Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Broken Vow : Kabanata 51 - Kabanata 60

POV: EVELINA FAITH CARTIERTahimik akong nakaupo sa loob ng kotse habang nakatingin sa mga ilaw ng lungsod. Dumadaan ang mga sasakyan sa magkabilang direksiyon, pero parang wala akong marinig.Kahit narinig ko na ang paliwanag ni Kondrad, hindi ibig sabihin na okay na ako.Hindi ganoon kadali.For years, I kept asking myself the same questions.Bakit niya ako iniwan?Bakit niya hinayaang masira ang tiwala ko?At bakit ngayon niya kailangang bumalik?Nakatitig ako sa kamay ko habang pilit pinipigilan ang sarili kong manginig.“Evelina.”Napatingin ako sa kanya.Nasa kabilang bahagi siya ng kotse. Tahimik. Walang usual na charming smile. Wala rin ang confident expression ng isang CEO na sanay makuha ang lahat ng gusto niya.Ngayon, mukha siyang lalaking natatakot mawalan ng isang bagay.“Are you okay?” tanong niya.Napangiti ako nang mapait.“Okay?”Tumahimik siya.“After everything you told me, you expect me to be okay?”“Hindi.”Simple lang ang sagot niya.“Hindi ko ine-expect na magi

POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko alam kung kailan nagsimulang bumalik ang mga damdaming matagal ko nang pinilit ilibing. Siguro noong muli kong narinig ang boses niya. O noong nakita kong hindi na siya katulad ng Kondrad na iniwan ko noon. Pero ang pinakakinatatakutan ko ay ito—mahal ko pa rin siya. Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng apartment habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Sa labas, busy ang mga sasakyan at mga taong nagmamadali sa kani-kanilang destinasyon. Samantalang ako? I was trapped in the past. “Why do you have to come back?” Mahina kong tanong kahit alam kong walang sasagot. I closed my eyes. Bigla kong naalala ang mga panahong kasama ko siya. Ang simpleng ngiti niya. Ang paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko. Ang mga gabing magkausap kami hanggang madaling-araw. At higit sa lahat, ang pangakong minsan niyang binitiwan. I will never leave you. Napangiti ako nang mapait. Look where that promise brought us. “Evelina.” Napadilat

POV: EVELINA FAITH CARTIERHindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat.Noon, kapag nakikita ko si Kondrad, ang unang nararamdaman ko ay galit. Galit sa mga bagay na hindi niya sinabi. Galit sa mga pangakong hindi niya natupad. Galit sa sarili ko dahil kahit ilang taon na ang lumipas, may bahagi pa rin sa akin na hindi kayang tuluyang kalimutan siya.Pero ngayon…Iba na.Nasa isang maliit na coffee shop kami, magkaharap sa isang mesa. Tahimik lang siya habang nakatingin sa akin.“You're quiet,” sabi niya.“I'm thinking.”“About me?”Napatingin ako sa kanya.“Don't flatter yourself.”Bahagya siyang ngumiti.For some reason, that smile didn't irritate me anymore.Napabuntong-hininga ako. “Kondrad, hindi ibig sabihin na okay na tayo dahil magkasama tayo ngayon.”“I know.”“Hindi rin ibig sabihin na napatawad na kita.”“I know that too.”Napatingin ako sa mga kamay niya.Noong dati, gusto niyang laging makuha ang gusto niya. Pero ngayon, parang natutunan niyang maghintay.And

POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko alam kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon. I was caught between two men, each holding a different piece of my heart. One brought me pain, while the other offered comfort. Ngunit paano ako pipili kung pareho silang may kapangyarihang sirain ang mundo ko? Sa isang banda, naroon si Kondrad. Ang lalaking minahal ko noon. Ang lalaking minsang nangako sa akin ng habang-buhay—at siya ring lalaking naging dahilan kung bakit natutunan kong huwag basta magtiwala. Sa kabilang banda naman ay si Kendrew. Hindi siya ang lalaking minahal ko noon. Hindi siya ang taong nag-iwan ng sugat sa puso ko. Sa halip, siya ang taong nanatili noong pakiramdam ko ay wala nang natira sa akin. At ngayon, pareho silang nasa harapan ko. Parehong naghihintay. Parehong may gustong marinig mula sa akin. “Evelina.” Boses ni Kondrad. Napatingin ako sa kanya. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin. Nakatupi ang manggas ng kanyang polo, bahagyang magulo

POV: Evelina Faith CartierHindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay nakatayo pa rin ako sa harap niya. I should have walked away, pero parang may pumipigil sa akin. His intense gaze made my heart race, reminding me that between these two men, my heart might become the greatest battlefield.The room was quiet.Tanging tunog ng ulan ang maririnig mula sa labas habang nakatitig ako kay Kondrad. Ilang taon ko siyang iniwasan. Ilang taon kong pilit na itinago ang lahat ng nararamdaman ko.Pero ngayong kaharap ko siya, parang bumalik lahat. Every memory, every pain, and every feeling I tried to bury came rushing back. Nang magtama ang aming mga mata, hindi ko maiwasang kabahan. His presence still affected me, kahit ilang beses kong sinubukang kalimutan ang lalaking minsang bumihag sa puso ko.Ang mga alaala.Ang mga pangako.At ang sakit.“Evelina…”I looked away.“Don't.”“Hindi pa ako nagsasalita.”“Alam ko na kung ano ang sasabihin mo.”Lumapit siya nang isang hakbang, dahilan upang