Todos os capítulos de The Billionaire's Broken Vow : Capítulo 11 - Capítulo 20

POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko alam kung bakit kailangan pa kaming magkita. After everything that happened between us, I thought I had already moved on. Pero heto ako ngayon, standing in front of him, trying to hide the trembling in my hands. His eyes were still the same—calm, deep, and impossible to read. “Why are you here?” tanong ko, pilit na matatag ang boses. Hindi siya agad sumagot. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, parang sinusubukan niyang basahin ang bawat emosyon sa mukha ko. I looked away. Ayokong maalala ang nakaraan. Ayokong bumalik sa mga araw na minahal ko siya nang buong-buo, only to end up broken. Sa dami ng tao sa university, sa dami ng hallway na puwede kong daanan, at sa dami ng lugar na puwede kong puntahan, bakit sa araw na iyon ay sa parehong lugar kami napunta? I kept asking myself that question habang nakatayo ako sa hallway, staring at him from a distance. Sa dami ng estudyante, bakit siya pa? Maybe it was just coincidence, or perhaps s

POV: Evelina Faith Cartier Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Kondrad. “Everything.” Isang salita. Pero sapat na iyon para guluhin ang buong mundo ko. Ano ba ang tinatago niya? Bakit parang may panganib na nakapaligid sa kanya? At bakit ako ang gusto niyang ilayo? I stared at the ceiling habang nakahiga sa kama. “Maybe I should just stay away.” I whispered those words, hoping that somehow they would make everything easier. Pero hindi. Mas lalo lamang akong nag-isip. Kinabukasan, pumasok ako sa university nang maaga. Ayokong makita si Kondrad. Ayokong makipag-usap sa kanya. Pero pagdating ko sa hallway, naroon siya. Nakasandal sa pader. Waiting. For me. Huminto ako. “Why are you here?” Tumayo siya nang maayos. “We need to talk.” “I don't think we do.” “Evelina.” “Hindi ba sinabi mong mas mabuting hindi na kita kilalanin?” His jaw tightened. “I was angry.” “And now?” Hindi siya

POV: Evelina Faith Cartier University days. Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon, malinaw pa rin sa isip ko ang mga alaala na iyon. Siguro dahil may mga memories talagang kahit gaano katagal mong takasan, babalik at babalik kapag hindi mo pa talaga natatanggap ang sakit. Iyon ang panahon na simple pa ang buhay ko. Wala akong mamahaling damit. Wala akong sariling kotse. Wala akong malaking pangalan na maaaring kilalanin ng lahat. I was just Evelina—isang ordinaryong estudyante na may mga pangarap at tahimik na buhay kasama ang tiyuhin kong nagpalaki sa akin. Every morning, pumapasok ako sa university dala ang simpleng bag ko at ilang notebooks. Hindi ako mahilig makipagsabayan sa ibang students. Mas gusto kong umupo sa library, magbasa, gumawa ng assignments at umuwi bago gumabi. Until I met him. Kondrad Alexander Ford. Sa university, kilala na siya. Hindi lang dahil mayaman siya. He was the kind of person people naturally noticed. Matangkad, confident, char

POV: Evelina Faith Cartier Ilang araw na rin ang lumipas mula nang huli kong makita si Kondrad. At sa totoo lang, mas pinili kong huwag na siyang isipin. I kept myself busy. Trabaho sa umaga. Bahay sa gabi. Minsan, nagbabasa ako ng libro hanggang sa antukin. Ginagawa ko ang lahat para hindi mapunta ang isip ko sa kanya. Pero kahit anong gawin ko, may mga alaala talagang bigla na lamang sumusulpot. Lalo na kapag tahimik ang paligid. “Evelina.” Napatingin ako sa kausap kong babae sa harap ko. “Are you listening?” Napangiti ako nang bahagya. “Sorry. Yes, I'm listening.” Napailing siya. “You look tired.” “I am.” “Then you need to go out. Hindi puwedeng trabaho-bahay ka lang.” Napabuntong-hininga ako. “I'm fine.” That was my favorite lie. I was not fine. Pero ayokong ipakita iyon. Maya-maya, nagpaalam na ako at lumabas ng café. Mahina ang ulan sa labas kaya agad kong kinuha ang payong ko. Habang naglalakad ako, hindi ko inaasahang may maririnig akong pamilyar na boses.

POV: Kondrad Alexander Ford Hindi ko alam kung bakit paulit-ulit na bumabalik ang tingin ko sa direksyon nila. I kept telling myself na wala akong pakialam, pero every time na nakikita kong magkasama sina Evelina at Kendrew, may kakaibang bigat sa dibdib ko. Tahimik lang akong nakatingin mula sa malayo. Nakangiti si Evelina habang kausap siya. I had never seen her that comfortable with someone else. Why do I even care? bulong ko sa sarili ko.Hindi ko dapat iniisip iyon. We were no longer the same people from before. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang sarili kong magmasid. At doon ko napagtanto—perhaps, I never really stopped caring about her. Nasa loob ako ng isang restaurant, nakaupo sa private table kasama ang ilang business associates. May hawak akong wine glass habang tahimik na nakikinig sa usapan tungkol sa isang bagong project ng kumpanya. POV: Kondrad Alexander Ford Pero kahit anong pilit kong makinig, hindi ko magawa. My attention was somewhere else.