All Chapters of The Billionaire's Broken Vow : Chapter 61 - Chapter 70

POV — EVELINA Tahimik ang gabi. The cold breeze touched my skin habang nakatanaw ako sa bintana. Walang ingay, tanging tibok ng puso ko ang naririnig ko. Sa katahimikan, bumabalik ang mga alaala ni Kondrad. I wanted to forget him, pero paano ko magagawa kung ang puso ko ay patuloy na nasasaktan sa nakaraan? Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng apartment, nakatanaw sa mga ilaw ng lungsod. Ang bawat ilaw ay parang isang alaala—maliit, malayo, pero imposibleng hindi mapansin. Hawak ko ang maliit na kahon sa ibabaw ng mesa, habang pinagmasdan ko ito nang matagal. Hindi ko alam kung handa na ba akong buksan iyon. My hands trembled slightly as memories came rushing back. Sa likod ng simpleng kahong iyon, may katotohanang maaaring magbago sa lahat ng bagay na pilit kong tinatakasan. Matagal ko na itong itinatago. At matagal ko na ring pinipilit ang sarili kong kalimutan kung ano ang laman nito. Huminga ako nang malalim. “Hindi pa ngayon,” bulong ko. Pero alam kong hin

Female POV: Evelina Faith CartierTahimik ang buong silid habang nakatitig ako sa pregnancy test na hawak ko. Dalawang guhit. Two lines that could change my entire life. Nanginginig ang mga kamay ko, hindi alam kung matutuwa o matatakot. Buntis ako, at si Kondrad Alexander Ford ang ama ng batang nasa sinapupunan ko.Nakatayo ako sa harap ng salamin habang mahigpit kong hawak ang maliit na bagay na ilang minuto ko nang tinititigan.Two lines. Dalawang linyang nagpabago sa buong mundo ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang tinititigan ang pregnancy test. I was pregnant. Hindi ko alam kung matutuwa o matatakot. Kondrad Alexander Ford was the father, and suddenly, our painful past became even more complicated. Paano ko sasabihin sa kanya ang katotohanang ito?Dalawang guhit.Hindi ako makapagsalita habang nakatitig sa dalawang linyang unti-unting nagbabago sa buhay ko. Two lines. I’m pregnant. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipilit tanggapin ang katotohanan. Hindi ko alam kung mat

POV — EVELINA FAITH CARTIER Tahimik ang buong silid.I sat alone, thinking about the life growing inside me. Hindi ko alam kung tama ba ang desisyon kong itago ito kay Kondrad. Natatakot akong masaktan muli, pero alam kong hindi ko kayang takasan ang katotohanan habang-buhay. For now, I chose to protect my baby, even if it meant facing everything alone. Nakatayo ako sa harap ng salamin habang hawak ang maliit na pregnancy test sa aking nanginginig na kamay. Two lines. Dalawang linyang kayang baguhin ang buong buhay ko. Napapikit ako. “I'm pregnant…” Halos bulong lamang ang lumabas sa labi ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o matakot. May bahagi sa akin na gustong ngumiti dahil may buhay na nabubuo sa loob ko. A child that came from the person I once loved more than anything. Kondrad. Pero kasabay ng saya ay ang takot. Naalala ko ang nakaraan. Ang mga pangakong hindi natupad. Ang mga gabing umiyak ako nang mag-isa. Ang araw na pinili kong umalis dahil hindi ko n

POV — EVELINA Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang itago ang katotohanan. Every time na hinahanap ako ni Kondrad, mas lalo akong kinakabahan. Natatakot akong malaman niya ang tungkol sa aming anak. I still love him, pero what if everything changes once he discovers my secret? Hindi ko alam kung handa na akong harapin ang consequences. Nang gabing iyon, nakaupo ako sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak ang isang maliit na kahon sa aking mga kamay. Tahimik ang buong silid, pero sa loob ng isip ko, napakaraming ingay. Kondrad. Ang pangalan niya pa lang ay sapat nang guluhin ang puso ko. Mula nang muli kaming magkita, pilit kong iniiwasan ang kanyang mga mata. Alam kong kapag tumingin ako sa kanya nang matagal, baka makita niya ang lahat ng tinatago ko. My fear. My guilt. And the truth. “Evelina…” Napapikit ako nang maalala ang boses niya. Mababa. Malambing. Pamilyar. I hated how my body still reacted whenever I heard his voice. I hated how my heart s

EVELINA'S POV Tahimik ang umaga. Nakaupo ako sa tabi ng bintana habang pinagmamasdan ang anak kong mahimbing na natutulog. Sa simpleng silid na ito, wala ang ingay ng mga taong dati kong kinatatakutan. Wala ring mga camera, reporters, o mga tanong tungkol kay Kondrad. Just me and my child. Ilang taon na rin ang lumipas mula nang iwan ko ang nakaraan. Noon, akala ko kapag tumakbo ako nang sapat na malayo, tuluyan ko na siyang makakalimutan. Pero hindi pala ganoon kadali. May mga taong kahit gaano mo gustong kalimutan, nananatili sa isang sulok ng puso mo. Huminga ako nang malalim. “Good morning, sweetheart.” Dahan-dahan kong hinaplos ang buhok ng anak ko. Sa kanya ko natutunan kung ano ang tunay na ibig sabihin ng responsibility. Hindi na lamang sarili ko ang iniisip ko. May isang batang umaasa sa akin. At iyon ang dahilan kung bakit pinili kong maging matatag. I had a new life now. At kahit may bahagi ng puso kong nasasaktan pa rin, kailangan kong magpatuloy. KONDRAD