Alle Kapitel von The Billionaire's Broken Vow : Kapitel 91 – Kapitel 100

EVELINA'S POV Tahimik ang hallway ng hotel nang makita kong papalayo si Angelica. Hindi ko alam kung bakit parang may bigat sa dibdib ko habang pinagmamasdan siyang naglalakad palayo. Sa unang pagkakataon, wala siyang kasama. Wala ring camera, walang reporters, walang mga taong palaging nakapaligid sa kanya. Just Angelica. Isang babaeng pagod na ring lumaban. Huminga ako nang malalim. Hindi ko kailangang ipagdiwang ang pag-alis niya. Hindi rin ako kailangang makonsensya. Ang mahalaga, natapos na ang isang kabanata na matagal nang nakasabit sa pagitan namin. Lumapit si Kondrad sa tabi ko. “You okay?” Tumango ako. “I think so.” Tiningnan niya ako nang matagal. His eyes were softer than before. “I don't want you to be afraid of me anymore.” Napayuko ako. “Hindi naman sa takot, Kondrad.” “Then what?” “I'm afraid of losing myself again.” Natahimik siya. Iyon ang totoo. Mahal ko siya, pero natutunan kong hindi sapat ang pagmamahal kung mawawala naman ang sarili ko. Dah

POV: Evelina Faith Cartier Tahimik ang gabi. Sa labas ng malaking bintana, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Cars passed by below, their headlights disappearing into the distance, habang ang malamig na hangin ay dumadampi sa salamin. Pero mas magulo ang isip ko kaysa sa buong lungsod. Nasa harapan ko si Kondrad. The same man I once loved. The same man who broke my trust. At ang parehong lalaking ilang taon kong sinubukang kalimutan. “Evelina.” Mahina ang tawag niya sa pangalan ko. Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lamang siya habang unti-unting bumabalik sa isip ko ang lahat. Our first meeting. His smile. The promises. The arguments. Angelica. The messages. The day I walked away. At ang mga gabing pinilit kong kumbinsihin ang sarili kong hindi na ako nasasaktan. Pero nagsisinungaling ako. I still remembered everything. “Hindi ko makakalimutan,” mahina kong sinabi. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha. Hindi siya sumagot agad. “I know.” “Hindi mo alam.”

EVELINA'S POV Tahimik ang gabi. Nasa balcony ako ng bahay habang nakatingin sa mga ilaw ng city. Sa dami ng taon na lumipas, hindi ko akalaing darating ang araw na muli kong mararamdaman ang presensya ni Kondrad sa tabi ko nang hindi ako gustong tumakbo palayo. Narinig ko ang mga yabag niya. Hindi ako lumingon. “Evelina.” Napapikit ako nang marinig ang boses niya. That voice. The same voice I once loved. The same voice that once broke me. “Bakit?” tanong ko nang mahina. Lumapit siya, ngunit hindi niya ako hinawakan. Dati, baka ginawa niya iyon nang walang pag-aalinlangan. Ngayon, parang hinihintay niya muna ang pahintulot ko. I turned toward him. His eyes were different tonight. Walang yabang. Walang pressure. Just sincerity. “I want to ask you something.” “Ano?” Huminga siya nang malalim. “Can I stay?” Simple lang ang tanong. Pero para sa akin, parang napakalaki nitong desisyon. Tinitigan ko siya. “You're already here.” “I mean… can I stay in your life?” N

POV: Evelina Faith CartierTahimik ang simbahan nang umagang iyon.Walang malaking media coverage. Walang reporters. Walang photographers na nag-uunahan para makuha ang bawat detalye. Simple lang ang lahat—mga bulaklak, ilang kandila, maliliit na ilaw, at mga taong tunay na mahalaga sa amin.Huminga ako nang malalim habang hawak ko ang bouquet.My hands were trembling.Hindi dahil natatakot akong pakasalan si Kondrad.Nanginginig ako dahil alam kong pagkatapos ng araw na ito, hindi na kami babalik sa dating kami.This time, I was choosing him.Not because I was forced.Not because I was afraid of losing him.But because after everything we had been through, I still loved him.Pagbukas ng malaking pinto ng simbahan, nakita ko siya.Kondrad Alexander Ford.Nakatayo siya sa harap ng altar, wearing a black suit with a simple white shirt. Hindi na siya iyong lalaking nakita kong galit, malamig, at puno ng pride.He was smiling.And the moment our eyes met, everything else disappeared.Para

POV: EVELINA FAITH CARTIER Tahimik ang gabi. Sa labas ng malaking bintana, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Dati, kapag tinitingnan ko ang ganitong tanawin, pakiramdam ko napakalayo ko sa lahat ng bagay na gusto kong makamit. Ngayon, iba na. Nasa tabi ko si Kondrad. Hindi na siya iyong lalaking minsang minahal ko nang walang pag-aalinlangan. Mas marami na siyang pinagdaanan. Mas marami na rin akong sugat. Pero kahit ganoon, narito pa rin kami. “Are you sure?” mahina niyang tanong. Tumingin ako sa kanya. “About what?” “About us.” Napangiti ako nang kaunti. “Hindi ako sigurado sa lahat, Kondrad.” Tumahimik siya. “But I’m sure that I don't want to run anymore.” Lumapit siya sa akin. Hindi niya ako hinawakan agad. Para bang hinihintay niya ang pahintulot ko. Iyon ang bagay na napansin ko sa kanya ngayon. Dati, gusto niyang kontrolin ang lahat. Ngayon, marunong na siyang maghintay. I reached for his hand. “Hindi magiging madali.” “I know.” “Marami pa tayong kailan