Todos los capítulos de The Billionaire's Broken Vow : Capítulo 31 - Capítulo 40

FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimulang magbago ang lahat. Maybe it was the night I stopped waiting for his messages. Or perhaps it was the moment I realized that loving someone shouldn't feel like constantly begging for reassurance. Nakaupo ako noon sa gilid ng kama, tahimik na nakatingin sa cellphone ko. Ilang oras na akong naghihintay. Paulit-ulit kong binubuksan ang screen kahit alam kong wala namang bagong notification. Walang message. Walang tawag. Nothing. Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang cellphone sa tabi ko. “Evelina…” Napatingin ako sa pintuan nang marinig ang boses ng tiyuhin ko. “Are you okay?” Pinilit kong ngumiti. “Yes. I'm fine.” Alam kong hindi niya ako pinaniwalaan. Lumapit siya sa akin at umupo sa kabilang bahagi ng kama. “You don't have to pretend you're okay.” Napayuko ako. I wanted to tell him everything. Gusto kong sabihin na pagod na ako. Pagod na akong maghintay. Pagod

POV: Evelina Faith Cartier Ilang taon na rin ang lumipas mula nang tuluyan kong talikuran ang nakaraan. Akala ko, tuluyan ko nang nakalimutan ang lahat, until one unexpected encounter changed everything. Habang naglalakad ako sa mall, nakita ko si Kondrad kasama ang kanyang mga kaibigan. Masaya siyang nakangiti, habang ako ay nanatiling tahimik, pilit itinatago ang sakit na matagal ko nang gustong kalimutan. I thought I was already okay. Akala ko natutunan ko na kung paano mabuhay nang wala siya. Akala ko kaya ko nang marinig ang pangalan niya nang hindi sumasakit ang dibdib ko. Akala ko kaya ko nang makita ang mga bagay na minsan naming pinangarap nang hindi na ako mapapaisip kung ano sana ang nangyari kung hindi kami naghiwalay. Pero may mga bagay talagang kahit gaano mo katagal takasan, hahanapin ka pa rin. Akala ko, kapag lumayo ako, makakalimutan ko na ang lahat. But fate had other plans. Habang naglalakad ako sa mall, hindi ko inaasahang muli ko siyang makikita. Si Ko

POV: Evelina Faith CartierHuminto ang mga paa ko sa gitna ng mall nang makita ko siya sa di-kalayuan. My heart skipped a beat, bringing back memories I desperately wanted to forget. Agad akong tumalikod, hoping he wouldn't notice me. Sa pagkakataong iyon, gusto ko lamang makatakas, dahil hindi pa handang harapin ng puso ko ang lalaking minsang sumira rito.For a moment, parang nakalimutan kong huminga. Nang makita ko si Kondrad, biglang bumalik ang lahat ng masasakit na alaala. I immediately turned away, hoping he wouldn't recognize me. Mabuti na lang at hindi niya ako nakita. I sighed in relief, pero sa kabila nito, may kirot pa ring nararamdaman ang puso ko.Sa kabilang bahagi ng hallway, sa pagitan ng mga taong abala sa kani-kanilang buhay, nakita ko ang isang pamilyar na lalaki.Matangkad siya, eleganteng manamit, at madaling mapansin sa dami ng tao. Napahinto ako nang makita si Kondrad mula sa malayo. Agad akong tumalikod, hoping he wouldn't recognize me. Mabuti na lang at hindi

FLASHBACKPOV: Evelina Faith CartierTahimik ang buong hotel room.Napakalakas ng air conditioner pero hindi ko iyon halos maramdaman. Nakaupo ako sa gilid ng kama habang nakatitig sa maliit na suitcase na nasa harapan ko. Hindi ko alam kung bakit parang ang bigat-bigat ng dibdib ko ngayong gabi.Maybe because I was finally alone.No family. Why? Wala akong pamilya na maaaring tawagan o takbuhan. I was alone in my hotel room, trying to find peace after everything that happened. Ngunit nang may kumatok sa pinto, bigla akong kinabahan. I wasn't expecting anyone, so I wondered who could possibly be looking for me at this hour.Mag-isa lang ako sa hotel. Wala akong kaibigang hinihintay o bisitang darating. Kaya nang marinig ko ang sunod-sunod na katok sa pinto, napakunot-noo ako. Who could it be? Dahan-dahan akong lumapit sa peephole, not knowing that the man outside would bring back the painful memories I desperately wanted to forget.No Kondrad. Tahimik akong nag-aayos ng sarili nang ma

POV: Evelina Faith CartierTahimik ang buong hotel room.Tanging malamig na air-conditioning at mahinang tunog ng mga sasakyan mula sa labas ang naririnig ko. Nakaupo ako sa gilid ng kama habang pilit pinapakalma ang sarili ko.Ilang taon na ang lumipas.Ilang taon mula nang piliin kong tumakbo.Ilang taon mula nang sabihin ko sa sarili kong tapos na ang lahat.Pero bakit parang isang gabi lang ang kailangan para bumalik ang lahat?I closed my eyes and took a deep breath.Ayokong alalahanin.Ayokong balikan.Ayokong isipin ang mga araw na minahal ko siya nang higit pa sa sarili ko.Pero habang nakapikit ako, mas lalong luminaw ang mga alaala.Ang mga ngiti niya.Ang boses niya.Ang mga pangakong minsan kong pinaniwalaan.At higit sa lahat—ang araw na tuluyan niya akong nasaktan.Napabuntong-hininga ako at tumayo.“I’m okay,” bulong ko sa sarili ko. “I’m finally okay.”Kinuha ko ang isang baso ng tubig at uminom.Then—Knock. Knock. Knock.Napatigil ako.Napatingin ako sa pintuan.Sin