Todos os capítulos de Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle: Capítulo 41 - Capítulo 50

Nang dalawa na lang kami ang naiwan ni Ginger sa loob ng silid, muli kong ibinaling ang buong atensyon ko sa kanya.“Mommy, bakit ilang araw kang hindi umuuwi rito? Totoo po bang makikipaghiwalay ka na kay Daddy?” panimula niya. Inayos ko ang magulo niyang buhok at tinitigan siya nang diretso sa mga mata.“Dahil kailangan, Ginger. Hindi na kasi ako ang mahal ng Daddy mo, kundi ang Tita Violet mo na,” walang pag-aalinlangan kong sagot, isang masakit na katotohanang kailangan niyang tanggapin.“Kung hindi ka na mahal ni Daddy, bakit pati sa panaginip niya ay ikaw ang hinahanap niya? Noong isang gabi, naabutan ko siyang natutulog sa sala habang hawak ang litrato mo. Lasing po siya noon at nananaginip. Pangalan mo po ang binabanggit niya,” kwento ng bata, na siyang nagpahinto sa akin.“Lasing siya kaya nabanggit niya ang pangalan ko. Ganoon naman ang ginagawa ng daddy mo kapag nawawala siya sa sarili, tinatawag niya ang pangalan ko para ipagtimpla siya ng tsaa o ipaghanda ng mainit na sou

“Rafael, ano bang nangyayari sa 'yo? Bakit kinakampihan mo ang babaeng iyan?” Isang matinis at halos pahiyaw na boses ni Violet. Namumula na ang kanyang mukha sa galit habang matalim ang titig kay Rafael.“Dahil wala naman siyang ginagawang masama,” simpleng sagot ni Rafael. Ang boses niya ay kalmado pero may pinalidad na ikinatwa nang pagak ni Violet.“Anong wala? Nakikipaghalikan siya sa iyo!” paimpit na sigaw niya. Agad siyang bumaling sa akin at idinuro ako nang may panginginig sa daliri. “At ikaw, Evorie! Ang landi mo rin, 'no? Pagkatapos mong angkinin si Alistair, babalik ka rito para landiin naman si Rafael?”Inarko ko ang isa kong kilay habang nananatiling kalmado. Ang labi ko ay may bahid ng isang mapang-uyam na ngiti. “Sino ang unang nanlandi sa lalaking may-asawa, Violet? Ako ba?”Napangalit ang kanyang mga ngipin sa tanong ko, pero hindi ako nagpatinag.“Baka nakakalimutan mo na asawa ko pa rin si Rafael,” tuloy ko, sabay mas hinigpitan ang kapit ko sa braso ng lalaking na

“Violet, huwag ka namang magbiro. Seryoso ka ba talagang aalis ka?” bungad ni Rafael, bagaman bakas sa kanyang tono ang pagod kaysa sa pag-aalala. Ang boses niya ay wala nang sigla, parang sawa na at ayaw na ring makipagtalo.“Oo! Lalayas na ako! Mas pinili mo ang babaeng iyan kaysa sa akin, kaya ako na lang ang aalis!” may kasama pang pilit na pag-iyak ang saad niya habang ang kanyang mga mata ay nanunuri, naghihintay ng pagsuyo.Napabuntong-hininga si Rafael, halatang nauubusan na ng pasensya sa laro ng babaeng ito.“Sige... ihatid na kita sa gate,” aniya rito, sabay akmang kukunin ang maleta sa kamay ni Violet.Ang kilos na iyon ni Rafael ang lalong nagpainis kay Violet. Inaasahan niya siguro na luluhod si Rafael at magmamakaawang manatili siya, pero kabaligtaran ang nangyari.“Ginagalit mo ba talaga ako, Rafael! Hindi mo man lang ba talaga ako pipigilan? Huh?!” Sa tindi ng kanyang galit ay inis niyang sinipa ang maleta, pero imbes na tumalbog ang gamit ay siya ang napaatras. Napah

“Ikaw rin naman ah. Hindi ka itinuring na ina ni Ginge—” Inis na pinalo ni Rolando ang mesa para patahimikin silang dalawa. Napatingin ako sa matanda. Alam kong ayaw niyang malaman ko na hindi ko totoong anak si Ginger kaya siya mabilis na umeksena. Lahat sila, akala nila ay hindi ko pa alam ang totoo.“Tama na iyang usapan na iyan. Kumain na lang tayo,” saway ni Rolando—ang tatay ni Rafael na kahawig ni Yshmael. Mas matanda si Yshmael nang dalawang taon kay Rafael. Tatlo silang magkakapatid at babae ang bunso na kasalukuyang nasa ibang bansa dahil doon ito nag-aaral. Yshmael is still single. Wala siyang sineseryosong babae at puro paglalaro lang ang alam niya, kaya nga siya tinagurian na isa sa mga playboy sa angkan ng mga Vanderbilt. Hindi lang siya ang womanizer sa nasabing pamilya dahil marami sila. Parang nasa dugo na yata nila ang pagiging habulin o pagiging babaero. “Kung hiwalay na nga talaga kayo ni Rafael, baka pwede na akong manligaw sa iyo, Evorie,” muling panimula ni

Evorie Eve“Kanina pa kita hinahanap. Halos nilibot ko na ang buong mansiyon pero dito lang pala kita makikita,” ani Yshmael noong sumulpot siya bigla sa tahimik na back garden na tinatambayan ko ngayon.Alas-nuwebe na ng gabi. Makulimlim ang kalangitan at ang ihip ng hangin ay may dalang babala ng namumuong unos. Napatingin ako sa dala niya. Isang bote ng Domaine de la Romanée-Conti—isang napakamahal na imported wine—at isang crystal wine glass.“Umiinom ka pa ba?” tanong niya bago tuluyang lumapit at maupo sa concrete bench na mismong kinauupuan ko.“Oo naman,” sagot ko, pero agad napakunot ang aking noo nang iabot niya sa akin ang isang baso. “Paano ka?” May pag-aalinlangan kong tinanggap ang wine glass.“Siyempre, kagaya ng dati. Isang tagay lang para sa iyo at sa akin na lang ang matitira sa bote na ito. Mataas ang alcohol content nito, baka malasing ka agad kaya sakto lang ang isang tagay sayo,” aniya, sabay mabilis na binuksan ang bote gamit ang silver corkscrew.Kahit iba ang