Todos os capítulos de ชะตารักซ่อนเล่ห์: Capítulo 1 - Capítulo 10

แคว้นเฉียน รัชสมัยจักรพรรดิโจวเซวียนเหตุการณ์ผลัดเปลี่ยนแผ่นดินเพิ่งผ่านพ้น บ้านเมืองยังคงไม่นับว่าสงบดี เนื่องจากก่อนหน้านี้เกิดสงครามการแย่งชิงอำนาจ ระหว่างองค์ชายรองและองค์ชายสาม ซึ่งล้วนต้องการบัลลังก์นี้เอาไว้ในครอบครองว่ากันว่ามีกุนซือมากฝีมืออยู่ข้างกาย ทุกอย่างที่หมายปองล้วนได้มาไว้ในครอบครองประโยคนี้ไม่นับว่าผิด เพราะแต่แรกผู้ใดเล่าจะคาดว่าบัลลังก์นี้จะตกเป็นขององค์ชายห้า ซึ่งแต่แรกไม่มีใครเห็นอยู่ในสายตาหลังบัลลังก์เปลี่ยนมือแน่นอนความสนใจของประชาชนและขุนนางฝ่ายต่างๆ ย่อมตกไปอยู่ยังคนข้างตัวจักรพรรดิพระองค์ใหม่เซี่ยเฉิงอวี่...มหาเสนาบดีแคว้นเฉียน บุคคลสำคัญที่ทำให้องค์ชายห้า หรือก็คือจักรพรรดิโจวเซวียน ขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่นกระนั้นเรื่องที่ทำเอาขุนนางน้อยใหญ่ปวดเศียรเวียนเกล้าในตอนนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องที่วังหลังของจักรพรรดิยังคงว่างเปล่า กระทั่งทำให้เกิดข่าวลือถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อน ระหว่างเซี่ยเฉิงอวี่และองค์จักรพรรดิขึ้น“เพราะเหตุใดท่านยังดูเยือกเย็นอยู่ได้”“เพราะข้าไม่เห็นสาเหตุที่ต้องโวยวาย”“แต่นี่เรื่องใหญ่เลยนะ!”“หากตาแก่พวกนั้นอยากให้แต่ง ก็แค่แ

ไต้ซือไป๋เย่พยักหน้าช้าๆ “แทนที่จะถามถึงเรื่องคู่ครองเช่นผู้อื่น อาตมาขอเตือนเรื่องหนึ่งกับประสกท่านนี้ เพราะอย่างไรเสียท่านก็ไม่เชื่อถือในเรื่องนี้อยู่แล้ว”เซี่ยเฉิงอวี่สบตากับไต้ซือไป๋เย่นิ่ง ดวงตาของเขาราบเรียบไม่แสดงอาการใด ถึงอย่างนั้นไต้ซือไป๋เย่ก็ยังคงมีรอยยิ้มเข้าอกเข้าใจ“ดวงชะตาของท่านซับซ้อน ดังนั้นโชคดีจึงมากับเคราะห์ แต่เคราะห์นั้นก็ไม่นับว่าเป็นสิ่งเลวร้าย ไม่เพียงไม่นับเป็นเคราะห์ร้าย แต่ยังเป็นสิ่งที่ช่วยให้ท่านแคล้วคลาดปลอดภัย ถึงเวลาทุกอย่างจะผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น”ไต้ซือไป๋เย่เขียนยันต์รูปร่างแปลกตา ทับลงไปยังลายมือของเซี่ยเฉิงอวี่ จากนั้นพับเป็นสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก “อักษร ‘อวี่’ เพียงตัวเดียว แต่กลับสามารถเชื่อมดวงชะตาสองดวงเอาไว้ด้วยกัน”กล่าวจบก็ใส่กระดาษใบนั้นลงไปในถุงปักมงคลที่มีตราประทับของวัดหนิงอัน“แม้ยังคงไม่เชื่อถือ แต่อาตมาขอให้ประสกพกติดตัวเอาไว้ วันนี้ตอนขากลับขอให้ประสกทั้งสองใช้ประตูทิศตะวันออก ลองทำตามสักครา แล้วจะตระหนักว่าทุกสรรพสิ่งบนโลก ล้วนถูกสวรรค์กำหนดเอาไว้แล้ว ส่วนประสกท่านนี้...”ไต้ซือไป๋เย่เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนส่งกระดาษที่มีลายมือของเฉียนซ

เซี่ยเฉิงอวี่ไม่กล้าขยับ ได้แต่พยายามนอนนิ่งเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาจริงๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนิ่งไปอีกครั้งจึงพยายามดันศีรษะของนางออก เพิ่งจะดึงท่อนแขนออกและขยับเพียงน้อย ดวงตาคู่งามกลับกะพริบเปิดแม้ในใจครุ่นคิดสับสน แต่ทันทีที่เห็นแววตื่นตระหนกวาบผ่าน ร่างใหญ่จึงโถมเข้าไปพันธนาการร่างอรชรเอาไว้ มือหนึ่งคว้าปิดปากอีกฝ่ายได้ทัน ก่อนนางจะมีโอกาสได้กรีดร้องสองร่างขยับขลุกขลักอยู่บนเตียง เสียงลมหายใจพัวพันพานให้หัวใจสะท้าน หากแต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นอย่างที่สมควรจะเกิด ทั้งที่ชายหนุ่มหญิงสาวสวมชุดตัวในบนเตียงเดียวกัน ร่างกายแนบชิดบดเบียด แต่ความตึงเครียดกลับอบอวลไปทั่วทั้งห้องหลินหรงอวี่เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ร่างน้อยดิ้นรนขัดขืน มือไม้ป่ายปะ ทุบตี หยิกข่วนหัวใจของนางตื่นตระหนกแทบหมดสติ ไม่เข้าใจว่านางกำลังพานพบกับเรื่องใดเข้าภายใต้ผ้าห่มเนื้อหนานุ่มนิ่ม ร่างแกร่งของชายหนุ่มที่บดเบียดกับร่างงาม ทำให้ลมหายใจของคนทั้งคู่ติดขัด นางเติบโตมากระทั่งผ่านวัยปักปิ่นล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน ด้วยวัยสิบเจ็ดนางกำลังอยู่ระหว่างพิธีดูตัว ซึ่งแม่สื่อเพิ่งเข้ามาเจรจา ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ป

“ดูเหมือนเจ้าจะชั่งน้ำหนักได้เองว่า ...ระหว่างตะโกนร้องเรียกคนเข้ามา กับช่วยพาข้าออกไปจากที่นี่โดยไม่ให้ผู้ใดระแคะระคาย อย่างใดจึงจะเป็นผลดีต่อบิดาของเจ้ามากกว่ากัน”ใคร่ครวญครู่หนึ่งหลินหรงอวี่ก็เม้มปากถามเขาตรงๆ “ท่านมหาเสนาบดี ท่านไม่รู้ตัวจริงๆ หรือว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”เซี่ยเฉิงอวี่พยักหน้า “ข้าไม่มีวรยุทธ์ หากเจ้าสงสัยว่าข้าอาจปีนเข้ามาด้วยตัวเองเพราะมีจุดประสงค์” เขาเว้นวรรคด้วยท่าทียั่วเย้า “ครั้งหนึ่งข้าเคยพบหลินซูกับบุตรสาว เป็นเจ้าใช่หรือไม่”ไม่คิดว่าเขาจะจำได้ หลินหรงอวี่พยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าน้อยหรงอวี่ บุตรสาวคนโตของใต้เท้ากรมการมณฑล”“หรงอวี่... หรงตัวใด อวี่ตัวใด”ได้ยินคำถามนั้นหลินหรงอวี่กลับขมวดคิ้วมองเขาด้วยสายตางุนงง “หรงที่มาจากเกียรติยศ อวี่ที่แปลว่าสายฝน[1]”‘เชื่อหรือไม่ อักษร ‘อวี่’ เพียงตัวเดียว แต่กลับสามารถเชื่อมดวงชะตาสองดวงเอาไว้ด้วยกัน’ อยู่ๆ ประโยคของไต้ซือไป๋เย่ก็ดังก้องในหัวเซี่ยเฉิงอวี่หรี่ดวงตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า “เจ้าเคยไปที่วัดอันหนิงมาก่อนหรือไม่”“เจ้าค่ะ เพิ่งไปมาเมื่อวาน” นางกะพริบตามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเรื่อง

“รีบกลับจวนเถิด ป่านนี้จักรพรรดิคงทรงรออยู่กระมัง” กล่าวจบก็ถอนหายใจออกมาแล้วหันหลังเดินกลับไปยังถนนอีกสาย ซึ่งที่นั่นมีรถม้าวิ่งมาจอดพอดี“เรื่องสืบประวัติคนให้เฮยโม่รับไป ส่วนเจ้าไป๋หลิง เจ้าให้คนออกไปค้นหาถุงปักของข้าที่หายไป”“เอ๋” คำสั่งที่น่าสงสัย ทำให้ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความงุนงง “นายท่านข้าน้อยได้ยินผิดไปหรือไม่ ท่านบอกว่าถุงปัก ใช่ใบเดียวกับที่ไต้ซือไป๋เย่มอบให้หรือไม่ขอรับ”“ใช่ ข้าทำหายไป คิดว่าคงหล่นหายระหว่างที่ออกมาจากวัดกระมัง”“ขอรับ”“อย่าถาม อย่าสงสัยให้มากเลย” ชายหนุ่มหลับตาลงพร้อมถอนหายใจ “ตอนนี้ข้าเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”เซี่ยเฉิงอวี่พึมพำเสียงเบา แต่มั่นใจว่าองครักษ์ทั้งสองของตนได้ยิน ตัวเขาเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก คำตอบแม้ลอยอยู่ตรงหน้าแต่ก็รางเลือนเสียจนยากจะคว้าจับ ดังนั้นทางเดียวที่เขาจะได้มาซึ่งความกระจ่าง ก็มีเพียงสืบสาวถึงประวัติความเป็นไปของคนทั้งหมดเท่านั้นขณะเดียวกันกับที่รถม้าวิ่งออกไปตามถนนสายหลัก ภายในจวนหลินหรงอวี่กับสาวใช้ทั้งสองคนก็กำลังหารือกันใบหน้าเคร่งเครียดเสี่ยวเถาใบหน้าขาวซีดอกสั่นขวัญแขวน แม้กระซิบถามแต่ใบหน้ายังคงมองไปร