นายจะเลือกอะไรดี

ก๊อกๆ

แกร๊กก

"ยังอยู่ข้างในห้อง เเละยังไม่ตายดูเหมือนเธอจะทำตามที่ฉันเเนะนำเป็นอย่างดีเลยนะ" นั้นคือสิ่งเเรกที่เปาโลได้ยินจากปากของคุณพ่อบ้านในตอนเช้าหลังจากที่เขาเปิดประตูออกมา บนใบหน้าคุณพ่อบ้านนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะครับ" เปาโลถามขึ้นด้วยความสงสัย หลังจากที่เกิดเหตุเมื่อคืนนี้ขึ้นเขารู้สึกค่อนข้างที่จะกลัวในคฤหาสน์หลังนี้

เมื่อคืนหลังจากที่เขาตาเเข็งทนฟังเสียงแปลกประหลาดที่ดังมาจากห้องที่อยู่ติดกันทั้งสองข้างจนเเทบเป็นบ้า ก็ไม่รู้ว่าเขาเริ่มที่จะง่วงตอนไหนทั้งที่ก่อนหน้านี้พยายามที่จะหลับตาเท่าไรเขาก็นอนไม่หลับ แต่พอเสียงเริ่มเบาลงเขาก็หลับลงไปเอง

"นั้นก็เพราะพวกที่เคยมาฝึกที่นี่ก่อนเธอนั้นไม่ฟังที่ฉันพูดออกมาตอนกลางคืนเเล้วก็พากันตายตามๆกันไปไง" น้ำเสียงคุณพ่อบ้านั้นพูดออกมาเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ ทำเอาร่างเขาสั่นเทาขนลุกตั้งชันขึ้นกอดเเขนลูบไหล่ทั้งสองข้างขึ้นลง 

ทำเอาเปาโลไม่อยากที่จะคิดเลยว่าถ้าเขาไม่ฟังที่คุณพ่อบ้านพูด เเล้วออกจากห้องไปต้นเหตุของเสียง เขาอาจจะเป็นรายต่อไปที่จะต้องตายในคืนนั้นต่อจากคนที่เคยเป็นพ่อบ้านฝึกหัดคนก่อนๆ

"เลิกกลัวได้เเล้ว นี่มันเป็นเเค่เรื่องเล็กๆ แค่ไม่ออกจากห้องตอนกลางคืนในวันนั้นก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนายหรอก" บาสเตียนพูดขึ้นเรียกสติคนตรงหน้า หลังจากที่ได้ยินที่เขาพูดก็หน้าซีดเผยความกลัวขึ้นมาตัวนี่สั่นเป็นเจ้าเข้าเลย

"จะไม่ให้กะ...กลัวได้ไงครับ ถ้าผมออกไปผมก็ต้องตายสิ แล้วเรื่อง...เมื่อคืนมันคืออะไรกันครับ" เปาโลพูดขึ้นเสียงสั่นเขากลัวเรื่องนั้นมากจริงๆ ต้องการที่จะรู้ว่าเมื่อคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันเเน่

"เธอก็ไม่ตายนิ เห็นได้ชัดว่าเธอเชื่อฟังคำสั่งของคนที่มีลำดับที่อยู่สูงกว่านั้นเองก็เป็นคุณสมบัติที่ดีของพ่อบ้าน ส่วนเรื่องเมื่อคืนนั้นเธอในตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ พออยู่ไปนานๆเดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง"

"เเต่ตอนนี้เธอต้องไปอาบน้ำได้เเล้ว วันนี้ฉันอนุโลมไม่ต้องวิ่งแต่เธอยังต้องฝึกงานจากฉันอยู่อีก ให้เวลาสิบนาทีรีบๆล่ะ" 

ปัง!!

เปาโลที่กำลังจะอ้าปากถามหลังจากที่คุณพ่อบ้านพูดจบ เเต่เขาก็ไม่มีโอกาสนั้นเมื่อคุณพ่อบ้านดึงประตูห้องเขาปิดลงเสียงดัง

"เร็วๆ ฉันจะยืนรออยู่หน้าประตูห้อง จำไว้เธอมีเวลาเเค่สิบนาที"

เสียงคุณพ่อบ้านดังขึ้นมาจากด้านนอกประตูห้อง เรียกสติที่กำลังคิดเรื่องต่างของเปาโลให้กลับมา เขารีบหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เขาได้เเต่ทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายเท่านั้น

ที่นี่คือคฤหาสน์บนเขาคนที่นี่เชื่อฟังคำสั่งของคนที่อยู่ในคฤหาสน์เเห่งนี้นอกจากเขา เปาโลไม่มีทางที่จะหนีออกไปจากที่นี่ได้เพราะมีกำเเพงล้อมรอบถึงสองชั้น ถ้าเขาคิดหนีนั้นคงจะมีเพียงทางเดียวที่รอคอยเขาอยู่นั้นคือความตาย

เปาโลฉลาดพอที่จะรู้ว่าเขาที่รู้เรื่องประหลาดเมื่อคืนเเล้วนั้น คนในคฤหาสน์ลูเชียนโน่ไม่มีทางปล่อยให้เขามีชีวิตรอดเเน่ เขาได้เเต่ทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น การหนีก็คือความตายเขายังมีแม่อยู่ด้านหลังอีกทั้งคน เขาจะล้มลงไม่ได้เด็ดขาด

เรื่องที่ว่าทำไมถึงไม่มีข่าวเล่าเกี่ยวกับที่คฤหาสน์เเห่งเปล่งเสียงร้องประหลาดตอนกลางคืนนั้น นั่นก็หมายความว่าคนที่พยายามที่จะบอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ทำไม่สำเร็จเเละตายไปเเล้ว ในอดีตไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องมีคนที่คิดจะพูดเรื่องพวกนี้ออกไปเเล้วพวกเขาก็ต้องตายไม่มีคนหลุดออกไปพูดเรื่องนั้นได้

เปาโลเเต่งตัวเสร็จเเล้วก็มองไปที่รูปเเม่เเละเขาในกรอบรูปที่หัวเตียง เขาไม่คิดที่จะพุดเรื่องพวกนี้ออกไปอยู่เเล้ว เป้าหมายของเขานั้นเเน่วเเน่มาตลอด คือทำงานเก็บเงินจากการเป็นพ่อบ้านที่คฤหาสน์แห่งนี้ เเล้วลาออกพาเเม่หนีออกไปให้ห่างจากพ่อให้ไกลที่สุด

หลังจากที่ออกมาจากในห้องคุณพ่อบ้านก็พาเขาไปทำในสิ่งที่เดิมๆ งานพ่อบ้านนั้นไม่ค่อยที่จะมีอะไรมากนัก เปาโลสามารถที่จะจำเเละเรียนรู้มันได้เเล้ว แทบที่จะเรียกได้ว่าเขานั้นรู้สิ่งที่คุณพ่อบ้านจะต้องทำในแต่ละวันดีอยู่เเล้ว

"โอ้! เปาโลรอดจริงๆครับคุณอา"

"อาบอกเเล้วไงว่าสายตาอานั้นมองคนไม่มีผิดหรอก เราอ่ะห่วงเปาโลเกินไป " 

ทันทีที่เข้ามาในห้องอาหารคิ้วเเละมุมปากของเปาโลถึงกลับกระตุกหลังจากที่ได้ยินสองอาหลานพูดกัน ทั้งสองคนนั้นเป็นคนตระกูลลูเชียนโน่อยู่เเล้ว เพราะงั้นพวกเขาไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น 

เเม้เขาจะรู้ว่าคุณชายโลเวลนั้นเป็นห่วงตัวเองจากคำพูดนายท่านครูส เเต่ก็ไม่มีความดีใจเลยสักนิดหลังจากที่เขาพึ่งจะผ่านเรื่องเมื่อคืนมาได้ ทั้งสองคนนั้นไม่ได้มีความหวงกังวลกับเขาจริงๆหรอกดูเหมือนว่าในคฤหาสน์หลังนี้จะมีเพียงเเค่พ่อบ้านบาสเตียนเท่านั้นที่ห่วงใยเขาจริงๆ

"เรื่องเมื่อคืนผ่านไปเเล้วพวกเราอย่าพูดถึงมันเลยกันดีกว่าครับ" บาสเตียนพูดขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินนายท่านทั้งสองคนพูดเรื่องเมื่อคืน

"งั้นก็ได้ อ่ะแฮ่ม! ยังไงเปาโลก็ผ่านเมื่อคืนมาเเล้ว ต่อไปนี้ขอเเค่นายอยู่ครบเดือนก็ถือว่าเป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์ลูเชียนโน่เต็มตัวเเล้ว นายจะได้รับค่าจ้างในระดับพ่อบ้าน" ครูสทำสีหน้าจริงจังพูดสียงขรึมขึ้นเมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เขาคิด เขาก็เผยความตั้งใจของตัวเองออกมา

คิ้วบาสเตียนกระตุกเขานั้นยังรู้สึกว่ามันยังเร็วไปนัก เปาโลพึ่งจะมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงสองอาทิตย์เอง ยังไว้ใจอีกฝ่ายไม่ได้เท่าไรนัก เรื่องเมื่อคืนนั้นถือว่ามาเร็วกว่าที่กำหนดไปมากจนทำให้พวกเขาเองก็เกือบจะไม่รู้ตัว

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายผ่านเรื่องเมื่อคืนที่เป็นเหมือนบททดสอบมาได้เเล้วก็ถือว่ามีคุณสมบัติประมาณหนึ่ง เเล้วพอครบหนึ่งเดือนเเล้วก็จะเกิดสิ่งนั้นขึ้น เเม้ว่าอีกฝ่ายจะทรยศเเต่ก็หนีไปจากที่นี่ไม่ได้เเน่นอน

บาสเตียนมองนายท่านครูสและนายท่านโลเวลที่กำลังมองเสมือนรอคอยคำตอบจากเขาอยู่ บาสเตียนเมื่อคิดทุกอย่างรวมกันเเล้วก็ได้เเต่พยักหน้าให้ทั้งสองคน

แป๊ะ!!!ๆๆๆ

"ยินดีด้วยนะเปาโลที่กำลังจะได้เป็นพ่อบ้านเต็มตัวเเล้ว" เปาโลยังเตรียมตัวรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ทันนัก โลเวลตบมือเเสดงความยินดีกับเขาเสียงดัง ลุกขึ้นจากเก้าอี้มาจับมือทั้งสองข้างของเขาประกบกันเเล้วโยกขึ้นสีหน้าเเสดงความยินดีเเบบปิดไม่มิด

"ขอบคุณมากครับนายท่านครูส คุณชายโลเวล คุณพ่อบ้านบาสเตียนที่ให้โอกาสผม" พอได้สติเปาโลดึงมือทั้งสองออกมาจากมือที่กอบกุมของโลเวลก่อน เขาแนบเเขนชิดลำตัวก้มหัวลงพูดขอบคุณทั้งสามคนอย่างดีใจ

แม้เรื่องเมื่อคืนจะยังทำให้เขาใจเสีย เเต่เรื่องที่จะได้เลื่อนเป็นพ่อบ้านเต็มตัวหลังจากนี้ เขาก้อดไม่ได้ที่จะดีใจออกนอกหน้าจนเก็บไม่อยู่ เพราะว่านี้จะทำให้เขาเก็บเงินได้เร็วเเละมากยิ่งขึ้น 

"โลเวลมานั่งกินข้าวได้เเล้ว"

"ได้ครับคุณอา"

เห็นเปาโลยิ้มดีใจออกมาเขาก้มีความสุขในเรื่องต่อไปนี้ที่เปาโลจะต้องเผชิญ ครูสเรียกหลานชายที่ยืนอยู่ให้มานั่งลงพวกเขาจะได้นั่งกินข้าวกันได้สักที

"อื้ม! จริงเปาโลนายช่วยยกสำรับชาเอาไปไว้ในห้องของฉันทีได้ไหม เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปด้านบน"

"ฉันด้วยๆ พอเอาไปให้คุณอาเสร็จก็ยกไปให้ฉันด้วยที่ศาลาหลังคฤหาสน์นะ" ยังไม่ทันที่เปาโลจะได้ตอบรับคำสั่งของนายท่านครูส คุณชายโลเวลก็พูดให้เขาช่วยเอาสำรับชาไปให้อีกฝ่ายที่ศาลาด้วย เปาโลปฏิเสธได้ที่ไหนกันล่ะ เเม้เขาจะต้องเหนื่อยที่จะต้องเดินขึ้นลงจากชั้นห้าก็เถอะ

"ได้ครับ งั้นผมขอตัวออกไปก่อนนะครับ" เปาโลพูดขออนุญาตออกไปก่อนจากนายท่านครูส

"อื้ม ไปเถอะ" พอนายท่านครูสพูดอนุญาตเเละโบกมือ เปาโลก็เดินออกจากห้องอาหารไปเอาสำรับชาที่ห้องครัว เพื่อที่จะเอาไปวางเอาไว้ที่ห้องนายท่าน ภายในห้องรับประทานอาหารนั้นมีพ่อบ้านบาสเตียนอยู่ดูเเลรับใช้ โดยไม่รู้เลยว่ามีประกายตาเจ้าเล่ห์อยู่ในนัยตาครูส

"พอเข้ามาในห้องนายท่านทีไร ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังเเปลกๆว่ะ" เปาโลพูดขึ้นหลังจากที่ใช้มือหมุนลูกบิดประตูเเล้วใช้ไหล่ดันเข้ามาภายในห้องนายท่าน ในมือมีถาดสำหรับน้ำชาที่มาพร้อมขนมหวาน เปาโลเดินตรงไปที่โต๊ะเล็กหน้าโซฟาเพื่อวางถาดสำรับลงเขาจะได้ออกไปจากห้องนี้เร็วๆ

"อ่ะ! ไม้เเขนเสื้อนายท่านหลุดหรอทำไมถึงมีเนื้อผ้าเเลบออกมาจากตู้เสื้อผ้าได้กัน" 

ขณะที่เปาโลกำลังจะเดินออกไปจากห้องนายท่าน สายตาก็เหลือบไปมองที่ตู้เสื้อผ้าเห็นเนื้อผ้าสีแดงเเลบออกมาจากด้านในตู้ ด้วยบทเรียนของพ่อบ้านที่เรียนมาจากพ่อบ้านบาสเตียน พวกเขานั้นต้องดูเเลรักษาความเรียบร้อยเเละระเบียบภายในคฤหาสน์นี้ให้กับคนในตระกูลลูเชียนโน่

เเม้ในใจจะอยากออกไปจากห้องนี้มากเเค่ไหน เเต่หน้าที่ของเขาคือพ่อบ้านคฤหาสน์ลูเชียนโน่ เขาต้องทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้คุ้มสมค่าจ้างที่ได้รับมา เปาโลเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อที่จะเอาเสื้อผ้าที่เเลบออกมาเเขวนใส่ไม้เเขวนเอาไว้ในตู้ให้เรียบร้อย

"เชี่ย!!" เปาโลตกใจจนตะโกนขึ้นเสียงดังลั่น ก่อนที่ตัวเขาเองจะรีบใช้มือปิดปากตัวเองที่ดังขึ้น กลัวว่าจะมีคนได้ยินเเต่ก็ไม่ทันซะเเล้วเพราะที่ด้านหลังนั้นได้มีคนเข้ามาในห้องเเล้ว

แกร๊กก!

"ดูเหมือนว่านายจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นซะเเล้วนะเปาโล" ครูสล็อกประตูห้องพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน่ากลัวเน้นชื่อของเปาโลเสียงดัง จนคนที่ยืนอึ้งกับสิ่งของในตู้รู้ตัวหันหลังกลับมามองด้วยความตกใจเเละตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด เดินขึ้นหน้าไปหาเปาโลอย่างช้าๆ

 เปาโลถอยหลังหนีห่างจากคนตัวสูงที่กำลังเดินมาหา นายท่านครูสก้าวเดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เปาโลก็จะถอยหลังหนีหนึ่งก้าวสีหน้าตื่นตระหนกรีบคิดหาวิธีแก้ปัญหาตรงหน้านี้

"มะ...ไม่ใช่นะครับนายท่านครูส ผะ...ผมไม่เห็นอะไรเลย ไม่เห็นเลยว่าในตู้เสื้อผ้านายท่านเต็มไปด้วยชุดชั้นในผู้หญิงลายดอก อุป!"

เปาโลพูดหาข้ออ้างปฏิเสธสิ่งที่นายท่านพูดด้วยสีหน้าลนลาน เมื่อเห็นว่าเขานั้นกำลังจะจนมุมเนื่องจากด้านหลังคือตู้เสื้อผ้านั้นเอง ด้วยความลนลานเเละคิดอะไรไม่ออกทำให้เขาเผลอพูดสิ่งที่เห็นในตู้เสื้อผ้านายท่านออกไป พอรู้ตัวก็รีบใช้มือปิดปากมองสีหน้าคนข้างหน้า

ใช่เเล้วสิ่งที่เปาโลเห็นด้านในตู้เสื้อผ้าก็คือชุดชั้นในผู้หญิงที่มีลายดอกเต็มไปหมด มีหลากหลายสีหลากหลายลายข้างในตู้เสื้อผ้า สีหน้าในตอนนี้ของนายท่านมืดคล้ำจนเปาโลรู้สึกกลัว

ปังงง!

เสียงประตูตู้เสื้อผ้าถูกปิดเสียงดังด้วยมือนายท่าน พร้อมกับที่ร่างเปาโลในตอนนี้แผ่นหลังชนตู้เสื้อผ้า สองข้างถูกเเขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่มีเส้นเลือดปรากฏชัดล็อกให้เขาขยับไปไหนไม่ได้

มองจากเส้นเลือดบนเเขนแกร่งของนายท่านในตอนนี้ก็พอที่จะรู้อารมณ์ของอีกฝ่ายได้ บนใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นเขียนอาไว้อย่างชัดเจนเลยว่าอันตราย เปาโลไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

"ฉันมีทางเลือกให้นายสองทาง หนึ่งคือทำตามที่ฉันสั่งเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจนวันตาย หรือสองตายที่นี่ในตอนนี้เลย"

"นายจะเลือกอะไรดี เปาโล" ครูสใจดีให้ทางเลือกแก่คนตรงหน้าที่ร่างสั่นไม่หยุด