All Chapters of The Billionaire's Broken Vow : Chapter 71 - Chapter 80

POV: EVELINA FAITH CARTIER Hindi ko alam kung bakit kailangan kong pumunta roon. Ilang beses kong sinabi sa sarili ko na tapos na ang nakaraan. Years had passed. Natuto na akong mabuhay nang wala siya. Natuto akong ngumiti kahit may bahagi ng puso kong hindi pa rin lubusang gumaling. At higit sa lahat, natuto akong huwag nang umasa. Pero sa araw na iyon, isang simpleng business meeting lamang ang dahilan kung bakit napunta ako sa building na pagmamay-ari ng Ford Corporation. Huminga ako nang malalim bago pumasok sa elevator. “Calm down, Evelina.” Ipinikit ko ang mga mata ko. Hindi ko siya makikita. At kung makita ko man siya, wala na akong dapat maramdaman. That was the plan. Pagbukas ng elevator doors, lumabas ako at inayos ang hawak kong folder. Diretso ang tingin ko habang naglalakad patungo sa conference room. Then I stopped. Nandoon siya. Kondrad Alexander Ford. Nakatayo sa kabilang bahagi ng hallway, nakasuot ng dark suit. Mas mature na ang mukha niya kaysa sa hu

POV: Evelina Faith CartierTahimik ang gabi nang marinig ko ang sasakyan ni Kondrad sa labas.Nakatayo ako sa kusina habang pinagmamasdan ang anak ko na natutulog sa kabilang silid. Mahimbing ang tulog niya, walang kaalam-alam sa gulong unti-unting bumabalik sa buhay namin.Ilang araw na niyang nakikita si Kondrad.At bawat araw, mas napapansin ko ang pagbabago sa mga mata nito.Hindi na lamang simpleng curiosity.May hinala na.I knew it.Nang bumukas ang pinto, pumasok si Kondrad na seryoso ang mukha. Hindi niya ako agad nilapitan. Tumingin muna siya sa hallway kung saan natutulog ang bata.“Evelina.”Napalingon ako.“What?”Lumapit siya nang ilang hakbang.“Who is his father?”Nanlamig ang katawan ko.Parang biglang nawala ang hangin sa paligid.Hindi ako nakasagot.His eyes stayed on mine.“I'm asking you seriously.”Pinilit kong maging kalmado.“Bakit mo gustong malaman?”“Because something doesn't feel right.”Napayuko ako.Hindi ko kayang sabihin.Hindi pa.Pero ang paraan ng p

POV — Evelina Faith Cartier Tahimik ang buong hallway. Naririnig ko lamang ang mahinang tunog ng air-conditioning at ang sarili kong paghinga. Ilang taon kong inisip kung paano ko sasabihin kay Kondrad ang katotohanan. Pero ngayong nasa harapan ko na siya, biglang nawala ang lahat ng salitang inihanda ko. “Evelina.” His voice. That familiar voice that once made my heart race. Ngayon, takot ang unang naramdaman ko. Nakatayo siya sa harapan ko, matangkad, eleganteng suot ang dark suit, ngunit iba ang ekspresyon sa mukha niya. Wala ang dating confidence ng isang CEO. There was confusion. Anger. And something deeper. “Nasaan siya?” tanong niya. Hindi ako sumagot. “Evelina, I'm asking you. Who is that boy?” Napayuko ako. My hands trembled. “Anak ko siya.” “Your son?” Tumango ako. “That's right.” Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Then his eyes changed. “Who's the father?” Parang huminto ang mundo ko. Huminga ako nang malalim. “Kondrad…” “Who is the father?” N

POV — EVELINA Tahimik ang buong silid. Naririnig ko lamang ang mahinang tunog ng air conditioner at ang mabilis na tibok ng puso ko. Ilang taon kong itinago ang katotohanang ito. Ilang taon kong pinilit kumbinsihin ang sarili ko na kaya kong mabuhay nang wala si Kondrad. Pero ngayon, nakatayo siya sa harap ko. At alam na niya. “Bakit?” malamig niyang tanong. Napayuko ako. “Bakit mo itinago sa akin ang anak natin, Evelina?” Napapikit ako. I wanted to answer him, pero bawat salitang pumapasok sa isip ko ay parang kutsilyong muling bumubukas sa mga sugat na matagal ko nang tinatakpan. “Dahil natakot ako.” Napatahimik siya. “Natakot ako sa'yo. Sa pamilya mo. Sa mundo mo.” Tumingin ako sa kanya. “Hindi dahil mahina ako, Kondrad. Natakot ako dahil alam kong wala akong laban noon.” Lumapit siya ng isang hakbang. “Akala mo ba kukunin ko ang anak natin?” “Hindi ko alam.” Tumawa ako nang mahina, pero walang saya roon. “Hindi ko alam kung ano ang gagawin mo. Hindi ko alam kung

POV: EVELINA FAITH CARTIER Hindi ko alam kung bakit ganoon kabigat ang pakiramdam ko nang makapasok ako sa Ford residence. Everything looked perfect. The enormous glass windows. The polished marble floor. The expensive paintings hanging on the walls. Even the silence felt expensive. Pero sa likod ng lahat ng iyon, ramdam ko ang pressure. Parang bawat hakbang ko ay sinusukat. Every glance was a question. Karapat-dapat ba siya para kay Kondrad? Huminga ako nang malalim. Hindi ako sanay sa ganitong mundo. Lumaki akong simple. I learned how to appreciate small things because I never had everything handed to me. And now I was standing in front of a family that could buy almost anything. Except, perhaps, the truth. Napatingin ako kay Kondrad. Nakatayo siya sa tabi ko, tahimik, ngunit ramdam ko ang tensyon sa kanyang katawan. Hinawakan niya ang kamay ko. Mahigpit. “Don't be afraid,” he whispered. Tumingin ako sa kanya. “I’m not afraid of them.” Bahagya siyang ngumiti. “Th