All Chapters of WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love: Chapter 1 - Chapter 10

WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love [นักรบ*พิมมี่]นิยายเรื่องนี้มีเนื่อหาเหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20ปีขึ้นไปนักอ่านที่มีอายุต่ำหว่า 20ปี ควรได้รับการแนะนำ#อาจารย์หล่อบอกต่อด้วยนะฮะ#นักรบอาจารย์สุดหล่อ มาดนิ่ง ที่จับพลัดจับพรูไม่ได้สอนแคกวดวิชาให้พิมมี่ แต่ดันต้องสอน แม้กระทั่งการใช้ชีวิต และกระทั่ง... ความรัก#พิมมี่สำหรับฉัน หากชอบใครสักคนไปแล้ว.. ฉันคงจะชอบเขาตลอดไป แม้ว่าการสารภาพรัก มันจะไม่สำเร็จ ก็ตาม…"เธอตั้งใจมาเรียนหรือตั้งใจมาหาผัวกันแน่?""ตั้งใจมาเรียนสิ แต่จุดประสงค์ก็.. อยากได้ผัว มันก็ไม่ผิดนิคะ^^""...งั้นฉันไม่สอน""ทำไมละคะ? อาจารย์หวงหนูเหรอ?"⚠️WARNER⚠️เนื้อหาในนิยายมีฉากอิโรติก คำพูด หรือพฤติกรรมที่รุนแรงอาจจะทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุ20ปีขึ้นไป และควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอให้เพลินเพลินกับการอ่าน**ห้ามคัดลอกนิยายไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม หากพบเจอจะดำเนินการทางกฏหมายทันที!!!!**====================FIRSTคุณคิดว่าคนเรา จะแอบชอบใครสักคนได้นานขนาดไหน?1เดือน 6เดือน หรือหลักปี?มันเป็นเรื่องที่ยากที่จะบอกว่าเราสามารถเลิกชอบคนคนนึงได้เพี

3#นักรบตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“อ่านสักทีเถอะวะ ตะดึ้งข้างหูกูเนี่ย น่ารำคาน”“ที่วางโทรศัพท์กู ถ้ารำคานมึงก็ยกหูไปที่อื่น” อัศวินเหล่มองนักรบที่นั่งดูข่าวในโทรทัศน์ไม่สนหน้าจอที่กระพริบเพราะถูกแจ้งเตือน เลยทำให้ต่อมอยากรู้ของเขาทำงานหมับ! อัศวินคว้ามือถือของนักรบได้ใช้ความเร็วแสกนนิ้วนักรบกับโทรศัพท์มือถืออย่างไวจนนักรบคว้ากลับมาไม่ทัน อัศวินรีบลุกขึ้นยืนแล้วอ่านข้อความที่หน้าจอ“…คือไร? มีอีตัว?”“อีตัวพ่องมึงดิ เอามา” นักรบรีบคว้ามือถือ แต่อัศวินที่เร็วกว่าก็ยังหลบหลีกได้“อะไรวะ? ลูกศิษย์นี่หว่า~ แชร์โลมาดึกดื่นป่านนี้คือ? มึงรับจ๊อบสอนเรื่องบนเตียงงี้?”“ถ้าไม่ติดว่ามึงแก่กว่า กูจะปาด้วยขวดโซดา”“..อาจารย์อย่าลืมที่นัดนะคะ~ นานแค่ไหนก็รอค่ะ~” ไอ้วินมันอ่านข้อความออกเสียง ผมไม่ได้คิดอะไรกับข้อความหรือคำบรรยายที่พิมมี่ส่งมา ถ้าถามว่าทำไมถึงรู้ว่าเป็นพิมมี่.. ก็ทั้งห้องที่เรียนกับผมมีพิมมี่คนเดียวที่กล้าพูดอะไรประมาณนี้“สบายตัวละมึงคืนนี้ ไม่ไปคือควายสัสๆ”“กูไม่ใช่พวกหิวกามอย่างมึง”“ไอ้พวกหงิมๆอย่างมึงก็น่ากลัวกว่ากูละวะ ~กินเด็กอมตะนะมึง” นักรบถอนหายใจ เขาเลือกที่

5งัวเงีย~ปวดตัว ปวดหัวไปหมดเลยอะ~ คอด้วย~ แต่ทำไมร่างกายฉันมันแปลกๆละ ความรู้สึกเหมือนไม่ได้นอนแต่หลับไป แล้วตอนนี้มันก็กระดุกกระดิกไม่ได้อะ.. ผีอำเหรอ! ไม่จริงอะ! ในยุคที่วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ทุกอย่าง ผีไม่มีจริงหรอก!!!! มันก็แค่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายและเมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้มา เพราะฉะนั้น… พิมมี่รวบรวมสมาธิ ทั้งที่ดวงตายังไม่อาจเปิดใช้งานได้อย่างปกติ เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่เธอกอบกู้ได้ไว้ตามร่างกายและตัดสินใจพลิกตัวสุดแรง“ผีไม่มีจริง!!”หวืด~ ปั่ก!“โอ้ยยยยยย!!! จะ เจ็บๆๆ” ดวงตาเล็กเบิกกว้างราวกับถูกกดสวิตช์ เธอนอนอยู่กับ… พื้นกระเบื้องเย็นๆ แต่ร่างกายไม่อาจเป็นอิสระ เธอเริ่มสำรวจตัวเองและพบว่า“เห้ย!! ทำไมฉันถูกมัดอะ!!” ฉันดิ้นแรงอยู่นะแต่ก็ไม่หลุดจากเชือกที่พันธนาการไว้อะ หัวที่ฟาดกับ.. อะไรเนี่ย? มันเจ็บอะ! ฉันรวบรวมเรื่องราวทั้งหมด เมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้กับ บิว โบ แล้วก็นินิว… เพื่อที่จะหลอกถามอาจารย์… ใช่ๆ! แต่ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ละ!ร่างเล็กมองร่างกายตัวเองอีกครั้ง เสื้อยืดตัวโคร่งไม่ใช่ชุดที่เธอใส่เมื่อคืน ในใจก็คิดว่า เมื่อคืนเมาซะจนโดนใครลากกลับห้องหรือเปล่า

7“จ๊ะเอ๋!”“หึ้ย! ตกใจหมด!”“อะไรกัน แค่นี้ทำเป็นตกใจ~ ทำไม นั่งเหมอคิดถึงเรื่องที่ผับอยู่หรือไง” นินิวที่เข้ามาเป็นคนที่สองเพื่อรอเรียนคลาสภาษาอังกฤษของอาจารย์นักรบวางกระเป๋าแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ“…ถามไรหน่อยได้ป้ะ”“ว่ามา”“…เรื่องที่ผับอะ ฉัน กับ …อาจารย์”“อ้อ! เออ ตามนั้นเลย”“ห๊า! ตะ แต่แกไม่คิดจะฟังกันให้จบหน่อยเหรอ รู้หรือไงว่าฉันหมายถึงอะไรอะ”“ก็ถ้าแกพูดเรื่องแกกับอาจารย์ที่ผับก็มีอยู่เรื่องเดียว”“เรื่อง?”“..ก็เรื่องที่แกละเมอหาพี่เบคนดีของแก แถมยังเมาคิดว่าอาจารย์เขาเป็นสุดที่รักของแกอะแหละ จับอาจารย์ดูดปากโชว์พวกฉันเนี่ย”“ไม่จริงอะ!”“จริง! พยานคูณสาม ฉัน โบ บิว อ้อ! ไม่สิ เป็นสิบที่ยืนมองแกดูดปากอาจารย์แบบนั้นอะ ถามจริงจำอะไรไม่ได้?”“ก็.. จำไม่ได้นี่ดิถึงถามอะ>”“เออ ว่าจะถามอยู่ ว่ากลับถึงบ้านปลอดภัยใช่ไหม วันนั้นพวกฉันต้องให้อาจารย์เป็นคนไปส่งแก เพราะแกดันเมาเละแบบนั้น พวกฉันเลยต้องอัดสามกลับ โครตทุลั่กทุเล”“;(““โทษที ที่ฉันหายไปเลย พอดียุ่งๆด้วยแหละเลยไม่ได้ถามไถ่อะไรแกเลย”“..เออๆ ไม่เป็นไรหรอก” นี่ฉันทำเรื่องแบบนั้นไปจริงๆนะเหรอ หน้าขายหน้าชะมัดเลยอะ แล้วน

9ซอย14“พิมมี่ ถึงแล้ว… พิมตื่นก่อนไหม?” “นอนอยู่~ ไม่เห็นไงวะ~” เสียงน้อยงัวเงีย ทำให้ริมฝีปากเจ้าเล่ห์เกิดรอยยิ้มร้าย รุ่นพี่จากแดนไกลขยับตัวก่อนจะใช้ปลายนิ้วไล้เส้นผมที่ปรกใบหน้าเล็ก ดวงตาที่ซ่อนความร้ายค่อยๆเผยออกมาทีละนิด ก่อนจะค่อยๆก้มบรรจงสูดดมกลิ่นหอมจากเรือนร่างรุ่นน้อง และฝังใบหน้าลงที่ซอกคอขาว“..อื้ม~” พิมมี่เอี้ยวตัวเพราะความจั๊กกะจี้ มือเล็กวางที่ไหล่กว้าง“…ก็ไม่ยากนี่หว่า หึ๊~” และคนเป็นรุ่นพี่ก็เริ่มปฎิบัติการต่อตามห้วงอารมณ์#นักรบ“ปิดไปก็เท่านั้น เปิดเครื่องเถอะ หนีผู้หญิงด้วยวิธีการที่มึงทำ ไม่ได้ดูฉลาดเท่าไหร่” ปกป้องที่นั่งไขว้ห้างอยู่มุมห้องพูด นักรบถอนหายใจ เขารู้ดี… และสุดท้ายก็ยอมหยิบมือถือขึ้นมาบรืน~ เสียงรถจากนอกตัวบ้านดังพอให้ได้ยินว่ามีการเคลื่อนตัวของรถ ชายหนุ่มทั้งสองหันไปมองต้นตอของเสียง รถหรูแปลกตาจอดเยื้องอยู่ไม่ห่างจากบ้านสีดำของพวกเขา“ซอยนี้มีรถหรูขนาดนี้ด้วยเหรอวะ…” ปกป้องพูดอย่างไม่สนใจโลกมากนัก นั่นนิสัยของเขา ส่วนนักรบที่มองรถนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแต่ก็เดินไปพิงหน้าต่างที่เปิดอยู่ ก่อนจะก้มลงเพื่อเปิดเครื่องมือถืออย่างไม่อยากทำนัก รายชื่อล่