All Chapters of เฮ่าเทียนแห่งหอคณิกา [NC25+]: Chapter 21 - Chapter 30

“ส่วนตรงนี้คือเรือนไม้ฝูหรงเป็นที่ประทับของพระองค์ เมื่อเช้ามีรับสั่งของพระนางกุ้ยเฟยให้จัดแจงตำหนักหลังนี้เพื่อจะให้พระองค์มาประทับ อาจจะดูไม่สมบูรณ์แบบนัก หม่อมฉันต้องขออภัยเพคะ” หลานลี่เอ่ยขึ้น แล้วยกมือทั้งสองข้างอยู่บนทรวงอกแล้วย่อตัว หมิ่นลั่วกงจู่ประคองนางทันที“ลุกขึ้นเถิด” กงจู่ตรัสแผ่วเบา อีกทั้งแย้มพระสรวลเล็กน้อย“ขอบพระทัยเพคะ” หลานลี่ลุกขึ้นยืน“พวกเจ้าทำดีมากข้าชอบมากขอบใจเจ้านัก” กงจู่ตรัสแผ่วเบา ทอดพระเนตรมองโดยรอบทั้งตำหนักตกแต่งสวยงามด้วยสีม่วงและสีทองเกือบทั้งหมด ทำให้กงจู่แปลกพระทัยทำไมเรือนไม้แห่งนี้จึงมีเพียงสีม่วงเป็นสีหลัก และสีเหลืองเป็นสีรอง นอกนั้นจะเป็นสีของไม้ด้วยกันทั้งสิ้น“เหตุใดเรือนไม้หลังนี้จึงมีสีม่วงเป็นสีหลัก” กงจู่ตรัสถามเช่นนี้ หยางลี่จึงทูลตอบที่รับสั่งถาม“หวางเย่ทรงโปรดสีม่วงมากเพคะ เพราะว่าอดีตหวางโฮ่วก็ทรงโปรดสีม่วงมากกว่าสีอื่นเช่นกัน สิ่งของในตำหนักล้วนเป็นสีม่วงด้วยกันทั้งสิ้นเพคะ” หยางลี่ทูลต่อพระนาง“เป็นเช่นนี้นี่เอง” กงจู่ตรัสเช่นนี้“หม่อมฉันขอทูลถามพระองค์สักข้อได้หรือไม่เพคะ”“ว่ามาเถิด” กงจู่ตรัสเช่นนี้ แล้วทอดพระเนตรหยางลี่“เห

ฉีหวางเย่เสด็จกลับมายังตำหนัก ทอดพระเนตรเห็นเรือนฝูหรงของหมิ่นลั่วกงจู่ว่าที่หวางเฟยของพระองค์ ทำให้ตงฟางสงสัยว่าเหตุใดพระองค์จึงประทับยืนทอดพระเนตรมองเนิ่นนาน“มีอะไรหรือพระเจ้าค่ะ หรือพระองค์จะเสด็จเจ้าหากงจู่” ตงฟางทูลถามพระองค์ด้วยรอยยิ้ม แต่ว่าฉีหวางเย่กลับเสด็จเข้าเรือนจิ้นอิ๋งโดยทันที ตงฟางทอดสายตามองมายาที่ถือถาดที่มีถ้วยชาอยู่ในมือ กำลังก้าวเดินเข้าไปในเรือนไม้ด้วยรอยยิ้ม และก้าวเดินตามหวางเย่เข้าไปยังตำหนักกงจู่เสด็จกลับมายังภายในเรือนฝูหรงด้วยความรวดเร็ว ทอดพระเนตรมองชุนอิ๋งที่สวมพระภูษาอาภรณ์และหน้ากากของพระนาง ชุนอิ๋งรีบถอดหน้ากากออกให้พระนาง พระนางจึงสวมใส่หน้ากากทันที“พระองค์เสด็จออกไปนานมากเลยเพคะ ดีที่มายาไล่หลานลี่ได้ก่อน กงจู่มาช้ากว่านี้อาจจะความแตกได้” ชุนอิ๋งทูลบอกด้วยความกังวล“มีเรื่องนิดหน่อย” กงจู่ตรัสเช่นนี้ มายามัดสายหน้ากากด้านหลังให้กงจู่“มีเรื่องอะไรหรือเพคะ” มายาทูลถามกงจู่“ไปเตรียมน้ำให้ข้าก่อนเถอะ แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง” กงจู่ตรัสแผ่วเบาฉีหวางเย่เสด็จมาในสวนในยามค่ำคืน พระองค์ทรงรู้สึกว่าเกล็ดหิมะร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าในค่ำคืนเช่นนี้ ทอดพระเนตรไปยังเ

“ฉีหวางเย่ไปไหนหรือ” กงจู่ตรัสถามหลานลี่ที่อยู่ข้างพระนาง“หม่อมฉันคิดว่า พระองค์อาจจะเสด็จไปที่ลานประลองเพคะ” หลานลี่ทูลเช่นนี้“ตามธรรมเนียมของแคว้นหรู นางกำนัลของแคว้นหรูต้องตามเจ้านายเข้าตำหนักในเพียงหนึ่งคน และต้องเป็นคนของแคว้น มายา ชุนอิ๋ง เจ้าสองคนรออยู่ที่นี่เถิด หลานลี่ไปกันเถอะ” กงจู่มีรับสั่งกับมายา และชุนอิ๋ง“เพคะ” นางกำนัลที่พระนางขานชื่อน้อมรับพร้อมกันฉีหวางเย่เสด็จเข้ามายังลานประลองทอดพระเนตรมองทหารหลวงที่ฝึกเพื่อซ้อมรบในยามศึก พระองค์ก็ฝึกกับเหล่าทหารด้วยเช่นกัน จึงเป็นที่เคารพรักของเหล่าทหาร ฉีหวางเย่ทอดพระเนตรเห็นว่าไท่จื่อเสด็จผ่านมาพระองค์จึงประทับนิ่งและทอดพระเนตรมอง โดยไม่ได้ถวายบังคมเช่นกับคนอื่น“ฉีหวางเย่ ลมอะไรหอบเจ้าเข้ามาในวัง” ไท่จื่อตรัสถามและแย้มพระสรวล“ข้ามาตามรับสั่งของกุ้ยเฟย” หวางเย่ตรัสเรียบเฉย“จริงสิ อีกไม่ช้าก็ถึงวันเกิดของฟู่จวินแล้ว และวันนั้นก็เป็นวันที่หวางโฮ่วสิ้นพระชนม์พอดี ในวังคงไม่มีงานทำบุญให้นางหรอกนะ”ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ฉีหวางเย่กลับประทับสงบนิ่งเยือกเย็นราวกับหิมะในฤดูเหมันต์ จนทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก ราวกับว่ามี

ฉีหวางเย่เสด็จมาที่รถม้า หมิ่นลั่วกงจู่ก็เสด็จมายังรถม้าเช่นกันพระนางย่อองค์ลงเล็กน้อยเพื่อถวายความเคารพฉีหวางเย่ พระองค์ไม่ตรัสสิ่งใด มีเพียงส่งพระหัตถ์ให้พระนางเท่านั้น กงจู่จึงจับพระหัตถ์หนาแล้วเสด็จขึ้นไปทันที ฉีหวางเย่จึงเสด็จขึ้นรถม้าตามไปกงจู่ทรงเปิดพระวิสูตรเล็กน้อย หันไปทอดพระเนตรพระราชวังหลวงของแคว้นหรูในยามค่ำคืนช่างสวยงามแปลกตา ต่างจากแคว้นซีอวี้ที่อยู่ในทะเลทรายยิ่งนักฉีหวางเย่ทอดพระเนตรกงจู่ผ่านหน้ากากที่พระนางสวมใส่ และมองมายังตรงข้างพระกรรณมีปานแดงรูปหางหงส์เพียงชั่วครู่ กงจู่ก็หันกลับมาทอดพระเนตรมองพระนาง“มีสิ่งใดที่หน้าของหม่อมฉันหรือเพคะ” กงจู่ตรัสถามด้วยความสงสัย“ไม่มีอะไร” ฉีหวางเย่ตรัสเช่นนี้ แล้วทอดพระเนตรมองไปยังด้านหน้า รถม้าก็ค่อยๆ เคลื่อนไปจากตรงนี้กงจู่เสด็จลงจากรถม้า เข้ามาในตำหนักพร้อมกับฉีหวางเย่ มายาและชุนอิ๋งกงจู่ทอดพระเนตรฉีหวางเย่เสด็จไปยังม้าที่ตงฟางลากมาให้พระองค์ ทำให้กงจู่สงสัยว่าพระองค์จะเสด็จที่ใด“หวางเย่จะเสด็จที่ใด”“ข้าจะไปหอเหมยฮุ่ย” หวางเย่ตรัสเช่นนี้แล้วเสด็จขึ้นม้า และทรงบังคับม้าออกไปจากหน้าตำหนัก กงจู่ทอดพระเนตรมองอยู่ชั่วครู่ แ

ฉีหวางเย่ดึงเชือกที่ผูกอยู่ที่บั้นพระองค์ออก ทำให้เสื้อตัวกลางคลายออก พระนางกลับดันพระองค์ให้ประทับนอนลงเบื้องล่าง พระนางลุกขึ้นจากพระท่านด้วยพระอาการที่เขินอายหันออกไปนอกประตู ฉีหวางเย่ประทับนั่งและแย้มพระสรวล เสด็จมาที่พระนางประทับยืนอยู่ พระองค์เปลื้องชุดกลางออกจากพระวรกาย ทำให้ชุดร่วงหล่นลงพื้น พระองค์ใช้พระหัตถ์ปลดสายที่พระศอ และที่พระขนอน บัดนี้ไม่มีสิ่งใดปิดพระถันที่งดงามราวกับดอกบัวสองดอกมาชูช่อคู่กัน (พระขนอน แปลว่า หลัง)ฉีหวางเย่ทรงจับพระนางหันกลับมาเผชิญพระพักตร์ ทำให้พระนางหลบสายพระเนตรที่ทอดมองลงมา พระองค์กลับอุ้มพระนางไปยังเตียงไม้อีกครั้ง วางพระนางประทับนอนลง“หวางเย่ เฮ่าเทียนขอความเมตตาจากพระองค์ ให้พระองค์ถนอมหม่อมฉันด้วยเพคะ” กงจู่ตรัสแผ่วเบาด้วยความเขินอายยิ่งนัก“ครั้งแรกของข้า ข้าจะพยายามไม่ให้เจ้าเจ็บ” หวางเย่ตรัสแผ่วเบา และประทับพระโอษฐ์บางอีกครั้ง กงจู่รับพระโอษฐ์หนาที่บรรจงจูบและดูดดื่มเนิ่นนาน และถอนออกในเพลาต่อมา หวางเย่ทอดพระเนตรพระวรกายปล่อยเปล่าของกงจู่ ทำให้พระองค์หลงใหลในพระวรกายนี้ยิ่งนัก พระองค์พบปะกงจู่ บุตรสาวเจ้าเมือง หรือหญิงสามัญชนคนธรรมดา พระอ