เฮ่าเทียนแห่งหอคณิกา [NC25+]

ภายในเยว่ฮวากง หญิงสาวนอนหลับใหลมาถึงสามวันด้วยอาการจับไข้ ทำให้ต้าหวางทรงร้อนพระทัยด้วยเป็นห่วงนาง ต้าหวางคอยเฝ้าดูอาการไม่ห่างพระวรกาย จนไท่โฮ่วเสด็จมาหาด้วยทรงทนไม่ไหวที่พระองค์ทิ้งราชกิจมาดูแลนางเช่นนี้ (ไท่โฮ่ว แปลว่า แม่ของต้าหวาง หรือเรียกอีกอย่างว่า ไทเฮา)“ต้าหวางจะทิ้งราชกิจเพื่อนางคนเดียวไม่ได้นะ” ไท่โฮ่วมีพระราชดำรัสเช่นนี้ ต้าหวางจึงยกพระหัตถ์ไล่ทุกคนออกไป ข้าหลวงจึงออกไปจากตำหนัก ไท่โฮ่วตรัสอีกว่า“นางเป็นลูกของนางกำนัล เจ้าไม่ควรไปยุ่งกับนางให้เสื่อมเสียเกียรติ”“นางเป็นลูกของนางกำนัลแล้วเป็นเช่นไร ถึงอย่างไรนางก็คือเม่ยเมยของข้า”“แต่นางไม่ใช่ เม่ยเมยของเจ้า” ไท่โฮ่วตรัสด้วยความหงุดหงิดพระทัย“นางคือกงจู่ของฟู่จวิน และฟู่จวินของนาง ก็คือฟู่จวินของข้า อีกอย่างท่านเองไม่ใช่หรือ ที่ทำให้เหนียงชินของนางต้องตาย”“นางตายของนางเอง” ไท่โฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เบาลง“เมื่อตอนที่ลี่ฮวากง ในคืนนั้นท่านเป็นคนปิดข่าวไม่ให้คนในวังรู้รวมถึงตัวข้า ท่านเป็นเผาตำหนักหลังนั้น ให้เหนียงชินของนางต้องตาย หลังจากได้ให้กำเนิดหมิ่นลั่ว แล้วท่านก็เอาหมิ่นลั่วไปเลี้ยงไว้ในตำหนักเย็นเพราะรู้สึก

หมิ่นลั่วกงจู่ กงจู่แห่งแคว้นซีอวี้เสด็จเข้าห้องบรรทม ทรงทอดพระเนตรถ้วยแก้วทรงสูงหลายสิบใบที่ใส่น้ำเล็กน้อยอยู่ นางกำนัลคนหนึ่งส่งไม้เหล็กขนาดตะเกียบถึงพระหัตถ์ของพระนาง กงจู่รับไว้มาเคาะเบาๆ จนเกิดเสียงไพเราะ กงจู่ได้ดำริว่าถ้าคิดจะรวบรวมสามแคว้นให้ตกอยู่ในมือของเกอเกอ ต้องใช้วิธีใดกัน การที่ไปแต่เชื่อมสัมพันธไมตรีไม่ใช่เหตุผลในการรวบรวมแคว้น แค่เป็นเพียงสร้างฐานอำนาจเท่านั้น คู่ครองที่แข็งแกร่งต่างหากเล่าที่จะสร้างฐานอำนาจ อย่างฉีหวางเย่อีกไม่นานก็จะได้เป็นฟู่จวินของข้า เขามีวรยุทธ์เป็นเลิศ ไม่มีแคว้นไหนกล้าต่อกรกับแคว้นหรูได้เพราะเขามีฉายาว่ามัจจุราชเดินดิน คิดว่าตำราพิชิตใต้หล้าต้องอยู่กับเขาแน่นอน แต่ถ้าคิดจะใช้เขาด้วยเรือนร่างนั้นเป็นเรื่องยากที่จะมัดใจเขา ได้ยินมาว่าหวางเย่องค์นี้ไม่โปรดสตรีให้มาอยู่ใกล้ จะมีวิธีอะไรที่จะให้เขายอมกันล่ะ หรือจะเปิดหอคณิกาบังหน้า เพื่อหาทางหาตำราพิชิตใต้หล้าโดยไม่พึงเขา อย่างไรเสียเหล่าขุนนางก็ชอบเข้าหอคณิการเพื่อสร้างความบันเทิงใจ สร้างหอคณิกาท่าจะไม่เลว“คิดอะไรอยู่หมิ่นลั่ว” พระสุรเสียงอ่อนหวานตรัสถามหมิ่นลั่วกงจู่ที่บรรเลงเพลงจบไปแล้ว“ไม่มี

หมิ่นลั่วกงจู่เสด็จมาหน้าพระราชวังพร้อมกับต้าหวาง และเหล่าข้าหลวง ต้าหวางจัดขบวนเสด็จของกงจู่หมิ่นลั่วอย่างเอิกเกริกมีผู้ติดตามสามพันคนไปส่งถึงชายแดง พร้อมด้วยเครื่องบรรณาการหลากหลายอย่างที่ถวายให้ต้าหวางแห่งแคว้นหรู แต่ทว่าไท่โฮ่วไม่ได้มาส่งนาง ก็ถือว่าโชคดีมาก และกงจูพระดำริว่า ของขวัญที่พระนางมอบให้คือ การตอบแทนที่ไท่โฮ่วไม่คิดฆ่าพระองค์กงจู่หมิ่นลั่วหันมาหาต้าหวาง ต้าหวางทรงจับพระหัตถ์พระนางแล้วตรัส“หมิ่นลั่ว เจ้าเป็นครั้งนี้ไปไกลกว่าทุกครั้ง และไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ ข้าก็ขอให้พวกเขาเอ็นดูเจ้า เหมือนที่ข้าเอ็นดูเจ้าในตอนนี้ หมิ่นลั่วข้าไม่มีอะไรให้เจ้าไปมากกว่านี้ นอกจากอวยพรให้เจ้าปลอดภัยและมีความสุข”“เกอเกอ ข้าก็ขอให้ท่านมีความสุข” หมิ่นลั่วกงจู่ตรัสด้วยรอยยิ้ม ต้าหวางทรงสวมกอดพระนางด้วยความเศร้าพระทัย ที่ต้องจากเมยเมยคนเดียวของพระองค์“ข้าไม่อยากให้เจ้าไปเลย หมิ่นลั่ว” ต้าหวางตรัสแผ่วเบา“ข้าจะทำภารกิจให้สำเร็จ ให้ท่านรวบแคว้นเป็นหนึ่งเดียว” กงจู่ตรัสแผ่วเบา และคลายอ้อมกอด ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงเป็นกังวล“เจ้าอย่าทำอะไรสุ่มเสี่ยง หรือนำภัยมาสู่ตนเอง”“ข้าสัญญา ข้าจะรัก

“แค่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องนี้ ข้าก็รู้แล้วว่าเป็นเจ้า” ฉีหวางเย่หลับพระเนตรลง“ท่านอัจฉริยะไม่มีใครเปรียบเลยจริงๆ ขนาดข้าศึกพระองค์ยังประเมินด้วยเสียงฝีเท้า คงไม่มีใครทำได้เช่นท่านอีกแล้ว ข้าเลื่อมใส”“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ปู้อวี้” ฉีหวางเย่ตรัสถามด้วยความสงสัย ขณะที่ยังทรงหลับพระเนตรอยู่“เกอเกอเรามีนัดกัน ท่านจำไม่ได้แล้วหรือ ที่หอคณิกาเหมยฮุ้ย”“ข้าไม่เคยย่างกายไปที่นั้น และข้าก็ไม่คิดจะไปด้วย แต่ถ้าเจ้าอยากไป ก็ไปคนเดียวเถิด” ฉีหวางเย่ตรัสเรียบเฉย“ไปเถิดจะได้ไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง ไปตีเมืองจือคังจนสำเร็จ ข้าจึงอยากให้ท่านผ่อนคลาย และหอคณิกาเหมยฮุ้ยไม่ได้ขายหญิงคณิกาให้ชายใดที่เข้ามา แต่ที่นี่ขายเพียงเสียงดนตรี และการร่ายรำเพียงเท่านั้น ข้าจึงอยากพาท่านไป” จื่อหวางเย่ตรัสเช่นนี้ ฉีหวางเย่จึงลืมพระเนตรขึ้นช้าๆ แล้วตรัสขึ้นทันที“ก็ได้ ข้าจะไปกับเจ้าสักครั้งหนึ่ง” ฉีหวางเย่ตรัอย่างไม่ค่อยพระทัย“เช่นนั้นข้าจะไปรอท่านด้านนอก”“.....”หมิ่นลั่วกงจู่เสด็จมากับคังหยางตรงข้างคูคลอง พระนางทรงทอดพระเนตรมองตรงหน้าอิฐก้อนหนึ่งที่เป็นรูปดอกบัวขนาดเล็กแทบมองไม่เห็น พอนางได้สัมผัสอิฐก้อนนั้นก็เลื่อ

หมิ่นลั่วกงจู่เสด็จออกจากอุโมงค์ลับ เมื่อเสด็จออกมาจากประตูกล ประตูนั้นก็ปิดลงเหมือนไม่เคยมีประตูอยู่ที่นี่ พระนางทอดพระเนตรเห็นคังหยางที่อยู่ข้างๆ ม้าสีเทาและสีดำ เขาได้สังเกตว่าพระนางไม่ได้สวมอาภรณ์เดิมที่ใส่มาแต่แรก แต่ยังสวมผ้าคลุมเช่นเดิมมิดชิด เขาจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ฉลองพระองค์เดิม ไปไหนพระเจ้าค่ะ”“มีปัญหานิดหน่อย ข้าจึงรีบออกมา รีบกลับเถอะ มายากับชุนอิ๋งคงรอช้านานแล้ว” กงจู่ตรัสเช่นนี้ คังหยางจึงไม่เอ่ยทูลถามต่อ กงจู่จึงเสด็จขึ้นม้า แล้วออกจากตรงนั้นจื่อหวางเย่มีพระอาการที่ร้อนรน พระองค์ส่งทหารตามหาฉีหวางเย่ทั่วทั้งเมืองหลวง พระองค์ดำริว่าไม่ควรทิ้งเกอเกอไว้เพียงลำพัง ในสนามรบพระองค์ก็อยู่ไม่ห่างพระวรกาย พระองค์พระเสด็จร่วมกันทุกที่ที่ไป แต่นี่ผ่านมาสามชั่วยามแล้ว ฉีหวางเย่ ยังไม่เสด็จกลับมาทำให้ร้อนพระทัยยิ่งนักทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก้าวมาในไท่เจินกง ที่ประทับของฉินหรงลั่วฉีหวางเย่ ทำให้ทุกคนหันไปมองผู้มาใหม่ ทำให้ทุกคนในตำหนักต่างตกใจที่เห็นสภาพของฉินหรงลั่ว ฉีหวางเย่ ที่มีโลหิตแดงชาดทั่วพระวรกาย แต่ประทับยืนได้มั่นคง จื่อหวางเย่และองครักษ์เขาไปหาพระองค์ทันที“เกอเกอท่า