เสียงประหลาดตอนเที่ยงคืน

"คุณชายโลเวลครับ นี่คือพ่อบ้านฝึกหัดเปาโลที่จะมาดูเเลคุณชายต่อจากนี้ครับ" 

"สวัสดีครับ คุณชายโลเวล"

คุณพ่อบ้านพาเปาโลมายืนอยู่ที่ด้านหน้าศาลาพร้อมกับก้มหัวลงทำความเคารพคนที่นั่งอยู่ด้านใน พร้อมกับเเนะนำตัวตนของเปาโลที่อยู่ด้านข้างให้อีกฝ่ายรู้จัก เปาโลรีบก้มหัวลงเเล้วสวัสดีคุณชายของคฤหาสน์ที่นั่งอยู่ด้านใน

"อ่ะ บาสเตียนเองหรือ นั้นคงเป็นพ่อบ้านคนใหม่ใช่ไหม" โลเวลเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่อ่านอย่างตกใจร้องขึ้น เขาเห็นบาสเตียนที่เป็นพ่อบ้านกับอีกคนที่อยู่ข้างๆบาสเตียนในชุดเดียวกันใส่เเว่นตา ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั้นคงเป็นพ่อบ้านคนใหม่เขาจึงถามขึ้นเพื่อความเเน่ใจ

"ใช่ครับ ผมชื่อเปาโล" เปาโลก้มหัวลงเเล้วเเนะนำชื่อของตัวเองออกไปด้วยความตื่นเต้น

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ หวังว่าต่อไปนี้พวกเราจะมีความสุขไปด้วยกัน" พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ได้ยินเสียงโลเวลดังขึ้นด้านหน้า พร้อมกับมือที่ยื่นมาอยู่ด้านหน้าเขา เปาโลลืมตัวไปชั่วขณะเเต่ก็ยื่นมือออกมาจับมืออีกฝ่ายอย่างรวดเร็วพร้อมพูดขึ้นเช่นกัน

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ"

"คุณชายมีอะไรจะกำชับให้กับเปาโลไหมครับ " เสียงคุณพ่อบ้านดังขึ้นมาหลังจากที่เขาปล่อยมือที่จับมือโลเวลออก

"ตอนนี้ฉันยังไม่มีอ่ะ เปาโลคงพึ่งจะมาถึงต้องฝากบาสเตียนเเนะนำที่นี่ให้รู้จักก่อน" โลเวลพูดไปก็เดินกลับไปที่เดิมที่เคยนั่งในศาลาเเล้วหยิบหนังสือเล่มเดิมขึ้นมา

"งั้นพวกเราต้องขอตัวก่อนครับ" คุณพ่อบ้านขอตัวเเล้วเดินนำหน้าเปาโลกลับไปทางเดิม เปาโลเเม้จะยังไม่อยากที่จะไปแต่ก็เดินตามคุณพ่อบ้านไป เดินอยู่ภายในชั้นหนึ่งของคฤหาสน์จนมาถึงหน้าห้องๆหนึ่งก่อนที่คุณพ่อบ้านจะเปิดประตูเข้าไป 

"ไม่มีใครอยู่เลยนิครับ" เปาโลอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้หลังจากที่เขาเดินเข้ามาภายในห้องเเล้ว ภายในนั้นไม่มีคนอยู่มีเเต่เพียงเฟอร์นิเจอร์ที่ดูดีมีราคาเเพงครบชุดสำหรับห้องๆหนึ่ง เขานึกว่าพวกเรากำลังจะไปพบคนสำคัญของคฤหาสน์อีก

"ไม่มีใครหรอกที่นี่คือห้องของเธอ" บาสเตียนมองคนด้านหน้าเเล้วพูดขึ้น

"ห้องของผมหรอ ว้าวว ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะได้มาอยู่ห้องเเบบนี้" เปาโลพอได้ยินว่าที่นี่คือห้องของตัวเอง เขาก็เดินออกไปสำรวจห้องโดยไม่รู้ตัว

ภายในตานั้นเป็นประกายเเวววาวด้วยความตื่นเต้นดีใจ กว่าจะพบว่าคุณพ่อบ้านยังยืนอยู่ที่เดิมมองดูเขาก็ผ่านมาหลายนาทีเเล้ว

"ขอโทษด้วยครับ พอดีผมไม่เคยมีห้องใหญ่เเบบนี้มาก่อนเลยครับ"

"ไม่เป้นไร หลังจากนี้ฉันจะพาไปชมที่ต่างๆในคฤหาสน์ เธอเองก็จำเอาไว้ให้เเม่นล่ะ"

"ผมไม่ต้องไปพบคนในตระกูลลูเชียนโน่คนอื่นๆหรอครับ" เปาโลอดที่จะถามด้วยความประหลาดใจไม่ได้

คุณพ่อบ้านพาเขาไปเเนะนำให้รู้จักกับนายท่านครูสกับคุณชายโลเวลที่เป็นคนในตระกูลลูเชียนโน่สองคนเเล้ว เขานึกว่าต่อไปเขาจะต้องไปพบคนสำคัญคนอื่นๆในคฤหาสน์ซะอีก แต่นี่คุณพ่อบ้านกลับบอกเขาว่าจะพาไปสถานที่สำคัญต่างๆเเทน

"ในคฤหาสน์นืนี้เรามีเจ้านายเเค่สองคนเท่านั้น คือนายท่านครูสเเละคุณชายโลเวล" เสียงนิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรน่าตกใจของคุณพ่อบ้านพูดขึ้นสีหน้าไม่เเสดงอะไรออกมา

เเต่เปาโลที่ได้ก็ต้องตกใจเพราะคฤหาสน์ที่ใหญ่ขนาดนี้ กลับมีสมาชิกตระกูลลูเชียนโน่อาศัยอยู่เพียงสองคนเท่านั้น เปาโลจึงถามขึ้น

"คฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้ทั้งตระกูลลูเชียนโน่มีกันอยู่เพียงสองคนหรอครับ"

"เเน่นอนว่าไม่ใช่ คนในตระกูลลูเชียนโน่คนอื่นนั้นอาศัยอยู่ที่อื่น ที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่นี้มีเพียงท่านครูสเเละท่าโลเวลเท่านั้นที่อาศัยอยู่ ส่วนเหตุผลเธอในตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องรู้" พอคุณพ่อบ้านพูดจบเปาโลก็รู้สึกได้ในทันทีว่าคุณพ่อบ้านนั้นเริ่มไม่พอใจเเล้ว

"งั้นพวกเราไปชมสถานที่ต่างๆกันดีกว่าครับ" เปาโลรู้จักเเก้ไขสถานการณ์เป็นอย่างดีรีบหาทางเปลี่ยนเรื่องอย่างไว

เเต่ภายในใจเปาโลนั้นเต็มไปด้วยความตกใจเเละสงสัยที่ทั้งคฤหาสน์นั้นมีคนอยู่อาศัยเพียงสองคน คฤหาสน์ที่ใหญ่เเบบนี้มีห้องเเค่เขาประเมินคร่าวๆก็หลายร้อยห้องเเล้ว ทำไมคนในตระกูลลูเชียนโน่คนอื่นๆถึงไปอาศัยอยู่ที่อื่นกัน

หรือว่าในคฤหาสน์ลเชียนโน่เเห่งนี้มีอะไรที่ทำให้คนในตระกูลอื่นไม่สามารถที่จะอาศัยได้กัน แค่คิดเเบบนี้เปาโลก็อดที่จะกลัวไม่ได้ สิ่งที่มนุษย์กลัวที่สุดก็คือสิ่งที่ตัวเองไม่รู้จัก เขาในตอนเเรกที่คิดว่างานพ่อบ้านนี้เป็นงานสบายๆเเต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ซะเเล้ว

คุณพ่อบ้านพาเปาโลเดินไปจุดสำคัญต่างๆในคฤหาสน์นี้ไม่ว่าจะเป็นห้องครัวที่มีขนาดใหญ่ ห้องรับประทานอาหารที่โต๊ะที่ยาวมากมีเก้าอี้มากกว่าห้าสิบตัว บนโต๊ะตัวยาวเต็มไปด้วยอาหารหลายสิบอย่างที่น่ากินกลิ่นหอมโชยเตะจมูก ห้องเก็บวัสดุอุปกรณ์ที่มีอุปกรณ์สำคัญต่างๆ และห้องสำคัญอีกไม่กี่ห้อง

คุณพ่อบ้านยังเเนะนำบอกอีกด้วยว่าที่มีพวกเรานั้นมีหน้าที่ทั้งมากเเละน้อยเเล้วเเต่จะคิด เรื่องอาหารจะมีคนครัวจากในหมู่บ้านเข้ามาทำอาหารทิ้งเอาไว้สามเวลา ความสะอาดในคฤหาสน์น์ก็จะมีเเม่บ้านเข้ามาทำตอนเช้าทุกวัน คนสวนเองก็จะเข้ามาดูเเลสวนในตอนเช้า

พ่อบ้านมีหน้าที่เเค่กำกับดูเเลคนเหล่านั้นไม่ให้ทำอย่างอื่นนอกจากหน้าที่ คอยดูเเลทำตามความต้องการของนายท่านทั้งสองคนในคฤหาสน์ เเละคอยติดต่อสื่อสารระหว่างในคฤหาสน์เเละโลกภายนอก

ก่อนที่คุณพ่อบ้านจะหายตัวไปให้เปาโลจดจำเส้นทางต่างในคฤหาสน์นี้ ก็บอกข้อห้ามว่าห้ามเปิดห้องอื่นๆที่ไม่รู้จักในคฤหาสน์น์เเห่งนี้เด็ดขาด เเม้เขาจะเต็มไปด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงเปิดประตูห้องที่มีมากมายไม่ได้เเต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

เปาโลเองก็ทำตามอย่างที่คุณพ่อบ้านบอกสำรวจเเละจำเส้นทางต่างๆในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ เขาเองก็ไม่ได้ลืมจุดประสงค์ที่เข้ามาที่นี่ เขามาเพื่อหาเงินเท่านั้นถ้าเกิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นเขาจะได้สามารถจำทางออกจากที่นี่ได้ 

เปาโลทำตามอย่างที่คุณพ่อบ้านบอกไม่เปิดประตูห้องใดภายในคฤหาสน์หลังนี้ เพราะภายในห้องเล่านี้อาจจะมีข้อมูลลับหรือสมบัติต่างๆก็เป็นได้ เเต่ถึงเขาจะเจอเขาก็ไม่สามารถที่จะหนีไปจากที่นี่ได้ อย่างที่คนโบราณพูดเอาไว้ยิ่งรู้น้อยก็ยิ่งปลอดภัย

ในสถานการณ์ของเปาโลในตอนนี้เขาพึ่งจะมาที่นี่วันเเรก เรื่องอะไรที่ควรได้รู้ก็ได้รู้ส่วนเรื่องที่ไม่ควรรู้เขาก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องรู้ ยกเว้นจะมีคนบอกเขา 

ครู่เดียวเวลาก็ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เเล้วที่เปาโลมาอยู่อาศัยที่คฤหาสน์เเห่งนี้ เขาทำตามคำสั่งคุณพ่อบ้านอยู่ตลอด ภายในคฤหาสน์เเห่งนี้ทุกๆวันจะมีคนรับใช้จากหมู่บ้านเข้ามา คุณพ่อบ้านเเละเขามีหน้าที่ดูความเคลื่อนไหวต่างๆของคนเหล่านี้

ภายในหนึ่งอาทิตย์นี้เรียกได้ว่าคุณพ่อบ้านหนีเปาโลเอาไว้ใต้วงเเขน ลากไปฝึกสอนไปทำอย่างงั้นอย่างงี้ตลอดหลายวัน ทุกเช้าเขาก็ต้องฝึกออกกำลังกายกับคุณพ่อบ้าน สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือบางครั้งเขาก็พบว่านายท่านครูสเเละคุณชายโลเวลเองก็ออกมาวิ่งตอนเช้าอยู่หลายครั้ง

เปาโลเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างที่พ่อบ้านมืออาชีพต้องเรียนจากคุณพ่อบ้าน ซึ่งคุณพ่อบ้านนั้นสอนเเละบอกในสิ่งที่เขาสงสัยทุกอย่าง

พอเปาโลอยู่ที่นี่นานวันเข้าคุณพ่อบ้านก็เริ่มที่จะบอกความลับบางเรื่องให้เขารู้ ไม่ว่าจะเป็นหมู่บ้านรอบๆคฤหาสน์หลักเเห่งนี้นั้นไม่ได้มีเพียงเเค่หมู่บ้านเดียว เเต่มีมากกว่าห้าหมู่บ้านรอบๆตัวคฤหาสน์ แต่มีอยู่หมู่บ้านหนึ่งที่พิเศษมากที่สุด

นั้นคือหมู่บ้านของคนที่คอยพิทักษ์ภูเขาเเละคฤหาสน์ลูเชียนโน่ หัวหน้าหมู่บ้านนั้นขึ้นตรงต่อคนในคฤหาสน์รวมถึงพ่อบ้าน คนในหมู่บ้านแห่งนั้นจะกระจายตัวปกป้องกำแพงชั้นแรกไม่ให้มีคนบุกรุก เเละกันคนในไม่ให้ออกไปเมื่อไม่ได้รับอนุญาต

"คืนนี้ก็รีบๆนอนล่ะ อย่าออกมาเดินเพ่นพ่าน คืนนี้ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก้ห้ามออกมาจากในห้องเข้าใจไหม"

"อ่ะ ครับผมเข้าใจเเล้ว"

ขณะที่เปาโลเตรียมที่จะกลับห้องของตัวเองคุณพ่อบ้านก็ดึงข้อมือของเขาเอาไว้เเล้วพูดขึ้น เเม้เปาโลจะไม่เข้าใจเเต่เขาก็ตอบรับอย่างเข้าใจ จริงๆไม่ต้องบอกเปาโลก็เเทบที่จะไม่ออกมาจากในห้องอยู่เเล้วในเวลากลางคืน 

เพราะในช่วงเวลากลางคืนนั้นคุณพ่อบ้านไม่อนุญาตให้เขาเดินเพ่นพ่าน คุณพ่อบ้านจะเป็นคนรับผิดชอบหน้าที่ดูเเลเจ้านายทั้งสองในคฤหาสน์เอง พอเปาโลพูดว่าเข้าใจคุณพ่อบ้านก็ปล่อยมือเเล้วเดินออกไป เขาได้เเต่คิดว่าคืนนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นหรอระหว่างที่เดินไปที่ห้องของตัวเอง

ผ่านไปไม่นานก็ถึงเวลากลางคืนเเล้วได้เวลาเข้านอนสำหรับเปาโลเเล้ว เขาเเน่ใจว่าตัวเองล็อกประตูเเน่นหนาพอเเล้ว ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรเขาก็จะไม่สงสัย เปาโลนอนหลับลงอย่างรวดเร็วในรัตติกาลนี้

ปัง!!ๆๆ เกรี๊ยกก!!ๆๆ โฮกกก!!

พึบบ!

เปาโลลืมตาอย่างรวดเร็วมองเพดานก่อนเป็นอันดับเเรก ตามด้วยการมองไปรอบๆห้องในขณะนี้ เขานั้นหลับไปแล้วเเต่เสียงแปลกประหลาดเหล่านี้ที่อยู่ๆก็ดังขึ้นนั้นได้ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมา ภายในห้องนั้นไม่มีอะไรผิดปกติ นาฬิกาบอกเวลาว่าในตอนนี้นั้นเวลาเที่ยงคืนตรง

แต่ในห้องข้างๆซ้ายขวานั้นมีเสียงเเปลกประหลาดดังขึ้น เสียงเคาะประตูเสียงดังไปทั่วคฤหาสน์ในตอนนี้ เสียงเหมือนกับว่ามีคนเคาะประตูหลายสิบห้องในคฤหาสน์นี้พร้อมๆกัน เปาโลทำตามที่คุณพ่อบ้านบอกไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ถือซะว่าไม่เคยได้ยินซะ

ตึกตักๆ!

เปาโลนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลาไม่ลุกไปไหน แต่ว่าหัวใจเขานั้นเต้นเเรงเสียงดังจากความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก เเม้ว่าเขาจะสงสัยว่าเสียงพวกนี้มันคืออะไรกัน เเต่เขาก็รักชีวิตตัวเองเหมือนกัน

เขายังต้องปกป้องเเม่อีกด้วยเขาจะมาตายในตอนนี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะพยายามข่มตาหลับเท่าไรก็ไม่หลับเปาโลจึงทำได้เพียงนอนเปิดตาอยู่อย่างงั้นบนเตียง หูได้ยินเสียงที่เเปลกประหลาดเเบบนั้นอยู่ตลอดทั้งคืน