Lahat ng Kabanata ng Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle: Kabanata 181 - Kabanata 189

Habang tahimik akong naglalakad sa bahagyang madilim at mapunong bahagi ng bangketa malapit sa gilid ng highway, ramdam na ramdam ko na ang matinding pananakit ng aking mga paa at hita. Tatlong oras na ang nakalipas mula nang makatakas ako, walang tigil ang ginawa kong pag-iwas at pagtatago para lamang hindi ako makita ng mga tauhan ni Yshmael na panay pa rin ang ikot sa kalsada, hinahanap ako. Pero sa gitna ng pag-iingat ko, isang malakas na braso ang biglang pumalupot sa baywang ko mula sa likuran. Napasinghap ako sa takot at akmang sisigaw nang agad niyang tinakpan ang bibig ko. Malakas niya akong hinila patungo sa isang makipot na eskinita para tuluyang makapagtago. “Shh... ako 'to, Evie. Huwag kang maingay,” bulong ni Rafael. Sapo-sapo ang kaba sa dibdib, wala akong nagawa kundi manatili sa tabi niya dahil wala na rin naman akong ibang mapagpipilian. Pagkabitaw niya sa akin, nagulat ako nang bigla siyang lumuhod sa harapan ko. Doon ko lang napansin na may bitbit pala siyang pa

THIRD PERSON POV10:30 A.M.Huminto ang kotse ni Rafael sa isang kubling bahagi ng lumang warehouse, ilang metro lang ang layo mula sa safehouse kung saan niya pansamantalang itinago si Evorie. Pagkaparada ng sasakyan, mabilis niyang binuhat ang anak pababa at agad na lumapit sa pinto kung saan naghihintay ang kaniyang dating asawa.Nang bumukas ang pinto, tila napawi ang lahat ng pagod sa mukha ni Evorie nang makita ang maliit na bata.“Mommy Evie!” umiiyak na sigaw ni Ginger.Agad na ibinaba ni Rafael ang bata kaya patakbo itong lumapit sa ina at isinubsob ang mukha sa hita nito.Nang kumalas ang bata sa pagkakayakap, napa-squat si Evorie sa harap nito. “Ginger... anak. Kumusta?” naiiyak na bulong ni Evorie.Napaiyak ang bata at muli itong yumakap sa ina.“Mommyyy... akala ko patay ka na,” humahagulgol nitong sabi kaya mahigpit siyang niyakap ni Evorie.“Buhay ako. B-Buhay na buhay, at hindi pa ako puwedeng mamatay. Ayokong iwan kang mag-isa, anak,” naluluhang sabi ni Evorie habang

Mas lalong dumiin ang pagkakabaon ng mga kuko ni Yshmael sa kaniyang palad. Nagdidilim ang kaniyang paningin sa ginawa ng kaniyang kapatid. Malaki na nga ang problemang kinakaharap nila, pero mas pinili pa nito ang sariling damdamin kaysa tulungan siyang mapasakamay ang malaking kumpanya ng mga Vanderbilt.“Bwisit na Rafael! Hindi siya nag-iisip!” hindi mapigilang hiyaw ni Yshmael sa galit.Halos sumabog na sa sobrang pagkainis ang isip ni Yshmael. Hindi siya makapaniwalang hindi itinatak ng kaniyang kapatid sa kukote nito ang sinabi niya noon—na mas mabuting mapabagsak muna nila ang kanilang tiyuhin. Dahil kapag wala na ito sa puwesto at putol na ang mga koneksyon nito, puwede nang gawin ni Rafael ang gusto niya. Kung gusto nitong maangkin muli si Evorie, magagawa na nito iyon nang malaya dahil wala nang kapangyarihan ang kanilang tiyuhin para labanan sila. Pero napakabòbo ng kapatid niya. Mas inuna pa nito ang katangahan kaysa sa konkreto niyang plano.

Pumasok ang isang tauhan, bitbit sa kaniyang mga bisig si Evorie na wala pa ring malay, habang karga naman ng isa pang lalaki ang umiiyak na si Ginger. Nang makita ni Violet ang mukha ni Evorie, lalo pang nag-init ang kaniyang dugo. Akma na niyang susugurin at sasaktan ang walang kalaban-labang babae nang mabilis siyang harangan at hawakan sa magkabilang braso ng mga tauhan ni Yshmael.“Bitawan ninyo ako! Papatayin ko ang babaeng 'yan!” hiyaw ni Violet, nanginginig sa inis ang kanyang katawan.“Hindi mo 'yan puwedeng galawin o saktan, Violet!” seryoso at malamig na saway ni Yshmael. Lumapit siya at hinarap ang babae. “Pera ang habol mo, 'di ba? Kaya huwag mong tatangkain na saktan si Evorie. Kailangan malinis at maayos siya bago natin ipadala ang mga litrato kay Uncle Ydrael. Kailangan natin si Evorie para pilitin siyang bumaba sa puwesto niya bilang CEO at Chairman ng dalawang malalaking kumpanyang hawak niya.”Napatigil si Violet. Unti-unting humupa ang

Nagtagis ang bagang ko. Ang kapal ng mukha ng tarantado.“Hindi mo na siya mabubuhay pa. Pinatay mo na nga siya, hindi ba? Huwag mo akong gawing gagò.”Muli, isang mababa at nakakarinding tawa ang pinakawalan niya.“Kayang-kaya ko siyang buhayin. At hindi kabaliwan ang sinasabi ko sa 'yo. Bibigyan lang kita ng isang linggo para bumaba sa pwesto mo at makakasama mo uli ang asawa mo. Buhay na buhay at buo... kasama si Ginger,” anunsyo niya, bawat salita ay may diin.Hindi na ako nakapagsalita. Nakatulala kong naibaba ang phone nang tuluyan na niyang putulin ang linya.Isang mapaklang tawa ang kumawala sa bibig ko. Ginamit ko ang isa kong kamay para hilutin ang sentido ko.“Kalokohan. Kung puwede lang sanang buhayin ang patay, noon ko pa ginawa sa kaniya. Pero hindi. Patay na siya at hinding-hindi na siya maibabalik pa,” usal ko sa hangin bago ibinaling ang tingin kay Marco. May bitbit na itong tray na may lamang isang basong whiskey at ang bote nito.Inabot ko ang baso at isahang nilago