เข้าพบคนตระกูลลูเชียนโน่

ว้าววว!"เปาโลร้องว้าวขึ้นเมื่อมองเห็นภาพด้านหลังประตูเหล็ก เเม้ในตอนนี้เขาจะยังเห็นรอบข้างมีเเต่ต้นไม้อยู่รอบๆ แต่เส้นทางราบเรียบเป็นทางตรงที่คุณพ่อบ้านกำลังเดินนำไปอยู่นั้น สายตาเขาสามารถที่จะมองเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่สวยงามเกินบรรยายได้อยู่ข้างหน้า

เเม้เปาโลจะสามารถมองเห็นคฤหาสน์หลังนี้ได้จากเมืองที่อยู่ด้านล่างในตอนที่เขาอยู่ในเมือง เเต่นั้นก็เห็นเพียงคฤหาสน์ที่เล็กมากๆจากระยะสายตาที่ไกลออกไป ผสานกับคำบอกเล่าต่างๆของชาวบ้านที่อยู่ที่นั่นมานานบรรยายให้ฟังว่าคฤหาสน์บนภูเขานั้นเป็นอย่างไร

แต่นั้นก็เป็นเพียงการพูดที่จริงผสมเท็จ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้มันใหญ่มาก เป็นคฤหาสน์ที่ทำมาจากไม้สีน้ำตาลขนาดใหญ่ เเค่มองกระจกที่ติดอยู่กับผนังก็รู้เเล้วว่ามันมีห้าชั้น แต่เพียงแค่ชั้นเเรกจากระยะสายตาของเปาโลที่มอง เขาก็เห็นกระจกหลายสิบบานเเล้วอาจจะเป็นร้อยบานเลยก็เป็นได้

ไม่น่าเชื่อว่าบนภูเขาลูกนี้จะมีสิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่เเละสวยงามเเบบนี้อยู่ข้างบน โดยที่ไม่มีใครในเมืองนั้นเคยเห็นของจริงมาก่อน พอเปาโลรู้ตัวอีกทีเขาก็เห็นคุณพ่อบ้านเดินนำไปไกลเเล้ว เขารีบวิ่งตามคุณพ่อบ้านไปอย่างรวดเร็วจนสามารถที่จะเดินตามหลังอีกฝ่ายได้ทัน

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาที่ยังหนุ่มจะเดินคนที่น่าจะอายุเยอะเเล้วแบบพ่อบ้านบาสเตียนได้ เดินไปเรื่อยๆพวกเราก็เดินทะลุเข้ามาในดงดอกไม้ที่รายล้อมไปทั่วด้านหน้าคฤหาสน์ลูเชียนโน่ เว้นเอาไว้เเค่เป็นทางเดินหลายเส้นที่ปูด้วยหินที่เป็นเเกรนิตสีขาว

 กลิ่นหอมของดอกไม้นาๆพันธ์ต่างหอมตลบไปทั่วบริเวณนี้ เปาโลสูดดมอย่างเต็มที่สูดดมกลิ่นหอมนี้เข้าไปเต็มปอด ที่เเบบนี้ถ้าคนทั่วไปรู้จักไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องอยากจะมาที่นี่ เปาโลมองดอกไม้สีสันต่างๆขณะที่เดินตามหลังของคุณพ่อบ้านบาสเตียนไปติดๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระโดดน้ำเสียงดัง

ตูมมม!

สายตาเปาโลที่มองดอกไม้สีสันขณะต่างๆอยู่หันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้น ในเส้นทางเล็กที่ปูด้วยหินเเกรนิตข้างหน้าเป็นเส้นทางไปหาที่มาของเสียง ที่ปลายทางนั้นเหมือนจะเป็นสระน้ำที่มีเสียงดังเมื่อกี้น่าจะเป็นเสียงคนกระโดดลงไปในสระน้ำ

เพราะในตอนนี้เขามองไม่เห็นใครเลยเปาโลหันหน้ากลับมารีบเดินตามคุณพ่อบ้านที่เดินไม่รออีกเเล้ว พอเดินมาถึงจุดที่มีทางเเยกด้านซ้ายคุณพ่อบ้านบาสเตียนที่อยู่ด้านหน้าหยุดเดินหันไปมองที่ทางสระน้ำ 

สายตาของเปาโลเองก็หันไปมองตามคนที่อยู่ด้านหน้าโดยอัตโนมัติ ที่ด้านหนึ่งของสระนั้นในตอนนี้ได้มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต้องบอกว่าไม่ว่าจะหน้าตา หรือหุ่นนั้นต่างก็เพอร์เฟคอยู่ในชุดว่ายน้ำกางเกงน้ำเงิน กำลังใช้ผ้าขนหนูสีขาวเช็ดหน้าเเละผมของตัวเองอยู่

อึกกก!

หยดน้ำที่พึ่งจะขึ้นจากสระน้ำนั้นไหลหยดลงพื้นตามเรือนร่างที่ขาวของคนข้างสระ เปาโลอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อมองตามหยดน้ำที่ไหลลงจากด้านบนลงไปที่สิ่งที่ใหญ่โตที่นูนเด่นตรงเป้ากางเกงว่ายน้ำ ต้องพูดเลยว่ามันใหญ่มากเเม้อีกฝ่ายจะยังไม่ได้เเข็งก็ตาม

ไม่นานต่อจากนั้นคนที่ยืนอยู่ที่สระก็เหมือนจะรู้สึกตัวว่าถูกจ้องมอง หันกลับข้างมองมาทางนี้ทำให้เปาโลเเสดงความตกใจผ่านสีหน้า

"รีบก้มหัวทำความเคารพคุณชายโลเวลเร็ว" บาสเตียนเห็นว่าคุณชายหันมามองเเล้วก็ก้มหัวลงนิดหน่อยเป็นการเเสดงความเคารพ

ในตอนนั้นเปาโลรีบก้มหัวตามคุณพ่อบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ภายในหัวนั้นเต็มไปด้วยชื่อของโลเวล คนที่ดูดีเเบบนั้นเหมาะสมมากกับชื่อโลเวล

"รีบตามมาพวกเราจะไปหาคุณท่านกันต่อ" พอทำความเคารพเเล้วบาสเตียนก็พูดขึ้นเรียกให้เปาโลเดินตามตัวเองต่อไป

เปาโลทำอะไรไม่ได้มากนั้นเดินตามคุณพ่อบ้านไปเเต่สายตายังจ้องมองเรือนร่างของคุณชายโลเวล มองกล้ามหน้าท้องที่สมบูรณ์เเบบของอีกฝ่าย ก่อนที่คุณชายโลเวลจะใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมช่วงล่างเเล้วเดินหายไปจากสายตา

"นั้นคือคุณชายโลเวล คนที่เธอมีหน้าที่ดูเเลรับใช้หลักในตอนนี้ รีบเดินเร็วหน่อยนายท่านรอพวกเรานานเเล้ว"

เปาโลได้ยินที่คุณพ่อบ้านที่อยู่ด้านหน้าพูดขึ้นใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความดีใจ ที่เขาคิดว่าตัวเองจะได้ดูเเลโลเวล ดุเหมือนว่าเขานั้นจะหลงรักคุณชายของที่นี่เข้าให้เเล้ว แม้จะรู้ว่าเรื่องของพวกเขานั้นไม่มีทางเป็นไปได้ แต่เเค่ได้อยู่ใกล้ๆกับคุณชายโลเวลเขาก็มีความสุขเเล้ว

คุณพ่อบ้านพาเปาโลเดินเข้าไปในคฤหาสน์ลูเชียนโน่ผ่านประตูหน้า ก่อนที่จะพาเขาเดินขึ้นบันไดที่อยู่ตรงกลางคฤหาสน์ขึ้นไป พอมาถึงชั้นห้าคุณพ่อบ้านก็เลี้ยวไปทางขวามือหยุดที่หน้าห้องๆหนึ่งค่อยประตูเสียงเบาเเล้วพูดขึ้น

"พ่อบ้านฝึกหัดคนใหม่มาเเล้วครับนายท่าน ผมขออนุญาตนำเขาเข้าไปนะครับ"

"อื้มม เข้ามาได้เลย" เสียงที่เคร่งขรึมสวนมีเสน่ห์ดังออกมาจากในห้อง ก่อนที่คุณพ่อบ้านจะเปิดประตูเเล้วเดินนำเข้าไป เปาโลประหม่าไปทั้งร่างรีบเดินตามคุณพ่อบ้านเข้าไปเเล้วเปิดประตูห้องลงอย่างเบามือ

พอหันกลับไปมองที่ด้านหน้าเขาก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น นายท่านนั้นอยู่ในวัยกลางคนเเน่นอนแต่เปาโลเดาอายุอีกฝ่ายไม่ออก นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ที่โต๊ะเล็กด้านหน้าวางเต็มไปด้วยเอกสารต่างๆ

บนใบหน้าของนายท่านนั้นเรียกได้ว่าไม่มีร่องรอยของกาลเวลาที่ผ่านมาเลย เหมือนกับว่ากาลเวลานั้นไม่อาจที่จะทำอะไรอีกฝ่ายได้ หน้าตาเเบบนั้นเรียกได้ว่าเป็นสเปคของเปาโลเลย แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรนอกจากชื่นชมอีกคนตรงหน้าฉันเองก็ไม่มีอะไรจะพูดมากหรอกนะ 

นายท่านใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสีน้ำตาลอ่อน แต่สิ่งที่คนตรงหน้านี้สวมใส่นั้นจะไม่ค่อยสมกับขนาดตัวเท่าไรนัก เพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นต่างก็ไม่อาจจะปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากเรือนร่างของอีกฝ่ายได้

เเล้วยังมีสิ่งที่ทำให้เปาโลต้องตกตะลึงนั้นก็คือบางสิ่งที่ใหญ่โตที่มันติดอยู่ที่ต้นขาของนายท่าน เขาเเน่ใจว่ามันไม่ได้เเข็งเเน่ๆแต่ก็สามารถที่จะเห็นขนาดลำที่ใหญ่เเละความยาวของมันได้เป็นอย่างดี อีกฝ่ายนั้นในมือกำลังถือเอกสารบางอย่างอ่านอยู่ท่าทางดูเคร่งเครียดเหมือนเจอปัญหาใหญ่บางอย่าง

ในห้องเต็มไปด้วยความเงียบขณะที่เปาโลเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่ออยู่ที่นี่ ความกดดันในห้องนี้ทำเอาเขารู้สึกอึดอัด แต่พอหันไปมองหน้าของคุณพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหน้านิ่งไม่พูดอะไร เขาก็ทำได้เพียงยืนนิ่งรอให้นายท่านอ่านเอกสารเสร็จก่อน

"อ่ะเเฮ่ม! โทษทีพอดีอ่านเอกสารเพลินไปหน่อย นายเชื่อเปาโลสินะ ฉันชื่อครูส ลูเชียนโน่ นายจะเรียกฉันว่าคุณท่านหรือท่านครูสก็เเล้วเเต่เลยนะ" ครูสเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารพูดขึ้นเเนะนำตัว

"ยินดีที่ได้รู้จักครับนายท่าน"

"ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดมากหรอกนะ ช่วงนี้นายเองก็ฝึกสิ่งต่างๆที่บาสเตียนสอนอย่างตั้งใจเอาล่ะ พวกนายออกไปกันได้เเล้วฉันจะอ่านเอกสารต่อ" ครูสไม่มีอะไรจะพูดกับอีกฝ่ายนักจึงพูดเเล้วก็โบกมือไล่ให้พวกเขาทั้งสองออกไป

"งั้นพวกเราขอตัวครับนายท่าน" พอบาสเตียนพูดจบก็ก้มหัวเเล้วเดินไปที่ประตูออกไปจากห้องนี้

เปาโลเองก็รีบก้มหัวเเล้วออกจากห้องตามบาสเตียนไป พอออกมาได้เขาก็ไม่รู้สึกอึดอัดอีกต่อไปดันเเว่นตัวเองขึ้นเดินตามคุณพ่อบ้านที่เดินลงบันไดไปเเล้ว

"ต่อไปฉันจะพาเธอไปพบคุณชายโลเวลที่เห็นที่สระในตอนนั้นเดินมาฉันมาเร็วๆล่ะ"

พอเดินลงมาจากชั้นห้าเเล้วคุณพ่อบ้านก็พาเปาโลเดินไปทางซ้ายทางขวา เลี้ยวไปมาหลายๆจุดในคฤหาสน์ก่อนที่จะออกมาด้านนอกคฤหาสน์ที่ไม่ใช่ด้านหน้าที่พวกเขาเข้ามา ออกมาจากตัวคฤหาสน์เปาโลได้ยินที่คุณพ่อบ้านพูดก็มีความดีใจรีบเดินตามอีกฝ่ายไป

เขามองเห็นศาลาแต่ไกลเขาเห็นศาลาสีขาวขนาดเล็กด้านในมีโต๊ะตัวกลมสร้างจากปูนที่มีการเเกะสลักลวดลาย รอบๆมีเก้าอี้วางล้อมรอบ โลเวลนั่งอยู่ที่เก้าอี้หันหน้ามาทางพวกเขากำลังมือขวาจิบชามือซ้ายถือหนังสืออ่านอยู่

ขณะที่่เปาโลเเละบาสเตียนออกไปจากห้องเเล้วนั้น

"ฟู่! เจ้าเด็กนั้นกับบาสเตียนจะมองออกไหมนะว่าเราเเกล้งทำ ไม่สิบาสเตียนนั้นมองออกอยู่เเล้ว อีกฝ่ายรูจัดเรามาตั้งหลายปี หวังว่าเจ้าเด็กนั้นจะมองไม่ออกนะ"

ครูสพูดขึ้นคนเดียวหวังว่าสิ่งที่เขาแกล้งทำนั้นเปาโลจะมองไม่ออก ก่อนที่เขาจะสะบัดความคิดเครียดๆทั้งหมดออกไป ลุกขึ้นจากโซฟาไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เปิดประตูตู้ออกมาชื่นชมชิ้นงานสะสมของตัวเองที่อยู่ด้านในด้วยความพอใจ

"ถ้าเปาโลใส่มันไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหนนะ ชักจะรอไม่ไหวเเล้วสิ " ครูสเเสดงสีหน้าหื่นกามออกมายิ้มอยู่คนเดียว เมื่อคิดว่าสิ่งของสะสมของเขานั้นได้ไปอยู่บนตัวของเปาโลที่ใส่เเว่น