All Chapters of เฮ่าเทียนแห่งหอคณิกา [NC25+]: Chapter 11 - Chapter 20

“หรงลั่ว เจ้ามีความคิดเห็นว่าอย่างไร” ต้าหวางตรัสถามฉีหวางเย่ ฉีหวางเย่มีสีพระพักตร์เรียบเฉย และไม่ตรัสสิ่งใด ทำให้บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบสงัดลงดั่งสุสาน เพราะไม่รู้ในสิ่งที่ฉีหวางเย่กำลังดำริอยู่ ทันใดนั้นฉีหวางเย่ก้าวย่างดำเนินออกจากท้องพระโรงทันที“หรงลั่ว หรงลั่ว” ต้าหวางตรัสเรียกหวางเย่ แต่พระองค์ไม่หันกลับมา จนต้าหวางตรัสดังขึ้น“หรงลั่ว ถ้าเจ้าก้าวออกไปจากท้องพระโรง ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นกบฏ” ต้าหวางดำรัสเช่นนี้ ฉีหวางเย่ซึ่งเสด็จจนถึงพระทวาร พระองค์หยุดพระบาทที่จะเสด็จต่อเพียงชั่วครู่ และเสด็จต่อ“ขวางเขาไว้” ต้าหวางตรัสดังลั่นด้วยพระพิโรธอย่างยิ่งยวด เพราะไม่เคยมีใครขัดพระราชประสงค์ เช่นหวางเย่พระองค์นี้ ทหารในท้องรุมเขาไปจับฉีหวางเย่ ฉีหวางเย่ประทับนิ่ง เพราะทหารใช้กระบี่จ่อที่พระศอและพระวรกายของพระองค์ ฉีหวางเย่จึงตรัสดุดันทันที“ถอยไป ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าเจ็บตัว” ฉีหวางเย่ตรัสเช่นนี้ ทหารหลวงต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว เพราะพระองค์นำทัพจนเป็นที่ประจักษ์ ว่าไม่เคยแพ้พ่ายผู้ใด“ฟู่จวิน พระองค์อย่าบีบบังคับเกอเกอเช่นนี้ ถ้าทำเช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อพระองค์ และทหารหลวง อาจมีการ

ตลาดในเมืองหลวงแคว้นหรูครึกครื้นยิ่งนัก ไม่ต่างจากแคว้นซีอวี้ที่อยู่ชายทะเล แต่แคว้นหรูนั้นจะหนาวเย็นตลอดทั้งปี ผู้คนส่วนมากจะสวมหนังสัตว์และผ้าหนาอุ่นด้วยกันทั้งสิ้น เพื่อทำให้ร่างกายได้อบอุ่นยิ่งขึ้น ทว่าโรงน้ำชาไม่เคยว่างเว้นจากผู้คน ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านสามัญชน เหล่าพ่อค้าวาณิชหรือแม้กระทั่งเหล่าขุนนางต่างมายังโรงชาดื่มน้ำชา อีกทั้งน้ำชายังแปรเปลี่ยนเป็นหอคณิกาในยามค่ำคืนได้อีกด้วย ทำให้เหล่าบุรุษจะฝังตัวอยู่ที่แห่งนี้กันทั้งสิ้น บางครั้งฟูเหรินก็มาตามฟูจวินของพวกนางกลับบ้านของตน เรื่องเหล่านี้ผู้คนนั้นเห็นกันจนชินตาหมิ่นลั่วกงจู่มาตลาดแห่งนี้พร้อมกับคังหยางเช่นเคย หลังจากส่งราชสาส์นได้สามวัน ยังไม่มีพระราชสาส์นตอบกลับให้เข้าเฝ้า พระนางจึงเข้าเมืองหลวงอีกครั้ง โดยสวมอาภรณ์สีชมพู เนื้อผ้าชั้นดีเหมือนดั่งลูกขุนนางแคว้นหรู ชายหนุ่มแม้กระทั่งคนชราต่างเฝ้ามองความงดงามหาที่ใดเปรียบ ทั้งที่พระนางสวมหมวกจอมยุทธ แต่ไม่ได้บดบังความงดงามดั่งสวรรค์สร้างแต่งขึ้นมาได้ คังหยาง ราชองครักษ์ตามพระนางเหมือนบ่าวรับใช้คุณหนู ครั้งนี้คังหยางไม่ได้มากับพระนางแค่สองคน มายาก็ตามเสด็จด้วยเช่นกันการมาในครั้

กงจู่เสด็จมายังชั้นสองบนหอคณิกา แล้วจึงเสด็จไปยังห้องรับรอง ทำให้ชินเหนียง มายา และคังหยางก้าวตามพระนางไปทันที กงจู่เสด็จตรงมาประทับนั่งที่เบาะรอง แล้วจึงตรัสขึ้นก่อนที่พวกเขาเหล่านั้นจะทูลถามพระนาง“พวกเจ้าคงสงสัยสิว่า ข้าไปพูดคุยอะไรกับหวางเย่ทั้งสอง” กงจู่ตรัสแผ่วเบาและแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย ทำให้มายาสงสัยมากขึ้น“กงจู่บอกหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ คงจะไม่ได้เล่นพิเรนทร์อีกนะเพคะ” มายาเอ่ยทูลถามด้วยความสงสัย กงจู่หันไปทอดพระเนตรมายา แล้วพระสรวลขึ้นแผ่วเบา ทำให้พวกเขาสงสัยมากขึ้น“หม่อมฉันเห็นฉีหวางเย่มองพระองค์ จนพระองค์ลับสายพระเนตร และแย้มพระโอษฐ์อย่างพึงพอพระทัย” ชินเหนียงเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย“มารยาหญิงถ้าใช้อย่าถูกวิธี ก็สามารถมัดใจชายได้” กงจู่แย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย มายาจึงตรัสถามพระนางด้วยความสงสัย“อย่างไงเพคะ”“ข้าได้ใช้มารยาเพียงน้อยนิด พูดเพียงนิดหน่อย รับรองว่าฉีหวางเย่ต้องเปลี่ยนใจยอมอภิเษกกับข้าแน่นอน” กงจู่แย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย“ทำไมพระองค์ถึงปักใจเชื่อเช่นนั้น พระองค์ขึ้นชื่อว่าชายไม่มีหัวใจ พระองค์ไม่เคยทอดพระเนตรมองหญิงใดเลย”“ข้าเอาตำแหน่งกงจู่แห่งแคว้นซีอวี้เป็นเดิมพันว่า

หมิ่นลั่วกงจู่ทรงสวมพระภูษาอาภรณ์สีชาดในชุดอภิเษกของแคว้นซีอวี้ อีกทั้งยังสวมหน้ากากทองคำลวดลายวิจิตร ประดับด้วยระย้าเป็นม่านไข่มุก เพื่อไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้พระพักตร์ที่แท้จริงกงจู่ทอดพระเนตรจากรถม้า เห็นจื่อหวางเย่เสด็จมาต้อนรับพร้อมกับเหล่าขุนนาง เหล่าข้าหลวงนับร้อย และเหล่าทหารจำนวนหนึ่ง พระนางสอดสายพระเนตรมองทั่วทั้งหมดแล้ว กลับไม่เห็นฉีหวางเย่ออกมาต้อนรับในฐานะว่าที่ฟูจวิน ทำให้พระนางแปลกพระทัยยิ่งนัก แต่ก็เก็บความสงสัยไว้ในพระทัยทันใดนั้นจื่อหวางเย่เสด็จตรงมาที่รถม้า แล้วจึงตรัสถามพระนางทันที“ท่านคือหมิ่นลั่วกงจู่แห่งแคว้นซีอวี้ใช่หรือไม่”“หม่อมฉันเฉินหมิ่นลั่ว กงจู่แห่งแคว้นซีอวี้ ถวายบังคมจื่อหวางเย่” กงจู่ตรัสด้วยเสียงอันไพเราะ แล้วก้มพระเศียรเล็กน้อย“แล้วฉีหวางเย่ไม่มารับกงจู่ด้วยพระองค์เองเล่า กงจู่ของเราเดินทางมาจากแคว้นซีอวี้ที่ห่างไกล และระยะทางก็ทุรกันดารอย่างยิ่ง” คังหยางเอ่ยกล่าวทันที ว่าหวางเย่ผู้นี้ไม่ใช่ฉีหวางเย่“คังหยาง อย่าเสียมารยาท” กงจู่ตรัสด้วยเสียงดุ แล้วทอดพระเนตรมองไปที่คังหยาง คังหยางจึงเงียบลง“ไม่เป็นไรกงจู่ ข้าไม่ถือสา ฉีเกอเกอกำลังทรงงานยุ่งมากๆ เ

“จะรออีกหน่อยจะไปอะไรไปเล่า ข้าไปล่าของขวัญมาให้กงจู่แห่งแคว้นซีอวี้ หรือเจ้ารีบแต่งงานกับข้าจะตัวสั่น” ฉีหวางเย่ตรัสเสียงดังหนักแน่น ไม่ได้ทอดพระเนตรกงจู่แม้แต่น้อย คังหยางเหลืออดที่จะฟังคำเสียดสีของฉีหวางเย่ เขาหมายจะชักกระบี่ข้างกาย แต่กงจู่ยกพระหัตถ์ห้ามเอาไว้ ทันใดนั้นต้าหวางจึงลงมาจากบัลลังก์ เสด็จมาอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของฉีหวางเย่“เจ้าเป็นคนบอกกับข้าจะแต่งงานกับนาง” ต้าหวางตรัสอย่างดุดัน“ใช่ข้าเป็นคนพูด แต่ไม่จำเป็นต้องแต่งตอนนี้” ฉีหวางเย่ทอดพระเนตรกงจู่ แล้วหันกลับมาทอดพระเนตรต้าหวาง“ทหาร พาเขาไปแต่งตัว” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ ทหารสีคนก้าวเดินออกมาหาฉีหวางเย่ ฉีหวางเย่ปล่อยซากเสือลงบนพื้นตำหนัก ทำให้ทหารต่างหวาดกลัวยิ่งนัก ทหารจึงถอยออกไปทันที“พระองค์จะใช้กำลังบังคับหม่อมฉันหรือ” ฉีหวางเย่ทอดพระเนตรต้าหวางด้วยความเย็นชา กงจู่หันไปหาต้าหวางที่ทรงกริ้วฉีหวางเย่ จนง้างพระหัตถ์หมายจะตบลงพระพักตร์ฉีหวางเย่ กงจู่จึงตรัสขึ้นมาเสียก่อน“ต้าหวาง หม่อมฉันขอกล่าวอะไรหน่อยได้เพคะ” กงจู่ตรัสถามต้าหวาง“ได้” ต้าหวางตรัสต่อพระนาง“หม่อมฉันเคยเห็นเป็นภาพวาดของฉีหวางเย่ พระองค์รูปร่างงดงามดั่