Todos los capítulos de The Billionaire's Broken Vow : Capítulo 21 - Capítulo 30

FLASHBACK EVELINA'S POV Ilang taon na ang nakalipas. Hindi ko na maalala kung anong eksaktong araw iyon. Ang alam ko lang, ordinaryong araw lang dapat iyon sa buhay ko. Walang espesyal. Walang dahilan para isipin kong may malaking mangyayari. At higit sa lahat, wala akong ideya na sa araw na iyon, makikilala ko ang lalaking magiging pinakamalaking bahagi ng puso ko—at kalaunan, ang taong pinakamahirap kong kalimutan. Simple lang ang buhay ko noon. Hindi ako sanay sa luxury. Hindi ako lumaki sa malaking bahay, hindi ako sanay sa mga mamahaling sasakyan, at lalong hindi ako sanay sa mga taong may bodyguards na sumusunod sa bawat galaw nila. Lumaki ako sa pangangalaga ng tiyuhin ko. My life wasn't perfect, but it was peaceful. At para sa akin, sapat na iyon. That afternoon, I was walking along the busy streets of the city, carrying a small paper bag in one hand and my phone in the other. "Late na naman ako," bulong ko habang tinitingnan ang oras. I had somewhere to go. No

FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko na maalala kung anong eksaktong araw iyon. Ang alam ko lang, umuulan. Malakas ang buhos ng ulan sa labas habang nakatayo ako sa ilalim ng maliit na waiting shed. Basang-basa ang laylayan ng damit ko at malamig ang hangin na humahaplos sa balat ko. I was waiting for someone who never came. Again. Simula pagkabata, sanay na akong maghintay. Naghintay ako sa mga magulang kong hindi na bumalik. Naghintay ako sa mga taong nangakong mananatili pero sa huli ay umaalis din. At habang tumatagal, natutunan kong huwag nang umasa. Maybe that's why I hated promises. Para sa akin, ang pangako ay salita lamang. Words that people say when they want you to believe them. Huminga ako nang malalim at yumuko. Hinayaan kong tumulo ang tubig mula sa buhok ko. “Evelina?” Napatingin ako. Nakita ko si Kondrad. Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng kalsada, hawak ang isang itim na payong. Basa ang balikat ng polo niya at magulo ang buhok niyang karani

FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Noong mga panahong iyon, akala ko sapat na ang pagmamahal. I believed love could fix everything—the misunderstandings, the pain, and the distance between us. Pero nagkamali ako. Minsan, kahit gaano kalalim ang pagmamahal mo sa isang tao, may mga sugat na hindi basta-basta naghihilom. At may mga pangakong kayang sirain ng panahon. Akala ko kapag dalawang tao ang nagmamahalan, kaya nilang harapin ang kahit anong problema. I believed that love was enough to protect us from everything—the judgment of other people, the secrets, the misunderstandings, and even the differences between our worlds. Pero nagkamali ako. Because sometimes, the problem doesn't begin between two people. Sometimes, it begins when other people start getting involved. Naalala ko pa kung gaano kasimple ang mga araw namin noon ni Kondrad. Hindi man kami palaging magkasama, sapat na sa akin ang isang tawag niya sa gabi, isang maikling mensahe sa umaga, o simpleng pagkiki

FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. One day, everything felt normal, pero ngayon, parang may distansyang hindi ko maipaliwanag. His messages, calls, and sudden silence made me question everything. Ayokong mag-overthink, pero may maliit na boses sa isip ko na nagsasabing may tinatago siya. Maybe it was the way Kondrad suddenly became distant. O baka dahil sa mga tawag na hindi niya sinasagot kapag kasama ako. At higit sa lahat, iyong mga mensaheng palaging dumarating sa phone niya. Hindi ko naman gustong pakialaman ang privacy niya. I trusted him. At least, iyon ang gusto kong paniwalaan noon. Pero may mga bagay talagang mahirap balewalain. Especially when the person you love starts acting differently. Nasa balcony kami noon ng condominium niya. Tahimik ang gabi. Tanaw mula roon ang mga ilaw ng lungsod, habang malamig ang hangin na dumadaan sa aking buhok. Kondrad was sitting besid

FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko na maalala kung anong oras nang gabing iyon. Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang tunog ng ulan sa labas ng apartment at ang paulit-ulit na pagtingin ko sa cellphone ko. 11:47 PM. Wala pa rin siyang tawag. Wala ring message. At kahit ilang beses kong sinabi sa sarili kong huwag mag-overthink, hindi ko magawang pigilan ang sarili ko. Kondrad had promised me. “I’ll tell you everything, Evelina. No more secrets.” Iyon ang sinabi niya sa akin ilang araw lamang ang nakalipas. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit parang may mali. Tumayo ako mula sa sofa at naglakad papunta sa bintana. Sa labas, halos walang tao. Ang mga ilaw ng city ay bahagyang natatakpan ng malakas na ulan. I hugged myself. “Maybe he’s just busy.” I tried to convince myself. CEO siya. Maraming trabaho. Maraming meetings. Maraming responsibilidad. Pero may isang bagay na hindi ko maalis sa isip ko. Isang pangalan. Angelica. Hindi ko ala