บททั้งหมดของ ชะตารักซ่อนเล่ห์: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ขอทานสองคนเห็นคุณหนูรองตระกูลหลินยืนลับๆ ล่อๆ ริมทะเลสาบจึงแอบดู เห็นนางโยนบางอย่างลงไปในน้ำ รอจนทุกคนจากไปขอทานผู้นั้นจึงไปงมขึ้นมาพบว่าเป็นถุงปักมงคลใบหนึ่ง”ถุงปักใบนั้นถูกส่งมาให้เซี่ยเฉิงอวี่ แต่กระดาษด้านในที่เปียกน้ำกลับไม่หลงเหลือสิ่งใดแล้ว“อา...หรือว่าจะสลับกัน ใบนี้คือของนาง ส่วนถุงปักของท่านอยู่กับนาง”“คงเป็นเช่นนั้น”แม้จะเห็นด้วยแต่สิ่งที่เขากำลังครุ่นคิดกลับเป็นการกระทำของคุณหนูหลินผู้น้อง “เจ้าว่าคุณหนูรองตระกูลหลินเป็นคนโยนทิ้งเช่นนั้นหรือ”“ขอรับ เมื่อวานหลินฮูหยินพาคุณหนูใหญ่ไปพบไต้ซือ...”“ช้าก่อน เมื่อวานหลินฮูหยินพาบุตรสาวไปสองคน แต่กลับให้แม่นางหลินคนโตสนทนากับไต้ซือไป๋เย่กระมัง”“ขอรับ คุณหนูใหญ่กำลังเจรจาหมั้นหมายกับตระกูลเฉา ดังนั้นฮูหยินรองจึงไปรอแต่เช้าเพื่อดูดวงเรื่องคู่หมาย ส่วนคุณหนูรองตระกูลหลินนั้นเพิ่งปักปิ่น ดังนั้นน่าจะรอให้ผ่านงานมงคลของพี่สาวไปก่อน”เฉียนซีหลิวทำท่าทีครุ่นคิด “หรือว่าน้องสาวเกิดอิจฉาที่พี่สาวได้รับความรักความเอาใจใส่ ดังนั้นจึงโยนถุงปักของพี่สาวทิ้งไป” เขาคาดเดา“ข้าเคยได้ยินแต่เรื่องที่ว่ามารดากับบุตรสาวรังแกบุตรสาวที่เกิดจากฮู

เมื่อไปถึงร้านเครื่องประดับหลินหรงอวี่รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่ได้พบกับเฉาฮูหยิน นางสบตาอันชิงหลิ่วจากนั้นมั่นใจว่านี่เรื่องที่ผ่านการพูดคุยเอาไว้ก่อนอย่างแน่นอนนัยว่าเฉาฮูหยินผู้นี้คงอยากจะพบและสนทนากับว่าที่สะใภ้เช่นนางสักครา“คารวะเฉาฮูหยิน” หลินหรงอวี่คารวะนางด้วยท่าทีอ่อนน้อม ด้านหลังยังมีหลินชิงเหลียนที่ใบหน้างดงามไม่แพ้กันเฉาฮูหยินมองแล้วรื่นหูรื่นตายิ่งนัก ได้ยินมานานว่าหลินซูมีบุตรสาวทั้งงดงาม ท่าทีสมกับเป็นบุตรสาวขุนนาง เห็นชัดว่าคำกล่าวนี้ไม่เกินจริงจริงอยู่ส่วนมากขุนนางทั้งหลาย ล้วนเชื่อมไมตรีผ่านการแต่งงานกับขุนนางด้วยกันเอง หลินซูผู้นี้กลับหาได้รังเกียจตระกูลเฉา ทั้งที่เขาจะยกหลินหรงอวี่ให้แต่งเข้าจวนขุนนางที่ยังคงไม่มีนายหญิงก็ย่อมได้ แต่เขากลับยอมเจรจา โดยตั้งเงื่อนไขเอาไว้เพียงข้อเดียว นั่นก็คือหลินหรงอวี่ต้องยินยอมพร้อมใจมองดูหญิงสาวที่มีท่าทีอ่อนโยน กิริยาล้วนงดงาม ท่วงท่ายิ่งน่ามอง เฉาฮูหยินมองอย่างไรก็ให้พอใจว่าที่สะใภ้ผู้นี้ยิ่งนักบุตรชายของนางเป็นคนใจซื่อ ทั้งยังขยันขันแข็ง อายุสิบหกก็เข้าไปช่วยงานในร้านแลกเงิน อายุสิบเก้าก็เข้าไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ถึ

รถม้าวิ่งเข้ามาจอดภายในจวนมหาเสนาบดี เซี่ยเฉิงอวี่ถอนหายใจ เมื่อเห็นไป๋หลิงยืนนิ่งไม่ได้เสนอตัวเข้ามาช่วยอุ้มหญิงสาว หลินหรงอวี่เป็นบุตรสาวขุนนางทั้งยังไม่ออกเรือน นางจะเสียหายไปมากกว่านี้ไม่ได้ที่บอกว่าเสียหายมากกว่านี้ไม่ได้นั้น ใช้ไม่ได้กับเขาที่เคยบุกเข้าไปถึงเตียงนอนอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงต้องรับหน้าที่ดูแลนางด้วยตัวเอง“ช่างเถิด อย่างไรเจ้ากับข้าก็คงมีชะตาที่ต้องเกี่ยวพันกัน เห็นชัดจากเรื่องในวันนี้”ครั้งก่อนที่เขามีภัยก็เป็นฝ่ายไปปรากฏตัวบนเตียงนอนของนาง ครานี้นางเองก็คงมีภัยจึงปรากฏตัวตรงหน้าเขา เห็นชัดจากร่างที่เปียกปอนจนหนาวสั่น ซึ่งเป็นเหตุให้นางไข้ขึ้นเช่นในตอนนี้“หากเฮยโม่กลับมาแล้วรีบรายงานข้า”“ขอรับ” ไป๋หลิงรับคำและได้แต่มองผู้เป็นนายพาหญิงสาวซึ่งถูกห่อเอาไว้ภายใต้เสื้อคลุม เข้าไปในเรือนซึ่งติดกับเรือนใหญ่ห้องที่เตรียมไว้ใกล้กับห้องของมหาเสนาบดี ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าไม่เคยสนใจมองสตรีสูงศักดิ์ ทั้งที่สตรีมากมายต่างพากันอยากก้าวเข้ามาในจวนแทบขาดใจ ถึงอย่างนั้นเจ้าของจวนกลับมีท่าทีเฉยชาต่อการแต่งงานโดยสิ้นเชิง“ใต้เท้าไป๋หลิง นางคือ...” พ่อบ้านจวนมหาเสนาบดีมองด้วยดวงตาเต็มไ

“อันที่จริงเจ้ามาที่นี่เพราะข้าเป็นคนพาเจ้าเข้ามา”“เอ๋ แต่ตอนนั้นข้า...”“ข้าอยู่ในวังหลวง กำลังช่วยจักรพรรดิสะสางงานในห้องทรงพระอักษร ตอนนั้นได้ยินเสียงน้ำหยด กว่าจะรู้ตัวเจ้าก็ร่วงลงมา ตัวเปียก... อันที่จริงแล้วจะพูดอย่างไรดี ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าทำได้อย่างไร อยู่ๆ ก็ร่วงลงมา”รอยยิ้มยั่วเย้าของเขา ทำให้หลินหรงอวี่อดค้อนเขาออกมาไม่ได้ นางรู้ว่าเขากำลังล้อเลียนประโยคเมื่อครู่ของนาง ถึงอย่างนั้นก็ดูไม่คล้ายเสียทีเดียว“ตอนนี้เวลาอะไรแล้วเจ้าคะ ป่านนี้ท่านพ่อคง...”“พวกเขาเพิ่งสั่งยกเลิกการค้นหาเพราะอากาศหนาวเย็น ด้านนอกเกรงว่าหิมะคงกำลังตกหนัก น้ำเย็นเยียบจนจับตัวเป็นน้ำแข็ง”“แต่...” นางตกตะลึงที่ได้ยินประโยคนั้นของเขาบอกชัดว่ายังไม่มีใครล่วงรู้ว่านางปลอดภัยดี ไม่สิ...นางตกลงไปในลำคลอง แต่กลับโผล่มาอยู่ข้างกายเซี่ยเฉิงอวี่“ดูเหมือนตอนที่เจ้าไม่สบาย กระบวนความคิดของเจ้าจะสับสนไม่น้อย”นางชะงักเพราะเขาพูดถูก “ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิต ข้าคิดว่าสมควรกลับได้แล้ว” นางก้มลงมองตัวเองก่อนขมวดคิ้ว “หากไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ...เสื้อผ้าของข้า”“คุณหนูหลิน”“เจ้าคะ”“เวลานี้ล่วงเข้ายามไฮ่แล้ว

เรื่องเมื่อวานทุกคนต่างก็เห็น และได้ยินเหมือนกันว่าหลินหรงอวี่ผลักน้องสาวลงไป เนื่องจากไม่มีใครมองเห็นเบื้องหลัง แม้แต่เฉากวงที่กระโดดลงไปช่วยคุณหนูของนางขึ้นมา ยังคิดว่าหลินชิงเหลียนน่าสงสาร“คุณหนูเจ้าคะ เช่นนี้จะทำอย่างไร หากคุณหนูใหญ่บอกนายท่านว่าท่าน...”“ข้าทำไม” ดวงตาของหลินชิงเหลียนจ้องเสี่ยวลู่เขม็ง “หรือนางจะบอกว่าข้าเป็นคนผลักเล่า พูดไปแล้วอย่างไร”“แต่นายท่าน...”“ท่านพ่อไม่รักข้าอยู่แล้ว ข้าต้องสนใจด้วยหรือ ขอเพียงข้างนอกนั่นผู้คนเชื่อว่านางเป็นคนผลักข้าลงไป ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อยังจะปกป้องนางได้”รอยยิ้มของหลินชิงเหลียนยิ่งมาก็ยิ่งน่าหวาดหวั่น เสี่ยวลู่มองผู้เป็นนายราวกับมองคนแปลกหน้า เหตุใดตลอดมานางจึงไม่เคยรู้ว่านายของตนเก็บความเกลียดชังที่มีต่อพี่สาวเอาไว้มากมายถึงเพียงนี้หลินซูเดินเข้าไปในห้องของบุตรสาว เห็นนางนั่งรออยู่แล้ว อีกทั้งอันชิงหลิ่วเองก็บอกว่าบุตรสาวอยากพูดคุยกับเขา ดังนั้นเขาจึงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย“เช่นนั้นข้าขอตัว” อันชิงหลิ่วกำลังถอยออกมา แต่หลินหรงอวี่กลับรั้งนางเอาไว้“ท่านแม่รอง ท่านเองก็อยู่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”“มิใช่เจ้ามีเรื่องจะสนทนากับ...”อันชิ