All Chapters of Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): Chapter 191 - Chapter 200

Atalia POVIniwan ko muna si Mama Celestine sa clinic. Nung lagyan ko kasi siya ng oxygen ay parang nakatulong iyon sa kaniya para hindi pa siya bumigay ng tuluyan. Ang naisip ko ay dalhin na siya sa ospital para maagapan, kaya lang kung lalabas kami at buhat ko siya, baka pareho lang kaming mamatay, kaya uubusin ko muna sila para mapabilis ang pagsagip namin sa buhay niya.“Mama, dito ka lang. Kapit ka lang, huh! Uubusin ko lang ang mga kalaban sa labas para madala na kita sa ospital,” paalam ko sa kaniya.Dahan-dahan siyang tumango, kaya hindi na ako nagsayang ng oras. Kapag pinatagal ko pa ay baka pati ang buhay ni Mama ay mawala na rin.Paglabas ko ng mansion, sinalubong agad ako ng sunod-sunod na putok ng baril.Bang! Bang! Bang!Agad akong dumapa sa likod ng isang konkretong poste habang may dalawang bala na dumaan sa ibabaw ng ulo ko. Napahigpit ang hawak ko sa assault rifle. Mabilis kong sinilip ang bakuran. Nagkalat ang mga armadong lalaki na nakasuot ng itim. Ang iba ay nagt

Atalia POVNasa tabi ko si Nolan habang mabilis kaming tumatakbo kasunod ng medical team.“Clear the way!”“Emergency!”Nagbukas ang pinto ng operating room at agad nilang ipinasok doon si Mama. Bago tuluyang magsara ang pinto, saglit niyang naimulat ang mga mata niya.“Atalia,” mahina niyang sambit sa pangalan ko.“Mama!”Tatakbo sana ako papasok pero mabilis akong pinigilan ng isang nurse.“Ma’am, hanggang dito lang po.”Napayakap na lang ako kay Nolan habang tuluyang nagsara ang pinto. Pakiramdam ko ay naiwan din sa loob ang puso ko.Iyak ako nang iyak at sumpa rin nang sumpa sa hayop na Zara na ‘yan. Sinusumpa ko na hindi na ako titigil sa pagtugis sa kaniya pagkatapos nito. Maging stable lang ang lagay ni Mama Celestine, hindi na ako magpapahinga, kami naman ang susugod sa kaniya para tapusin siya.“Magiging maayos din ang Mama mo,” pagpapakalma ni Nolan sa akin.Napakabagal ng oras. Bawat minutong lumilipas ay parang isang oras. Wala akong ginawa kundi maglakad pabalik-balik sa

Atalia POVGabi na nang magising ako. Halos maghapon akong tulog. Nakabawi naman ako sa puyat na nangyari sa ginawa nila Zara.Agad namang bumalik sa isip ko ang mga nangyari.Agad akong nilamon ng lungkot at galit nang maalala ko ang pagkamatay ni Papa Alejandro.Mariin kong ipinikit ang mga mata ko. Kasunod nun ang pagkirot ng dibdib ko.Pero sa pagkakataong ito, hindi na puro lungkot ang nararamdaman ko. Inalis ko na ang malungkot kasi nangyari na ang nangyari.Galit na galit na ako lalo ngayon. Pakiramdam ko, kumukulo ang dugo ko sa bawat maiisip ko ang pagmumukha ni Zara.Dahan-dahan akong bumangon mula sa sofa kung saan ako nakatulog buong maghapon.Halos alas nuwebe na ng gabi.Nilingon ko si Mama. Tahimik pa rin siyang natutulog. Nakakabit pa rin ang oxygen cannula sa ilong niya habang maayos na tumitibok ang monitor sa tabi ng kama.Napabuntong-hininga ako. “Magpahinga ka, Mama,” seryoso kong bulong. “Ako na muna ang bahala.”Lumabas ako ng silid niya rito sa ospital. Paglaba

Atalia POVNgayong utas na si Vriz, sa tingin ni Zara ay pakakawalan ko pa ba siya? Hell no!“Zara!” sigaw ko.Umalingawngaw ang boses ko sa buong hallway.Ang gaga, doon ko nakita sa dulo ng pasilyo.Nilingon niya ako at agad namang nagtama ang mga mata namin.“Hindi mo ako matatapos ngayong gabi, Atalia,” mayabang pa nitong sagot sa akin. Pagkatapos ay mabilis siyang tumalikod at kumaripas ng takbo.“Hindi ka makakatakas, bruha!” sigaw ko habang hinahabol siya.Agad kong itinaas ang assault rifle. Habang kumakaripas siya nang takbo ay pinapaulanan ko siya ng baril. Sunod-sunod kong pinaputukan ang direksiyon niya.Pero mabilis si Zara. Ginagawa niya ang lahat para makatakas talaga.Bago pa tumama ang mga bala ay nakakapagpalit na siya ng direksiyon. Minsan ay dumudulas siya sa sahig upang umiwas. Minsan naman ay nagtatago siya sa likod ng mga haligi bago muling tumatakbo.Hindi siya basta-basta natatamaan kaya mukhang na-training din siyang mabuti ni Vrix.Napangisi ako. “Sige, takb

Janessa POVIsang buwan ang lumipas mula nang magwakas ang madugong labanan na halos bumago sa buhay naming lahat. Lahat ng dating lampa, mahina at hindi kayang lumaban, natutong lumaban, natutong maging matapang at natutong gumamit ng iba’t ibang armas.Naging stressful man ang lahat ng pinagdaanan naming iyon, kahit pa paano naman ay may silbi rin dahil marami kaming natutunan.Higit sa lahat, kung darating man ulit ang malalaking problemang dumating sa buhay namin ay kayang-kaya na naming itong harapin.At ngayong araw, isa na namang panibagong yugto ang sisimulan namin. Oo, ngayong araw kasi ay house blessing na ng bahay namin ni River.Kaya naman maaga pa lang ay gising na ako. Nakatayo ako at nakanganga ako sa harap ng malaking floor-to-ceiling window sa ikalawang palapag habang pinagmamasdan ang kabuuan ng Viejo Street.Napangiti ako bigla.Kung dati kasi ay pinakamaliit sa buong kalye ang bahay ni Tita Merbella, ngayon, ang bahay na ito na ang pinaka-malaki sa buong street ng