جميع فصول : الفصل -الفصل 40

หลินชิงเหลียนสองแขนโอบกอด สองขอรัดรึง เมื่อร่างงามถูกพลิกให้ขึ้นไปอยู่เหนือเรือนร่างแกร่ง นางไม่เพียงไม่เขินอาย กลับวางสองมือลงไปยังอกแกร่ง ตอบรับจังหวะที่สองมือของเฉากวงบงการด้วยการยกสะโพกงอนงามขึ้นลง บดเบียดรูดรัดแก่นกายร้อนผ่าวร่างเย้ายวนควบขับร่างแกร่ง ฮึกเหิมราวกับควบขับม้าศึกในสมรภูมิ เกิดเป็นภาพที่เฉากวงคิดว่าคงยอมตายตรงนี้ ขอเพียงนางยอมกดเขาเอาไว้ใต้ร่างขยับไหวอยู่นานกว่าเขาจะยอมให้นางทิ้งกายลงอย่างอ่อนแรง เขาผละจากนางเพียงเพื่อรั้งให้นางคว่ำหน้า ก่อนที่ร่างแกร่งจะทาบทับสอดแทรกตัวตนจากเบื้องหลัง ท่วงท่านี้เขาเพิ่งเคยใช้ หลังจากเรียนรู้มาจากตำรากามาสูตรหลินชิงเหลียนอ้าปากครวญคราง จังหวะเร่งร้อนและลึกล้ำจากเบื้องหลัง ทำให้นางกายอ่อนยวบ ไม่ว่าเฉากวงนำพาไปในท่วงท่าใด นางล้วนตอบสนองอย่างไม่ขัดขืนกายเบื้องล่างถูกรุกเร้าอย่างเร่าร้อน เพศรสแผดเผาจนนางสุขสมครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าเขาจะรุนแรงจนนางแทบแตกสลาย แต่ความต้องกายกลับทำให้นางไม่ปฏิเสธ มีแต่จะยิ่งเรียกร้องร่างแกร่งยกนางขึ้นพิงกับผนัง วางเท้านางข้างหนึ่งลง ส่วนอีกข้างถูกยกขึ้นเพื่อให้กายสอดเสยเป็นไปอย่างลึกล้ำหลินชิงเหลียนแ

เสียงของเขายังคงกระซิบบอกแต่กลับไม่ได้ผล นางถูกเสียงนั้นกระตุ้นจนไม่อาจควบคุมตนเอง บดเบียดร่างเข้าหากายแกร่ง แนบชิดทุกสัดส่วนอันเปียกชื้นของตน ราวกับต้องการหลอมรวมกับร่างของเซี่ยเฉิงอวี่‘อวี่เอ๋อร์’เขาดันร่างของนางออก หลินหรงอวี่จึงได้แต่มองเขาด้วยดวงตาเว้าวอน ‘ท่านไม่ต้องการข้าหรือ’ดวงตาคู่งามคลอคลองด้วยน้ำตา ปากอิ่มเม้มเข้าหากัน ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าตอนนี้ตัวเองย่างดูเย้ายวนจนยากห้ามใจได้ยินเซี่ยเฉิงอวี่ถอนหายใจออกมา ก่อนเขาจะก้มหน้าลงจุมพิตนางแผ่วเบา ‘เจ้าไม่รู้ตัวว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่ รอไว้ให้เจ้ามีสติกว่านี้ หากเจ้าต้องการ...’นางเหม่อมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ สตินึกคิดยังคงไม่แจ่มชัด แต่ความต้องการกลับยังคงพลุ่งพล่าน กระนั้นเซี่ยเฉิงอวี่ก็กอดนางแนบอก‘ไม่เป็นไร สักพักก็ไม่เป็นไรแล้ว’นางยังคงพยายามดิ้นรน เพื่อให้ได้ลูบไล้ฝ่ามือตามร่างแกร่งของคนที่กกกอด แต่มือใหญ่กลับพันธนาการนางเอาไว้ ทั้งยังคอยกระซิบปลอบโยน กระทั่งผ่านไปนานนางจึงรู้สึกว่าร่างกายเริ่มหนาวเหน็บ ไม่ได้เร่าร้อนเช่นเดิมอีกสัมผัสแนบชิดระหว่างนางกับเขาแจ่มชัดในความทรงจำ ความหวาดหวั่นในใจของนางปลิวหาย หลงเหลือเพียงน

อันชิ่งหลิวร้องไห้ออกมาพร้อมกับกอดบุตรสาว “ไม่ เหลียนเอ๋อร์ แม่รักเจ้านะ รักมาตลอด เจ้าเป็นลูกของแม่ เหตุใดเจ้าคิดเช่นนี้ เป็นแม่ผิดเอง แม่ผิดต่อเจ้า เพราะแม่ไม่รู้ถึงการเปลี่ยนแปลง”หลินซูมองบุตรสาวด้วยดวงตาผิดหวัง ตลอดมาเขาพยายามปฏิบัติกับบุตรสาวสองคนอย่างเท่าเทียม แต่เพราะบุตรสาวคนโตกำพร้ามารดา อีกทั้งยังมีฐานะเป็นบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอก บ่อยครั้งจึงสามารถติดตามเขาไปงานเลี้ยง เขาคิดว่านี่คงเป็นอีกสาเหตุให้บุตรสาวคนรองเปลี่ยนไปหลินชิงเหลียนสะบัดมารดาออก นางลุกขึ้นชี้ไปยังเซี่ยเฉิงอวี่ “แล้วอย่างไรเล่า ถึงท่านจะรู้แล้วอย่างไร ตอนนี้นางหายตัวไปแล้ว ท่านพ่อส่งคนออกค้นหาไปทั่วแต่กลับไม่พบ นางถูกพิษปลุกกำหนัด คิดหรือว่านางจะหนีรอดไปได้ ป่านนี้นางเองก็คงถูกคนที่พบย่ำยีจนอาจฆ่าตัวตายไปแล้ว!!!” กล่าวจบนางก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังราวคนเสียสติเซี่ยเฉิงอวี่เลิกคิ้ว “ข้าลืมบอกไปสินะว่าตอนนี้อวี่เอ๋อร์อยู่ที่จวนของข้ากับจ้าวฮูหยิน”ทุกคนล้วนจ้องมองเซี่ยเฉิงอวี่ ราวกับไม่มั่นใจในสิ่งที่ได้ยิน เช่นกันกับหลินชิงเหลียน “ไม่ ไม่จริง”“เจ้าคงไม่คิดว่าหลังจากล่วงรู้ว่าน้องสาวแท้ๆ ของนางเช่นเจ้าปอง

การคัดเลือกนางกำนัลเข้าสู่วังหลวงเริ่มขึ้นแล้ว บรรดาท่านหญิงจากจวนใหญ่ รวมไปถึงบุตรสาวขุนนางที่ได้รับเลือก ต่างนั่งรถม้าไปยังประตูวังหลวง ที่นั่นมีขุนทีและนางกำนัลอาวุโสมารอรับ ทุกคนต่างก็ลงชื่อรับชุดและป้ายชื่อ กระทั่งรับทราบสิ่งต่างๆ ที่ต้องทำ และกฎต่างๆ ที่ต้องถือปฏิบัติ กระทั่งจดจำเส้นทางว่าที่ใดไปได้ ที่ใดไม่อนุญาตให้ไป และสถานที่เช่นใดคือสถานที่ต้องห้ามเมื่อรับป้ายประจำตัวไม่ว่าข้างนอกจะมีฐานะสูงส่งเพียงใด เมื่อเข้ามาเป็นนางกำนัลทุกคนล้วนเท่าเทียม ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้มีสาวใช้ผู้ติดตาม เพราะนับจากนี้พวกนางทุกคนล้วนมีหน้าที่รับใช้องค์จักรพรรดิกระนั้นฐานะของหลินหรงอวี่ก็นับว่าแตกต่าง เพราะทันทีที่ผ่านการคัดเลือก นางกำนัลก็ลงชื่อให้นางเข้าทำงานในตำหนักของไทเฮาโดยไม่ไต่ถาม เช่นกันกับท่านหญิงอีกสามคน หนึ่งในนั้นคือเสิ่นฉง บุตรีแม่ทัพเสิ่น ผู้ซึ่งมีการวางตัวไว้แล้วว่าอาจได้ขึ้นถึงหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหลวง ...ฮองเฮาแรกพบของสตรีทั้งสี่คนบรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด หลินหรงอวี่ตระหนักดีว่าบิดาของท่านหญิงทั้งสามคนนั้น ต้องแข่งขันกันในราชสำนัก แต่นางเห็นว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่สมค

วังหลวงคือแหล่งข่าวลือชั้นเยี่ยม ไม่ถึงข้ามวันข่าวลือเรื่องที่จักรพรรดิทรงพระราชทานต้นซิ่งให้บุตรีท่านแม่ทัพเสิ่น ก็ทำเอาวงพนันสะท้านสะเทือนคราแรกคนที่วางเดิมพันฝั่งของท่านหญิงจวนตระกูลวั่นต่างก็หวาดหวั่น คราต่อมาผู้ที่วางเดิมพันฝั่งของท่านหญิงจวนตระกูลซูก็ต้องปาดเหงื่อตอนนี้ฝั่งที่วางเดิมพันฝั่งท่านหญิงจวนแม่ทัพต่างก็เฮกันลั่น ทุกฝ่ายต่างก็วาดหวังว่าฝั่งที่ตนวางเดิมพันจะชนะ และแอบคาดเดาว่าจักรพรรดิจะทรงเลือกผู้ใดเป็นฮองเฮาจวนแม่ทัพบรรยากาศดีขึ้นเล็กน้อย หลังจากที่นับตั้งแต่เสิ่นฉงเข้าวัง ทุกคนล้วนสิ้นหวังว่านางคงไม่ได้รับการเอาใจใส่จากเฉียนซีหลิว กระทั่งมาวันนี้มีข่าวลือเรื่องต้นซิ่งพระราชทาน เสิ่นฮูหยินเร่งเข้าวังไปถวายพระพรไทเฮา ทั้งยังหมายใจจะเข้าไปเยี่ยมเยียนบุตรสาว โดยหารู้ไม่ว่าตัวต้นเรื่องอย่างเสิ่นฉงได้แต่ลอบเหงื่อตก“พี่อวี่เอ๋อร์ ท่านว่าข่าวลือที่แพร่ออกไปเป็นเช่นนี้จริงหรือ”“จริง ทุกเรื่องล้วนเป็นเรื่องดี”“ท่านแน่ใจนะว่าไม่มีใครรู้ว่าที่ฝ่าบาททรงพระราชทานต้นซิ่งให้ข้า เป็นเพราะข้านินทาให้พระองค์ทรงได้ยิน ไหนจะเรื่องที่ทรงทอดพระเนตรเห็นข้าปีนต้นไม้นั่นอีก”“ไม่มีเรื่อง