All Chapters of ชะตารักซ่อนเล่ห์: Chapter 21 - Chapter 30

หากยกอันชิงหลิ่วขึ้นเป็นฮูหยินเอกก่อนนางแต่งงาน หากชาติกำเนิดของอีกฝ่ายถูกเปิดเผย บ้านสามีของนางจะมองตระกูลหลินเช่นไรก็สุดรู้ตอนนี้แม้ทุกอย่างเปลี่ยนไป บิดาไม่ได้ต้องการให้นางแต่งเข้าจวนขุนนาง แต่ยังคงคิดจะจัดการทุกอย่างหลังจากที่นางแต่งออกไปแล้วทว่า...หลินชิงเหลียนไม่รู้“ข้าผิดไปจริงๆ” หลินหรงอวี่ส่ายหน้า “ข้าผิดที่คิดว่าทำเช่นนี้เป็นการปกป้องเจ้า”นางเพิ่งตระหนักว่าการปิดบังเรื่องชาติกำเนิดของหลินชิงเหลียนนั้น มิใช่เป็นการปกป้อง แต่เป็นการทำร้ายอีกฝ่ายนางสมควรให้บิดากับมารดารองบอกเรื่องนี้ให้น้องสาวล่วงรู้ เรื่องที่แท้จริงแล้วอันชิงหลิ่วเป็นเพียงสาวใช้ในจวนตระกูลอัน หาใช่น้องสาวแท้ๆ ของมารดานางที่สิ้นใจไปแล้วไม่“หมายความว่าอย่างไร”“เจ้ากลับไปถามท่านแม่รองเถิด นางจะเป็นคนบอกเจ้าว่าเพราะเหตุใดจึงไม่อาจยกนางขึ้นเป็นฮูหยินเอก”การที่ขุนนางขั้นสี่จะยกสาวใช้ผู้หนึ่งขึ้นเป็นฮูหยินเอก มีขั้นตอนซับซ้อนมากมาย นับจากต้องเปลี่ยนสถานะจากการเป็นทาส และขั้นตอนเหล่านั้นก็จะทำให้บิดาของนางตกเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาการแบ่งแยกระหว่างชนชั้น แม้ทุกคนในแคว้นต่างพูดว่ายอมรับ แต่ถึงเวลากลับยังคงยึดติด

หลินชิงเหลียนสอดสองแขนกอดลำคอแกร่ง แอ่นกายเสนออย่างใจกล้า คลายสาบเสื้อออกให้จุมพิตแผดเผาสามารถไต่เข้าไปในตัวเสื้อเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองดังลอดออกมา ยังผลให้คนขับรถม้าหน้าแดงก่ำ บางคราถึงกับลอบหันกลับไปมองม่านรถม้าที่เผยอเปิดตามแรงลมเฉากวงสอดมือเข้าไปลูบไล้ผิวนวลอย่างย่ามใจ เขาใบหน้าแหงนหงาย พิงหลังกับเบาะหุ้มผนังรถม้า สองมือดันแผ่นหลังงามให้แนบชิดในยามที่ปลายลิ้นกำลังไต่เข้าไปยังเนินนุ่ม ตวัดปลายลิ้นร้อนครอบครองปลายยอดสีหวานหญิงสาวครวญครางด้วยน้ำเสียงแผ่ว ทำให้เฉากวงยิ่งเต็มไปด้วยความต้องการ ตัวตนของเขาดุนดันกายสาวอย่างอุกอาจ หลินชิงเหลียนส่ายสะโพกบดเบียดพร้อมกับสบตาคมเข้มอย่างยั่วยวน แต่เมื่อเขากอบกุมสะโพกงามให้นางแนบชิดแก่นกายร้อนรุ่ม นางกลับส่ายหน้าพร้อมกับดันกายออกห่าง“คะ...คุณชายเฉา ข้า...” ดวงตาของนางฉ่ำชื้น ส่ายหน้ารัวๆ ราวเพิ่งได้สติเฉากวงเองก็คล้ายไม่ต่างจากนาง เขายังคงหายใจหอบกกกอดร่างหอมกรุ่นเข้าสู่อ้อมแขน ลูบไล้ผิวนวลอย่างปลอบโยน พยายามตั้งสติและฝืนร่างกายที่แข็งขึงเอาไว้“ข้าขอโทษ” แม้เขาจะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เขาไม่จงใจ หากแต่นางเย้ายวนเกินกว่าที่เขาจะห้ามไม

“ได้ยินมาว่าคุณชายเฉามาพบอวี่เอ๋อร์”หลินซูแทบจะทำจอกชาหลุดมือกับคำเรียกขานอันสนิทสนมนั้น เขามองมหาเสนาบดีที่ยังคงท่าทีสง่างาม จากนั้นได้แต่ลอบตื่นตระหนก เห็นเฉากวงที่ทำทีใจดีสู้เสือทั้งที่ในดวงตาก็ฉายแววหวั่นใจดูท่าแล้วนี่คือการหยั่งเชิงซึ่งหน้ากระมัง เช่นนั้นเขาจะทำตัวเป็นคนกลาง ไม่ก้าวก่ายและไม่เข้าข้างฝ่ายใดก็แล้วกัน ถึงอย่างไรเรื่องนี้การตัดสินใจสุดท้าย ก็ต้องแล้วแต่บุตรสาวของเขาอยู่แล้ว“บังเอิญยิ่งนักข้าเองก็มาเพราะนำของบำรุงมาให้นางเช่นกัน ครั้งก่อนเพราะตกลงไปในน้ำร่างกายของนางจึงอ่อนแอลงมาก เกรงว่าทุกครั้งที่หิมะตกหากไม่ระวังอาจล้มป่วยลงได้”“ขอบพระคุณท่านมหาเสนาบดีที่ห่วงใย ข้าซาบซึ้งใจแทนอวี่เอ๋อร์ยิ่งนัก” เฉากวงเรียกนางอย่างสนิทสนมเป็นเชิงท้าทาย ทั้งที่แทบไม่อาจทานทนสายตาคมกริบของอีกฝ่ายหลินซูได้แต่กุมขมับไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย“คุณชายเฉา นางเองก็ให้ท่านเรียกอวี่เอ๋อร์เช่นกันหรือ” เซี่ยเฉิงอวี่เลิกคิ้วราวประหลาดใจเต็มทน“มิผิด”ครานี้เซี่ยเฉิงอวี่หันไปมองหลินซู ทำเอาอีกฝ่ายแทบสะดุ้งตกเก้าอี้ “เช่นนั้นก็แปลก ข้าเข้าใจผิดไปหรือที่ได้ยินมาว่าท่านไม่เคยพบและสนทนากับนางเพี

“ไม่อยากให้ลูกพบเขาหรือเจ้าคะ”“อวี่เอ๋อร์”“เจ้าคะ”“พ่อรอให้เจ้ากับแม่รองของเจ้าพูดถึงเรื่องวันนั้น” หลินซูมองหน้าบุตรสาวนิ่ง ถึงอย่างนั้นบุตรสาวก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ดังนั้นตัวเขาจึงได้แต่กล่าวประโยคถัดมา“จริงอยู่ข่าวลือที่คนนอกพูดถึงเชื่อไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นการที่คุณชายเฉาลอบพบกันกับเหลียนเอ๋อร์ก็เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม”แม้ขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยบุตรสาวคนรองขึ้นมาจากน้ำอันเย็นเยียบ แต่ในใจของเขาก็ยังคงรู้สึกแปลกๆ ยิ่งเกิดข่าวลือว่ามีคนพบชายหนุ่มพบกับบุตรสาวคนรอง ทั้งยังยื้อยุดกันไปมา เขาก็ยิ่งลังเลที่จะปล่อยให้การเจรจาหมั้นหมายดำเนินต่อไปกระนั้นหากปฏิเสธเวลานี้ มิเท่ากับยอมรับสิ่งที่ผู้คนกล่าวว่าตระกูลหลินมักใหญ่ใฝ่สูง หมายให้บุตรสาวแต่งเข้าจวนมหาเสนาบดีหรอกหรือ“อวี่เอ๋อร์บอกพ่อมาตามตรง เรื่องที่ท่านมหาเสนาบดีเคยช่วยเจ้าเอาไว้ แท้จริงแล้วนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าพบเขาใช่หรือไม่”แม้มั่นใจในคำตอบ ถึงอย่างนั้นหลินซูก็ยังคงอยากได้ยินจากปากบุตรสาวของตน เซี่ยเฉิงอวี่มิใช่บุรุษที่จะทำอะไรฉาบฉวย คนที่มีจิตใจหนักแน่นมั่นคง ทั้งยังกระทำการโดยคำนึงถึงผลที่จะตามมาเช่นนั้น ไม่มีทางทำอะไร

เสิ่นฉงตัวสั่นเทา “แต่ท่านพ่อ มิสู้ท่านให้พี่รอง...”“ไม่ได้! เจ้าเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอก ต้องเป็นเจ้าเท่านั้น” เสิ่นฉวนกล่าวเสียงหนักแน่น “นับจากวันนี้ทุกเช้าให้ไปเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ กับท่านแม่ของเจ้า เตรียมตัวเข้าวังหลวงเดือนหน้า”แล้วนางยังจะกล่าวอะไรได้อีกเล่า...“ฉงเอ๋อร์” เดินยังไม่ทันได้พ้นเรือนหลักเสียงด้านหลังก็ดังขึ้น“พี่ห้า” เสิ่นฉงถอนหายใจออกมาราวคนกำลังสิ้นหวัง “ข้าไม่อยากเข้าวัง”“เพราะเหตุใด” เสิ่นจ้งถามด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ“ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่ซับซ้อนอะไร เรื่องราวในวังหลวงข้าไหนเลยรับมือได้ อย่างมากข้าก็เป็นได้แค่หมากของท่านพ่อ”ได้ยินน้องสาวกล่าวเช่นนั้นเสิ่นจ้งก็ถอนหายใจออกมา ในจวนตระกูลเสิ่นมีไม่กี่คนที่รู้ว่าเสิ่นฉงไม่ได้โง่งม แม้นางซุกซนและชอบวิ่งเล่นไปวันๆ ไม่สนใจสิ่งใด นางไม่พูด ไม่แสดงท่าทีอะไร ไม่ออกความเห็น ไม่ได้หมายความว่านางไม่มีความคิด เพียงแต่นางไม่ชอบความยุ่งยากแม้เป็นบุตรสาวที่ดูไม่ใคร่จะมีบทบาทในจวนแม่ทัพ แต่เสิ่นฉงกลับรู้เรื่องราวในราชสำนักมากกว่าผู้อื่นคิด ทั้งยังมองทะลุถึงการกระทำของบิดาอีกด้วยเสียงสนทนากันดังใกล้เข้ามา เสิ่