All Chapters of เฮ่าเทียนแห่งหอคณิกา [NC25+]: Chapter 31 - Chapter 40

หมิ่นลั่วกงจู่ทรงฉลองพระองค์ประพาสล่าสัตว์สีขาวสะอาดปักด้วยไหมชั้นดีสีกลีบบัวลายดอกท้อ และปักปิ่นที่บนพระเศียรหลายชิ้นบ่งบอกถึงฐานะของพระนาง กงจู่เสด็จไปหาหวางเย่ที่อยู่กับม้าสีขาวและม้าสีดำอีกตัว ฉีหวางเย่ใช้พระหัตถ์ของพระองค์ลูบหัวม้าเบาๆ พระนางจึงเสด็จเข้าไปหาพระองค์โดยทันที “เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่” ฉีหวางเย่ตรัสถาม “บ้านหม่อมฉันอยู่ในทะเลทราย เรื่องขี่ม้าหม่อมฉันถนัดอยู่แล้ว” กงจู่ตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวล ฉีหวางเย่ส่งพระนางขึ้นบนม้าสีขาว พระนางประทับนั่งบนอานม้าทันที หวางเย่ขึ้นประทับบนอานม้าอีกตัวหนึ่ง ออกเดินทางพร้อมทหารฝีมือดียี่สิบคน ฉงอิ๋ง ตงฟาง และคังหยางตามเสด็จด้วย ฉีหวางเย่ทรงม้ามายังอุทยานหลวงนอกเมือง ทอดพระเนตรมองสัตว์ในป่าน้อยใหญ่ที่มีมากมาย เช่นกระต่าย ไก่ฟ้า และสัตว์อีกมากมาย ฉีหวางเย่ยกพระหัตถ์ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบลง พระองค์ไสม้าเข้าไปในป่า กงจู่เสด็จตามด้วยเช่นกัน พร้อมกับคังหยาง ฉงอิ๋ง และตงฟาง ฉีหวางเย่เสด็จมาตรงกวางตัวหนึ่งก้าวเดินมาจากโพงหญ้าที่อยู่ไม่ไกลนัก พระองค์ทรงเร่งธนูทันทีไปยังกวาง แต่ว่าพระองค์กับทอดพระเนตรเห็นตาของเสือ จึงยิงเสือตัวนั้นตายไปทันท

“ขอรับ” ฉงอิ๋งเอ่ยบอกเช่นนี้ และรับห่อยาจากมือของหมอหลวง “ข้าจะให้ฉงอิ๋งไปส่งท่าน” ฉีหวางเย่ตรัสเช่นนี้“หม่อมฉันขอทูลลา” หมอหลวงถวายบังคมและก้าวเดินออกจากตำหนักทันที จื่อหวางเย่หันมาหากงจู่และทูลถามพระนางทันที“เจี่ยเจีย เพราะเหตุใดท่านจึงปลอมตัวเป็นเฮ่าเทียน แม่เล้าของหอคณิกาเหมยฮุ่ยด้วย ทั้งที่พระองค์เป็นกงจู่แห่งแคว้นซีอวี้”“ข้าอยู่แคว้นซีอวี้ ข้าก็มีกิจการขายเหล้าเป็นของตัวเอง โดยการเปิดหอคณิกาเช่นกัน ตัวข้านั้นชอบค้าขายมาตั้งแต่เยาว์วัย สิ่งที่ข้าจะขายก็คือสุราดอกกุ้ยที่หวางเย่เสวย ในตำหนักแห่งนี้ข้าก็ทำไว้หลายไหเพื่อนำไปขายเป็นเงินทุน”“เจี่ยเจียค้าขายเช่นนี้ แล้วเงินเหล่านี้ เจี่ยเจียจะเอาเงินไปทำสิ่งใด” จื่อหวางเย่ตรัสถามด้วยความสงสัย“ข้าจะไปให้สถานที่แห่งหนึ่ง แต่ข้าจะไม่บอกว่าที่แห่งไหน ถ้าฉีหวางเย่ดีขึ้น ข้าจะพาท่านไปดู” กงจู่ตรัสและแย้มพระสรวล“อืม...”เสียงหนึ่งดังขึ้น กงจู่และจื่อหวางเย่หันกลับไปทอดพระเนตรมองตามเสียงนั้น ก็คือพระสุรเสียงของฉีหวางเย่ที่หลับพระเนตรอยู่“มีคนอยากให้ข้ากลับตำหนักแล้วสินะ เจี่ยเจียท่านดูเกอเกอให้ดี อย่าให้เขาไปโรงฝึกเด็ดขาด ข้าไม่อยากหามเ

“กงจู่”หมิ่นลั่วกงจู่หันไปมองมายาที่เรียกพระนาง แล้วเอาเสื้อผาวคลุมพระวรกายที่เปลือยเปล่าเช่นนี้“มีอะไรหรือ” กงจู่ตรัสถามเรียบเฉย“กงจู่ดูกังวลพระทัยเรื่องเฮ่าเทียนใช่หรือไม่เพคะ”“ส่วนหนึ่ง” กงจู่ตรัสเช่นนี้ แล้วเสด็จไปที่ชั้นวางถ้วยแก้ว มายาจึงเอาตะเกียบเหล็กรอถวายให้พระนาง กงจู่ทรงหยิบถ้วยแก้วทรงยาวเทใส่อ่างน้ำที่อยู่ด้านล่างของชั้นลงเล็กน้อย แล้ววางถ้วยไว้ที่เดิม“สิ่งที่ข้ากังวลอยู่ตอนนี้คือ ใครเป็นคนลอบฆ่าหวางเย่ หรือจะเป็นคนของแคว้นซีอวี้ หรือแคว้นไป๋ถัง หรือคนของแคว้นหรูที่เป็นศัตรูกับพระองค์” กงจู่ตรัสเช่นนี้ แล้วพระนางรับไม้เหล็กมาตีแก้วเบาๆ เพื่อลองเสียง“จะเป็นไปได้ไหมว่า ว่าจะเป็นคนในราชสำนัก” มายาทูลถาม“ถ้าคนในราชสำนัก ก็มีผู้เดียวที่ไม่ลงรอยกับหวางเย่ก็คือ ไท่จื่อ แต่ไท่จื่อจะทำโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้เชียวหรือ” กงจู่ตรัสแผ่วเบา ขณะที่มีพระดำริตามที่นางทูล“หม่อมฉันคิดว่าเป็นไท่จื่อนะเพคะ เมื่อวันก่อนที่พระนางเสด็จไปหากุ้ยเฟย เห็นนางกำลังได้พูดกันหนาหูว่า ไท่จื่อชวนหวางเย่ทะเลาะด้วย แต่ว่าฉินเหลียง อู่หวางเย่เข้ามาปรามได้ทันก่อนเรื่องจะบานปลาย”“เช่นนั้นให้สายของเราเข้าไป

“หวางเย่ พระองค์อยู่ที่ไหน หม่อมฉันก็อยากอยู่ที่นั่นกับพระองค์ แต่ว่าต้าหวางกักบริเวณของหม่อมฉันเช่นนี้ หม่อมฉันจะไปที่ไหนได้ อีกทั้งกฎทัพ ไม่ให้สตรีร่วมทัพทำศึกไม่ใช่หรือ” กงจู่ตรัสถาม“แค่เจ้าบอกมาว่าจะไป ก็ไม่มีใครรั้งเจ้าได้ แม้กระทั่งต้าหวาง เจ้าบอกข้ามาแค่คำเดียวว่า ไป หรือ ไม่ไป” หวางเย่ตรัสจริงจัง และจับพระหัตถ์ของพระนางที่กำลังมีพระดำริอยู่ว่าจะไปหรือไม่ไปถ้าอยู่ข้าตามหาตำราพิชิตใต้หล้าได้สะดวก อีกทั้งยังหาตัวคนร้ายที่ทำร้ายหวางเย่ แต่ถ้าไป ก็ทำให้หวางเย่ไม่ต้องเป็นห่วง พระองค์คงมีพระดำริว่า ตัวข้าจะไม่ปลอดภัย และทำให้พระองค์เป็นกังวล“ว่าเช่นไรหมิ่นลั่วเจ้าได้คำตอบแล้วหรือไม่” หวางเย่ตรัสถามด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน“ขอหม่อมฉันคิดสักหนึ่งคืนก่อนได้ไหมเพคะ” กงจู่ตรัสแผ่วเบา“ได้ แต่ขอก่อนเที่ยงวัน ข้าจะได้จัดรถม้าให้เจ้า”“ถ้าไม่ไปพระองค์ไม่ต้องลำบากจัดรถม้าให้หม่อมฉันหรอกเพคะ หม่อมฉันขี่ม้าเป็น บ้านเมืองของหม่อมฉันอยู่ในทะเลทราย หม่อมฉันใช้ม้าเป็นหลัก เรื่องรถม้าแทบจะไม่ต้องพูดถึงหม่อมฉันแทบจะไม่ได้นั่ง นอกจากงานในวังเท่านั้น”“ตามใจเจ้าแล้วกัน” ฉีหวางเย่ตรัสอ่อนโยน และแย้มพระ

กงจู่เสด็จเข้ามาในเรือนไม้จิ้นอิ๋ง พระนางเสด็จมาจุดเทียนเพื่อเพิ่มแสงสว่าง เมื่อจุดเทียนเสร็จสิ้น พระนางเสด็จมาที่พานวางฉลองพระองค์ของฉีหวางเย่ พระองค์จะสรงน้ำแทบทุกวัน ต่างจากเจ้านายผู้อื่นที่ไม่ค่อยสรงน้ำ มีเพียงถุงหอมประดับกายเอาไว้ ฉีหวางเย่ทรงรักสะอาดมาก จึงเป็นที่มาไม่ทรงโปรดสตรีหรือบุรุษใดแตะต้องพระวรกาย ยกเว้นพระนางแต่เพียงผู้เดียว“เครื่องหอมนี้มาจากที่ใด” กงจู่ตรัสถามนางกำนัลที่กำลังเทน้ำปรุงหอมลงไปในสระสรง“เครื่องหอมเหล่านี้เป็นสิ่งที่พระนางและหวางเย่ทรงใช้เพลาลงสรงเพคะ” นางกำนัลทูลบอกเช่นนี้ พระนางเสด็จมาใกล้นางกำนัลสาวผู้นี้ พระนางทอดพระเนตรดูกระถางใส่กลีบกุหลาบและเครื่องหอม เห็นว่าเหมือนมีสิ่งใดขยับในกระถางทันใดนั้นกงจู่ใช้พระหัตถ์ปัดกระถางในมือเรียวของนางทันที ทำให้เหล่านางกำนัลที่อยู่ในตำหนักต่างแตกตื่นตกใจเมื่อเห็นงูเห่าทะเลทราย พระนางหยิบกริชพร่องในแขนเสื้อปาใส่งูเห่าทะเลทราย ไม่ช้างูนั้นตายทันที พระนางหันกลับทอดพระเนตรหญิงผู้นั้นที่วิ่งหนีออกไปนอกเรือนไม้“มายา ชุนอิ๋ง จับนางไว้” กงจู่ตรัสด้วยพระสุรเสียงดังลั่นตำหนัก หญิงผู้นั้นวิ่งมาเรือนกลางของตำหนักหมายจะออกไป