All Chapters of Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): Chapter 371 - Chapter 380

Kenji POVMalalakas na putukan ng baril ang narinig ko sa labas. Nagkatinginan agad kami ni Jalipa.“For sure, nagpasugod na rin si Vriya ng mga tauhan rito,” sabi ni Jalipa. Lalabas na sana siya para tugisin ang mga ito pero hindi ko hinayaang lumaban agad siya.“Love, ako na. Gusto kong magpapawis. Matagal-tagal na rin nung huling sumabak ako sa ganito. Nami-miss ko na rin,” seryoso kong sabi sa kaniya.Lalabas na sana ako pero bigla siyang humarang sa harap ako. Akala ko ay kung ano gagawin niya pero bigla niya akong hinalikan sa labi. “Good luck, asawa ko. Mag-ingat ka rin,” sweet niyang sabi kaya lalo akong ginanahan.Paglabas ko, isa-isa kong nakita ang mga tauhan ni Vriya. Paisa-isa lang nung una ang pasok nila pero habang tumatagal ay napuno na ng malalaki at matitipunong lalaki ang harapan ng villa ko. Mga mukhang taong bato ang mga narito. Mga lalaking ang mga braso ay halos kasinglaki ng baywang ng ibang tao. Parang kapag sinuntök ka ng mga ito ay durog ang mukha mo.Walang

Jalipa POVMatapos ang madugong labanan na iyon, nagpasya kami ni Kenji na magpahinga na muna. Kung sakaling may susugod na bagong kalaban, mga tauhan muna niya ang haharap.Nagpasya na rin akong magpahinga dahil nakatanggap ako ng message kay Kuya Nolan na nakauwi na si Ate Atalia. Galing daw ito sa isang hideout ng imperyo ni Vriya. Naubos daw ang mga tauhan ni Vriya doon kahit mag-isa lang sumugod si Ate Atalia. Ganoon siya kabagsik, kapag anak na niya ang dinamay. Hindi lang iyon, sinunog din ni Ate ang buong villa na iyon dahil sa galit niya. Umuwi lang daw ito dahil nanghina. Mabuti na lang at okay pa siya. Bukas na lang namin itutuloy ang laban dahil kailangan pa rin naming magpahinga para magkaroon ulit ng lakas. Sa ngayon, hiling ko lang na sana ay safe pa rin si Alon, kundi, dudurugin talaga namin ni Ate Atalia ang mukha at buong katawan ng bruhang iyon.KINABUKASAN, maaga palang ay gising na kaming mag-asawa. Maaga palang ay kumain na rin kami ng almusal. Ewan ko pero ramda

Jalipa POVTupok ang hideout na pinuntahan ni Ate Atalia, ubos ang mga tauhan. Ganoon din kay Kuya Nolan, Ate Janessa, Kuya River at sa iba pa nilang kaibigan. Okay na rin sana ka Aira at Rapha, kaya lang kailangan nilang itakbo sa ospital dahil nasugatan pa rin sila.Pero ang mahalaga, ligtas na si Alon at patay na rin si Vriya. Niyakap agad nila Ate Atalia at Kuya Nolan si Alon nung makita nila ito.Nung dumating naman si Kenji, napatingin siya sa aming dalawa ni Kreg. Pero imbes na magselos, una niyang pinuntahan ang wala ng buhay na si Vriya.“May binilin ba siya bago mawala?” tanong niya sa amin ni Kreg.“Mayroon,” sagot ni Kreg.“Ang gusto niya raw maglibing sa kaniya ay si Uncle Rainn,” sabi ko naman. “Sino siya, Kenji? Sino si Uncle Rainn?” tanong ko naman.“Ang lalaki kong kapatid. Siya ang nakakabata kong kapatid, si Ulan. Bukod sa akin kasi, isa si Ulan sa nagpalaki sa kaniya noon. Isa rin si Ulan sa tumayong ama kina Vrix at Vriya,” sagot niya.“Galit siya sa iyo kaya ang

Jalipa POVAkala ko tapos na ang mga surprise ni Kenji.Pagkatapos ng Korean cooking class namin kahapon, inakala kong iyon na ang pinakahuling pasabog niya para sa bakasyon namin dito sa South Korea.Pero mayroon pa. Akala ko kasi ay gagala na lang talaga kami. Pero mukhang marami siyang bala.Maaga na naman kaming umalis sa Penthouse, kinabukasan.“Asawa ko.” Napalingon ako kay Kenji nang tawagin niya ako pagkababa ko ng sasakyan.“What?”Ngumiti siya pero wala siyang sinabi. Napatingin ako sa paligid. Nasa harap na pala kami ng isang traditional Korean hanok. Malaki ang wooden gate, may tiled roof na may bahagyang kurbadang dulo, at sa loob ay makikita ang isang magandang courtyard. Hindi ito mukhang ordinaryong tourist attraction. May ilang taong naka-hanbok na naglalakad sa loob.Napatingin ulit ako kay Kenji.“Where are we, Kenjs?”He smiled. “Come with me.”“Kenji, nasaan kako tayo?”“Trust me, asawa ko.”Pagkapasok namin sa courtyard, doon ko nakita ang isang sign na nagsasabi

Jalipa POVParang nung nakaraan lang ay nasa Korea kami. Magtatagal pa sana kami doon pero ang dami kong need asikasuhin para sa pagtatapos ko sa collage, kaya umuwi na rin kami sa Pilipinas. Tatlong linggo na ang nakakalipas at sa wakas, heto na, hindi ko alam kung bakit parang gusto kong maiyak habang palabas ako ng graduation venue. Siguro ay dahil alam kong sobrang dami kong pinagdaanan sa school na ito. Ang daming grabeng nangyari. Pero ngayon, sa wakas ay nakaraos na ako sa pag-aaral dito. Hawak ko pa rin ang diploma ko sa isang kamay, habang ang kabilang kamay ko ay mahigpit na nakakapit sa kamay ni Kenji.Hinila niya ako palapit at hinalikan sa noo.“I’m proud of you.”Napangiti ako. Nasa likuran namin, abala naman si Ate Atalia sa pagtingin sa cellphone niya. “Jalipa, congratulations!” masiglang sabi niya. “Pero kailangan ko nang umalis.”“Ha? Ngayon po agad?”Tumango siya. “May event pa akong kailangang puntahan. Kailangan kong habulin iyon.”Napabuntong-hininga ako. “Sayan