All Chapters of Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): Chapter 171 - Chapter 180

Janessa POVMaaga akong nagising kinabukasan. Dahan-dahan akong dumilat. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame ng Pasta and Chill. Malamig pa rin ang hangin mula sa aircon. Tahimik ang buong restaurant. Kung may ingay mang naririnig ay sa labas, sa mga nagdadaang mga sasakyan.Paglingon ko sa tabi ko ay nakita kong gising na rin pala si River. Nakahiga pa rin siya at nakatitig sa akin.“Good morning.”Ngumiti siya. “Good morning din.”Nauna akong bumangon kaya sumunod na rin siya.Plano sana naming umuwi na ng city. Plano ko sanang ayain si River sa hacienda ni Atalia. Nabalitaan ko kasi kagabi na wala na si Fenrir, patay na dahil sa mataas na lagnat.Saka, kailangan din naming makita sina Atalia at Nolan. At siyempre, may mga kailangan pang asikasuhin.Ngunit habang nag-aayos ako ng kumot at unan, may naisip akong bagay. Ilang segundo akong natahimik at napansin agad iyon ni River.“Bakit?”Napalingon ako sa kaniya.“Ha?”“Malalim ata ang iniisip mo?”Napangiti ako. Kilalang-k

Janessa POVSa totoo lang, mas excited pa yata ako sa pagluluto kaysa sa pagbili namin ng dalawang sasakyan. Pero siyempre, joke lang. Sino bang hindi excited sa pagbili ng bagong sasakyan, tapos dalawa pa.Pagkabalik namin sa Pasta and Chill mula sa dealership at palengke, hindi na ako nag-aksaya ng oras. Diretso agad ako sa kusina kasi baka masira ng maaga ang mga seafood na nabili ko.Habang si River naman ay naiwan sa labas. May mga delivery personnel pa kasi na dumating para ihatid ang pickup at ang sasakyan na binili namin kanina.At dahil kumpleto na ang papeles, kailangan na lang niyang pumirma.Samantalang ako, may mas importante akong misyon. Kailangan kong patunayan kay River na may bago na naman kaming puwedeng idagdag sa menu. Akala niya ata kasi ay palabok na simple lang ang isasama namin sa menu, hindi niya alam, pasabog na palabok ang gagawin ko.Kapag sinama na ito sa menu, tatawagini itong Overload Palabok.Napangiti ako habang inilalapag sa stainless counter ang mga

River POVMatapos ang nangyari kanina, kahit pa paano ay kumalma ako. Hindi na muna ako pinalabas ng Pasta and chill ni Janessa. Dito muna raw kami sa loob hanggang maggabi na. Kapag kasi nakasarado ang shutter roll up ay walang may alam na nandito kami sa loob. Kahit pa nakabukas ang buong ilaw, TV at aircon.Dito, safe talaga kami.Ngayon, nasa harap ko naman nakapatong ang isang malaking plato ng overload palabok na niluto ni Janessa. At hindi ko maikakaila, sobrang sarap.As in sobrang sarap. Kanina pa ako pabalik-balik ng subo. Ramdam ko ang lasa ng tinapa, ang alat-tamis ng sauce, ang lambot ng bihon.At iyong mga hipon at pusit na halos bawat subo ay mayroon, grabe, nawala ang pagod ko sa pakikipagbakbakan kanina sa lalaking may baril na naka-bonet.“Hoy, River!” Napangiti si Janessa habang nakaupo sa tapat ko.“Bakit?” tanong ko habang ngumunguya. “Bakit ang bagal mo na kumain?”Napatingin ako sa plato. Tama nga siya. Karaniwan kasi kapag gusto ko ang pagkain, halos hindi na a

Atalia POVMakulimlim ang langit nang araw na iyon. It was as if even the weather was mourning a life that ended too soon. I stood before Fenrir's coffin. Dressed in black. Silent. No tears. No smiles. No anger, either.Just tired. Tired of everything that had happened over the past few months.Nasa kanan ko ay si Nolan. Tahimik din. Habang ang nasa likuran naman namin ang ilan sa mga tauhan niya.Of course, Yaya Mila is here too. I think she’s the saddest of us all. After all, Fenrir, Damon, and Zara all grew up in front of her. She’s seen them since they were children. She’s seen how they changed. And she’s also seen how they completely lost their way.Napabuntong-hininga ako. Habang unti-unting ibinababa ng mga tauhan ang kabaong sa hukay. Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko. Hindi ko alam kung mali ba. Pero alam kong hindi ko kayang hayaang mawala si Fenrir nang parang basurang basta na lang itatapon kahit naging sobrang sama niya sa akin. Sabi nga ni Nolan, mabait pa rin ako

Nolan POVAfter masunod ni Fenrir sa sementeryo, may time na ulit kami ni Atalia para sa iba pang problema. Ngayon, dito naman kami magpo-focus sa pagkawala ng mga nanay nina Donato, Marcelo, at Anastacio. Mas lalong hindi normal na pati ang tatlo ay bigla na lang hindi makontak.Hindi na sumasagot sa message at call. Parang mga bulang naglaho sa hangin.Kapag may mga taong basta na lang nawawala sa panahon ngayon, only one thing immediately comes to mind. There are people behind it. And in this situation, Zara and Vrix are my prime suspects.So before the sun had fully risen, I had already given orders to my men.Abala na agad ang communication room ng hacienda. Oo, nandito na ulit kami sa hacienda ni Atalia.May mga laptop ng nakabukas, may mga monitor, may mga taong nagsasagawa ng tracking, may mga taong kumukuha ng impormasyon, at may mga taong naghahanda ng sasakyan.“Ayaw kong may masayang na oras,” diretso kong sabi sa head security namin.Tumango ito. “Understood, sir.”He imm