! " เปาโลยืดตัวเกร็งพูดคำขอโทษออกไปเสียงดัง เขารู้ว่าการหาเหตุผลอะไรมาพูดนั้นอีกฝ่ายก็คงจะไม่เชื่อ เเถมจะเป็นการที่เหมือนกับว่าตัวเองกำลังหาข้ออ้างมาพูดมากกว่า การพูดขอโทษออกไปตรงๆจึงจะเป็นการดีที่สุดเเล้วสำหรับเปาโล เขาไม่อยากจะเสียงานนี้เพราะการกระทำผิดเล็กๆน้อยๆเเบบนี้

"อื้มม ที่หลังก็อย่าทำอะไรที่ไม่ตรงเวลาล่ะ การตรงเวลาเป็นเรื่องที่พวกเราพ่อบ้านต้องทำเป็นประจำเข้าใจไหม" บาสเตียนมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเเล้วก็แอบพยักหน้าชื่นชมในใจที่ไม่หาข้ออ้างมาทำให้ตัวเองดูดี เเต่เลือกที่จะขอโทษออกมาตรงๆก่อนที่จะจะพูดขึ้นเป็นการเเนะนำ

"ครับ ผมเข้าใจเเละจะนำไปทำให้ได้ครับ" เปาโลตอบกลับว่าเข้าใจอีกฝ่ายเสียงดังเเต่ภายในใจเขานั้นเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย และก็ดีใจที่เขานั้นเลือกถูกต้องที่จะไม่หาเหตุผลมาอ้างให้อีกฝ่ายฟัง

"นั่งลงสิ ฉันมีอะไรที่จะต้องบอกนายก่อนที่จะเข้าไปในคฤหาสน์ลูเชียนโน่อีกหลายเรื่องเลย"

"อ่ะ ครับ ขอบคุณครับ" เมื่อคุณพ่อบ้านตรงหน้าให้เขานั่งเก้าอี้ เปาโลก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณเเละดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมาเเล้วนั่งลงไป

พอได้มานั่งอยู่ฝั่งต้องข้ามของคนต้องหน้าเเล้วสายตาของเปาโลก็เหมือนจะได้พิจารณาคนตรงหน้าตรงๆสักที พ่อบ้านตรงหน้านั้นใบหน้าเเม้จะเต็มไปด้วยริ้วรอยเเห่งวัยพร้อมกับผมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวเเล้ว แต่เปาโลต้องยอมรับเลยว่าอีกฝ่ายนั้นยังดูดีอยู่เเม้จะไม่รู้อายุอีกฝ่ายเเต่เขาคิดว่าน่าจะเกินเจ็ดสิบขึ้นไป

"มองพอหรือยัง" บาสเตียนอมยิ้มเอ่ยขึ้นเห็นว่าเปาโลนั้นกำลังสำรวจร่างกายของเขาอยู่

"ขอโทษครับ!" เปาโลพูดขอโทษเสียงดังก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเมื่อคุณพ่อบ้านจับได้

"ไม่เป็นไร การชอบสังเกตผู้คนก็ถือเป็นงานของพ่อบ้านเหมือนกัน ถ้าเราไม่รู้จักสังเกตผู้คนที่เข้ามาภายในคฤหาสน์ก็ไม่อาจช่วยเจ้านายคัดเเยกคนดีเเละคนชั่วที่จะเข้ามาหาได้" บาสเตียนพูดไปก็ยิ้มไปสอนสิ่งที่ควรรู้ให้เปาโลด้วย

"ผมเข้าใจเเล้วครับ" เปาโลเงยหน้าขึ้นพยักหน้าพูด

"งั้นก็ดีในเมื่อเธอเป็นคนที่อยู่เมืองด้านล่าง ฉันรู้ว่าเธอคงจะได้ยินเรื่องที่เกี่ยวกับคฤหาสน์ลูเชียนโน่ที่อยู่คู่กับเมืองด้านล่างมาตั้งนานหลายร้อยปี เรื่องเล่าเร้นลับตำนานอะไรต่างๆจงจำเอาไว้ว่ามันเป็นเพียงข่าวลือที่ไม่เป็นความจริงก็เท่านั้น"

"ตระกูลลูเชียนโน่นั้นเป็นเพียงตระกูลพ่อค้าที่เก่าเเก่เท่านั้นพวกเรามีธุรกิจมากมายที่คนภายนอกไม่รู้ ก็ละธุรกิจพวกนั้นก็ทำให้ตระกูลลูเชียนโน่มีเงินทองมากมายจนร่ำรวยจากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึงตอนนี้"

"เธอต้องรู้ว่าตำนานเเละคำว่าร้ายต่างๆที่คนในเมืองพูดหรือเล่าลือนั้นไม่ได้อนุญาตให้พูดที่นี่เข้าใจไหม" บาสเตียนหยุดนิดหน่อยเเล้วถามเปาโลที่นั่งตรงข้าม เปาโลรีบพยักหน้าตอบเป็นอันเข้าใจ

"เข้าใจก็ดีเเล้ว เริ่มจากที่นี่เลยเเล้วกันที่นี่ไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์ลูเชียนโน่ที่อยู่ด้านบน เป็นเเค่เส้นเเบ่งเท่านั้นที่นี่คืออหมู่บ้านคนงานที่ทำงานให้กับตระกูลลูเชียนโน่ แทบทุกคนที่ทำงานให้กับคฤหาสน์ลูเชียนโน่จะพักอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเเห่งนี้เเม้เเต่คนขับรถที่พาเธอมา"

"เเต่เธอนั้นไม่ใช่คนระดับเดียวกับพวกนั้น เธอจะได้เข้าพักที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่กับฉัน มีเพียงพ่อบ้านอย่างพวกเราเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอที่จะอยู่ที่นั่นได้ แต่ในตอนนี้เธอคือพ่อบ้านฝึกหัดที่ยังต้องฝึกงานจากฉันอยู่"

"เพราะงั้นที่นี่คนที่ยังอยู่เหนือกว่าเธอนอกจากคนตระกูลลูเชียนโน่ก็คือฉันที่เป็นพ่อบ้าน เธอจะได้เป็นพ่อบ้านเต็มตัวก็ต่อเมื่อฉันอนุญาตให้ผ่านเเล้วเท่านั้น ไม่อย่างงั้นเธอก็ยังเป็นพ่อบ้านฝึกหัดอยู่ "

"เรื่องต่อไปก็คือที่คฤหาสน์ลูเชี่ยนโน่ด้านในนั้นไม่อนุญาตให้ใช้มือถือจากภายนอกนี้ที่นี่เองก็ไม่มีสัญญาณมือถือ ไม่สามารถใช้เน็ตหรือทำอะไรได้นอกจากนายท่านจะอนุญาตเท่านั้น"

"เพราะฉะนั้นฉันจะขอเก็บมือถือและสัมภาระทุกอย่างของเธอ พวกมันจะไม่ได้รับอนุญาตให้นำเข้าไปด้านในคฤหาสน์ลูเชียนโน่ ส่วนเรื่องของใช้เเละชุดที่เธอต้องใส่ฉันได้จัดเตรียมเอาไว้ที่ห้องของเธอเเล้ว"

"ส่วนนี่ก็คือชุดที่เธอจะต้องเปลี่ยนมาใส่ในตอนนี้ก่อนที่จะเข้าไปด้านในคฤหาสน์ลูเชียนโน่พร้อมกับฉัน ของที่ไม่จำเป็นก็ใส่เอาไว้ในกล่องนี้มันจะอยู่ในห้องเก็บของอย่างดีไม่หายไปไหน ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวเธอทำงานไปเรื่อยๆฉันจะบอกเอง เธอมีอะไรจะถามไหม"

หยิบเสื้อผ้าในชุดเเบบเดียวกับตัวเองที่ด้านหลังขึ้นมาวางบนโต๊ะ เเล้วหยิบกล่องกระดาษขนาดใหญ่ขึ้นมาให้เปาโลใส่ของที่เอามาเก็บเอาไว้ มองหน้าเปาโลถามว่ามีคำถามอะไรไหม

เปาโลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นกำลังนั่งซึมซับทุกอย่างที่คุณพ่อบ้านพูด เขาพอนั้นเข้าใจได้อยู่ว่าทำไมทุกอย่างรัดกุมขนาดนี้เพราะในคฤหาสน์ลูเชียนโน่อาจมีข้อมูลลับทางการค้าต่างๆอยู่ภายในคฤหาสน์

แต่มีของสิ่งหนึ่งที่เปาโลอยากจะเอาเข้าไปด้วย เเต่ก็ไม่รู้ว่าจะควรพูดออกมาไหมเเม้คุณพ่อบ้านจะถาม แต่สุดท้ายเปาโลก็อยากที่จะเอามันเข้าไปในคฤหาสน์ลูเชียนโน่เข้าไปอยู่ด้วยกันอยู่ดี 

"ผมเข้าใจทุกอย่างครับแต่ผมขอเอารูปถ่ายของผมกับเเม่เข้าไปด้านในด้วยได้ไหมครับ" เปาโลค้นกระเป๋าหยิบรูปถ่ายคู่ของเขากับเเม่ออกมาจากกรอบรูปให้คุณพ่อบ้านดูเเล้วพูดออกไป ภายในหัวใจเขานั้นเต้นเเรงด้วยความประหม่ากลัวว่าคุณพ่อบ้านจะไม่อนุญาตให้เขาเอาเข้าไป

"ถ้าเเค่รูปนี้อย่างเดียวก็ได้ เธอก็รีบเอาชุดนี้เข้าไปเปลี่ยนอาบน้ำมาใหม่ด้วยในบ้านหลังนี้มีห้องน้ำอยู่รีบไปทำให้เร็วๆ เดี๋ยวพวกเราจะต้องเข้าคฤหาสน์กันเเล้ว" บาสเตียนพอเห็นว่าเป็นรูปที่มีเพียงผู้หญิงเเละเด็ก เเม้จะไม่รู้ว่าผู้หญิงคือใครเเต่ก็พอที่จะดูออกว่าเด็กตัวเล็กคนนั้นคือเปาโลเพราะหน้าตาที่คล้ายคนตรงหน้านี้

"ขอบคุณครับ" เปาโลก้มหัวขอบคุณคุณพ่อบ้านอย่างดีใจ เขาวางสัมภาระเเละของทั้งหมดที่เตรียมมาใส่ในกล่องกระดาษใบใหญ่ ก่อนที่จะหยิบชุดเเบบเดียวกับคุณพ่อบ้านขึ้นมาเเล้วเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ในบ้านข้างๆตามที่คุณพ่อบ้านบอกในมือถือรูปถ่ายไปด้วย

พอเข้ามาได้เขาก็มองไปรอบๆเเม้จะเป็นบ้านของคนงานในคฤหาสน์ แต่วัสดุก็ดูเเพงมากเเละบ้านก็ยังดูเหมือนใหม่มากกว่าบ้านของพวกเขา ไม่นานเปาโลก็หาห้องน้ำเจอภายในห้องมีอุปกรณ์ครบทุกอย่างเเม้กระทั่งเเปรงสีฟันซึ่งเป็นของใหม่ เปาโลรีบถอดเสื้อผ้าออกก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วไม่อยากจะให้คุณพ่อบ้านรอนาน

ขณะที่ด้านนอกบาสเตียนก็นั่งคิดอะไรคนเดียวหลังจากที่เปาโลเข้าไปในบ้าน เห็นเปาโลเข้าใจอะไรง่ายดีเขาในตอนนี้เริ่มพึงพอใจคนที่จะเป็นพ่อบ้านคนใหม่สืบทอดตำเเหน่งต่อจากตนเองเเล้ว เเม้ในตอนเเรกจะไม่ค่อยชอบหน้าเด็กนี้ที่นายท่านเลือกให้เข้ามาเป็นพ่อบ้านก็ตาม

คนที่มีคุณสมบัติดีเเละเพียบพร้อมกว่าเปาโลนั้นมีมากมาย แต่ในตอนนี้บาสเตียนก็เริ่มที่จะยอมรับอีกฝ่ายเเล้ว ว่าเปาโลเองก็มีคุณสมบัติที่ดีของการเป็นพ่อบ้านเหมือนกัน ทั้งดูดีในภายนอกพอเป็นหน้าเป็นตาให้คฤหาสน์ลูเชียนโน่ได้

แต่นี่ก็พึ่งเริ่มต้นเขายังต้องคอยดูเเละสอนหลายๆอย่างให้เปาโลก่อน ถ้าทำไม่ได้เเม้จะมีคุณสมบัติดีเเค่ไหนก็คงต้องเก็บคนๆนี้เเล้วให้นายท่านเลือกหาพ่อบ้านคนใหม่ รอไม่นานเปาโลในชุดใหม่เเบบเดียวกันกับบาสเตียนก็ออกมาจากในบ้าน

เปาโลไม่ได้เอาเสื้อผ้าตัวเก่าออกมาด้วยเพราะยังไงเขาก็ต้องทิ้งอยู่ดี ส่วนรูปถ่ายในตอนนี้เขาก็ใส่เอาไว้อยู่ในกระเป๋ากางเกงเเล้ว กล่องกระดาษขนาดใหญ่ที่มีสัมภาระของเขานั้นหายไปเเล้ว

"อื้ม พอใส่ชุดพ่อบ้านเเล้วก็ดีขึ้นมาหน่อย ตอนนี้เธอกลายเป็นพ่อบ้านฝึกหัดเต็มตัวเเล้ว ต่อไปนี้ให้เรียกฉันว่าคุณพ่อบ้านบาสเตียนเเทนเข้าใจไหม" บาสเตียนพยักหน้ามองคนตรงหน้าด้วยความพอใจชุดสีดำของพ่อบ้านนั้นเรียกได้ว่าเข้ากับเปาโลที่ใส่เเว่นได้เป็นอย่างดี

"ครับคุณพ่อบ้านบาสเตียน" เปาโลพูดขึ้นตอบรับเขาในตอนนี้รู้สึกไม่ชินเท่าไรกับชุดเเบบนี้ มันดูเเพงมากเพราะพอเขาใส่ก็รู้สึกเลยว่าเนื้อผ้านี้นุ่มมากใส่สบายสุดๆ

"ดีงั้นตอนนี้ฉันจะพาเธอไปพบนายท่านก่อน ตามฉันมา" บาสเตียนหยิบนาฬิกาขึ้นมามองเเล้วพูด ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งเดินนำเปาโลไป

เปาโลรีบเดินตามคุณพ่อบ้านไปไม่ให้ทิ้งห่าง ต้องบอกเลยว่าคุณพ่อบ้านเเม้จะดูมีอายุเเล้วเเต่กลับเดินเร็วเอามากๆ จนเปาโลเเทบที่จะเดินตามอีกฝ่ายไม่ทัน คุณพ่อบ้านเริ่มเดินนำเปาโลเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

เขารู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ เมื่อเดินเข้ามาในป่าเเต่คุณพ่อบ้านเป็นพ่อบ้านอยู่ที่นี่ อีกฝ่ายไม่น่าจะจำทางผิดได้ เดินต่อไปสักพักเปาโลก็เริ่มมองเห็นกำเเพงที่สร้างจากเหล็กสีดำหนาอยู่ข้างหน้าไกลๆเเล้ว

"นี่คือพื้นที่ของคฤหาสน์ลูเชียนโน่จริงๆ คนที่เข้าไปข้างในได้นั้นมีไม่กี่คนซึ่งต้องได้รับอนุญาตก่อนที่จะเข้าไปนอกจากพวกเราที่พิเศษ" 

พอเริ่มเดินมาถึงที่นี่เปาโลก็เริ่มเหนื่อยหอบ เเต่ก็รู้สึกตกตะลึงเหมือนกันที่มีกำเเพงขนาดใหญ่อีกชั้นบนภูเขาเเบบนี้ ขณะที่คุณพ่อบ้านนั้นดูไม่เหนื่อยเลยสักนิดพอมาถึงก็เริ่มพูดเลย

"การเป็นพ่อบ้านที่นี่ร่างกายจะต้องเเข็งเเรง ต่อไปเธอจะต้องฝึกออกกำลังกายกับฉันด้วย" บาสเตียนพูดขึ้นเมื่อมองสภาพของเปาโลที่เหนื่อยจนหอบขนาดนี้ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปที่ประตูเหล็กเเล้วประตูก็เลื่อนเปิดออกเป็นทางเล็กให้เขาก้าวเดินเข้าไป

"เข้าใจเเล้วครับ!" เปาโลพูดเสียงดังเเล้วรีบวิ่งเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่เปิดทางให้จะเริ่มปิดลงเเยกพื้นที่ทั้งสองออกจากกันอีกครั้งหลังจากที่เปาโลเข้าไป