6 : จูบเลยนะ!!

6

“อาจารย์เคยรักยัยมนุษย์ป้าแบบนั้นจริงดิ? ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะคะ… แต่! หื้มมม อยากจะเห็นหน้าเลยอะ หมั่นหน้าหมั่นโหนกมาจากไหนอะ ไม่ถามหนูสักสักคำว่าหนูเป็นอะไรกับอาจารย์ หรือเผื่อใจไว้หน่อยก็ได้ว่าหนูอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่อาจารย์พามานอนด้วยอะ…”

“….”

“มาถึงก็แวดๆใส่ ชาติที่แล้วกินนกหวีดแทนข้าวหรือไง==*”

“..หึ๊~ เธอเองก็เหมือนกัน”

“หื้ม? หนูไม่ได้แวดๆเลยนะ”

“ฉันหมายความว่า เธออะ บทจะปรี๊ดแตกก็ไม่สนผมหงอกผมดำเหมือนกัน”

“สนทำไมละคะ? หนูไม่มัวมาเสียเวลาให้คนพรรคนั้นมาบ่นหนูทั้งที่ไม่รู้ความจริงหรอก.. จะหัวหงอกหัวดำไม่สนหรอก ถ้าไม่เคารพสิทธิ์กันอะ พูดดีไปก็เปลืองน้ำลาย”

“:)”

“อาจารย์ก็ด้วย.. ไม่ต้องเป็นต้องเงียบขรึม วางมาดเพราะตัวเองเป็นอาจารย์หรอกนะ ยังหนุ่มยังแน่น จะกระโตกกระตากก็ไม่มีใครว่าหรอกค่ะ”

“ให้เป็นเหมือนเธองี้? ฉันรับตัวเองไม่ได้”

“เป็นแบบหนูแล้วมันแย่ตรงไหน? …เพี้ยนหน่อยก็แค่เวลาเมาเท่านั้นแหละ”

“…”

“ผมอะ ไม่ต้องเรียบแป้ก็เป็นครูได้ค่ะ”

“เธอดูคาใจกับผมฉันนะ”

“ก็เวลาอาจารย์แต่งตัวสบายๆ มันดูดีกว่าตั้งเยอะ ดูน่าเรียนด้วยกว่าตอนที่ผ่านมาอีก”

“หึ๊ จะบอกว่าฉันหล่อก็บอกมาเถอะ”

“…อื้ม อันนี้พูดจริง” … ภาพที่ทุกคนเห็นมันคงดูดีมากใช้ป้ะ ได้นั่งอยู่ในรถของอาจารย์ที่อายุห่างจากตัวเองไม่เท่าไหร่ แถมยังหล่อน่าเป็นแฟนคลับสุดๆแบบนี้ หารู้ไม่.. สภาพของอีพิมมี่นี่ไม่ต่างจากตอนที่รู้สึกตัวตื่นเลยจ๊ะ เยินมาก ในขณะที่คนข้างๆ แต่งตัวสะอาดสะอ้านกว่าฉันเป็นสิบขุม..

“..อาจารย์น่าจะให้หนูอาบน้ำก่อนออกมาหน่อยนะ==*”

“กลับสภาพนี้แหละ ห้องฉันไม่มีเครื่องใช้ของผู้หญิง”

“แค่น้ำล้างหน้า มันไม่เลือกเพศหรอกคะ” ดูก็รู้ว่าอยากจะแกล้งฉัน อมยิ้มแบบนี้คือ?.. ฉันพูดมากไปเหรอ? ไม่หรอก ก็เหตุการณ์มันพาไปนิ

รถเก๋งสีเรียบจอดเทียบหน้าอพารต์เมนต์ขนาดกลาง สายตาของนักรบมองสภาพของตึกตรงหน้า ทัศนียภาพไม่ได้แย่ ถือว่าดีในระดับที่น่าจะสะดวกสบายกับการใช้ชีวิตได้ในระดับนึง

“เดี๋ยวเสื้ออาจารย์หนูขอซักก่อนละกัน ไม่อยากคืนในสภาพแบบนี้”

“เอาที่เธอสบายใจเถอะ แต่จะเอาไปเลยก็ได้ ฉันไม่ค่อยได้ใส่อยู่แล้ว”

“…ค่อยว่ากันคะ งั้น ..หนูขอตัวก่อนนะ”

“อืม” ลูกศิษย์คนเยินก้าวเท้าลงจากรถ พิมมี่ใช้กระเป๋าบังหน้าตาของเธอที่เยิ้มเพราะเครื่องสำอางค์ ดูเป็นจุดสนใจของคนแถวนี้ไม่น้อย ในขณะที่นักรบกำลังจะตีรถออกไปจากซอย เขาก็เหลือบไปเห็นกุญแจอะไรสักอย่างที่คล้องอักษรภาษาอังกฤษตัวบี เขาหยิบมันขึ้นมาและรู้ทันทีว่ามันสื่อถึงผู้ชายคนที่พิมมี่ชอบละเมอเพ้อพกถึงบ่อย และดูว่าการกระทำที่ไม่ค่อยรอบคอบของเธอ ดูจะเป็นสิ่งที่แก้ไม่หายตั้งแต่เขารู้จักลูกศิษย์คนนี้มา

#นักรบ

คนเป็นครูคงต้องทำหน้าที่ครูเพิ่ม… การเดินเอากุญแจห้องที่แขวนเลขห้องโชว์หลาแบบนี้ไม่น่าเสียเวลาเดินตามหานาน

“…กุญแจห้องที่แปะเลขห้อง ชีวิตเธอจะเอาฮาไปถึงไหน==*” ก็พูดไปงั้น มันไม่ได้ดูตลกสักนิด ลองคิดว่าคนที่เก็บกุญแจนี่ได้ไม่ใช่คนประเภทผมละก็ คิดได้อยู่ไม่กี่อย่าง ไม่โดนปล้ำก็โดนปล้นทรัพย์ ถึงพิมมี่จะแหกปากเก่ง แต่สกิลการช่วยเหลือตัวเองก็ไม่ได้เทพขนาดนั้น

เดินตามเลขห้องได้ไม่นานก็เจอเจ้าตัวยืนค้นกระเป๋าอยู่ยกใหญ่ เลิ่กลั่กคิดไม่ทันสักนิดว่าอาจจะทำมันตกในรถผม…

“ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นฉันจะคิดว่าเธอใช้แผนลากฉันขึ้นห้อง” ร่างสูงเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปหาพิมมี่ที่เงยหน้ามา

“ฟู่ว์~ นึกว่าไปทำตกที่ไหนซะอีก” แล้วยื่นกุญแจให้

“คิดอะไรอยู่ แปะเลขห้องไว้กับกุญแจห้อง อพารต์เมนต์เธอไม่ได้มีการรักษาความปลอดภัยดีขนาดนั้น สิ่งที่เธอทำมีแต่จะเรียกโจรเข้าห้อง”

“รู้ได้ไงว่าที่นี่การรักษาความปลอดภัยมันไม่ดี อาจารย์ไม่ได้อยู่ที่นี่นิคะ”

“เถียงเก่งจังวะ” นักรบดีดหน้าผากพิมมี่

“อาจารย์!”

“ถ้าระบบรักษาความปลอดภัยดี ฉันที่เป็นคนนอกจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”

“….”

“มีแต่ป้อม ยามก็ไม่มี”

“….” พิมมี่นิ่งไป ดูจะคิดได้ตามที่ผมบอก

“…ขอโทษคะ ก็ที่ผ่านมาที่นี่ยังไม่เคยมีเรื่องโจรขึ้นห้อง ก็เข้าใจว่ามันดี”

“…..” นักรบเองไม่ได้พูดอะไรมากและกำลังจะหันหลังกลับ

“เดี๋ยวคะ..”

“..อะไร?”

“…อาจารย์ว่างหรือเปล่า?”

“ว่าง”

“..งั้น เชิญเข้าห้องหน่อยค่ะ^^”

“…..”

“เข้าห้องคะ หนูมีเรื่องให้อาจารย์ช่วย” นักรบเดินเข้ามาในห้องของร่างเล็ก ห้องที่พื้นที่ไม่กว้างนักถูกจัดเรียงเป็นระเบียบ ผิดคาดกับนิสัยเปิ่นๆของลูกศิษย์

“ห้องเล็กหน่อยนะอาจารย์ ไม่อึดอัดโน๊ะ”

“อืม จะให้ทำอะไร”

“คือพอดีก๊อกน้ำหนูมันไม่ค่อยดี แล้วนี่ก็ตามช่างมาสามวันแล้วช่างก็ยังไม่มาทำให้ …อาจารย์ทำได้สินะคะ^^”

“เก่งจังนะเรื่องพูดจามัดมือชกแบบนี้”

“^^” ในบรรดาลูกศิษย์ที่ผมสอนมา พิมมี่นี่คือตัวเปิ่นระดับต้นๆ เธอยืนหนึ่งเรื่องนี้โดยไม่มีคู่แข่ง พูดจาฉะฉาน พูดมาก …พูดเยอะเกินความจำเป็น แต่เรื่องเรียนก็ต้องบอกว่าไม่ได้แย่เลยนะ ความตั้งใจเกินร้อยเหมือนกัน

“อาจารย์ทำได้ใช่ไหม?”

“…มีเทปพันเกลียวหรือเปล่า”

“มีค่ะ”

“วาวล์น้ำอยู่ไหน”

“นี่ค่ะ” ฉันพาไปชี้ยังจุดที่เป็นวาวล์น้ำ มันคือจุดที่ควบคุมการเปิดปิดน้ำที่จะถูกจ่ายภายในห้องฉัน

“ไปเอาเทปพันเกลียวมา เสร็จแล้วไปปิดวาวล์น้ำ แล้วก็ขอผ้าผืนนึง” พิมมี่พยักหน้ารับรู้ เธอทำทุกอย่างตามที่นักรบขอ และรีบแยกตัวออกมาเพื่อเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อของตัวเองและรีบเข้าไปหาอาจารย์ที่กำลังจะกลายเป็นช่างอีกไม่กี่นาที

ร่างเล็กนั่งยองๆข้างร่างสูงที่กำลังก้มเช็คอาการของท่อน้ำ และสลับกับลุกขึ้นมาดูที่ตัวก๊อก พิมมี่ก็ลุกตาม

“แค่เปลี่ยนก๊อก ไม่ต้องทำท่อใช่ไหม”

“อืม มีก๊อกที่ซื้อไว้หรือเปล่า”

“มีค่ะ”

“……” ฉันทำอะไรผิดอะ? อาจารย์มองฉันนิ่งๆจนฉันต้องมองหน้าตัวเองในกระจกว่ามันมีอะไรติดอยู่เหรอเขาถึงมองฉันแบบนั้น

“..?”

“มีของครบยังต้องตามช่างอีกเหรอ”

“..ก็หนูเปลี่ยนไม่เป็น ..จะพูดให้ถูกก็ ไม่เคยเปลี่ยน” นักรบเกาหัวตัวเองหน่อย ท่าทางของคนร่างสูงที่แค่ยืนก็ดูดีทำให้พิมมี่ยิ้มแห้งๆ

“มาดูนี่ ฉันจะสอนเธอครั้งเดียว แล้วจำ”

“ครั้งเดียวเองเหรอ? ถ้าหนูจำไม่ได้อะ”

“…ตั้งใจและดู”

“…” ฉันพยักหน้า บทจะเข้มก็ทำเป็นเข้ม ฉันก้มมองดูวิธีที่อาจารย์สอนฉันทีละขั้นตอน ทีละขั้นตอน และได้เวลาเอาจริง ทันทีที่อาจารย์ไขก๊อกน้ำออกปุ๊บ!

ซ่าาาาาาาา!!

“กรี๊ดดดดดดดด!!!!!” น้ำมันก็กระจายเต็มทั่วห้องน้ำ

“เธอ! ปิดวาวล์น้ำตามที่ฉันบอกหรือเปล่า!”

“หึ้ย! หนูลืม!!”

“โธ่เอ้ย! มานี่!” ฉันถูกอาจารย์ดึงแขนไปและบังคับให้ฉันเอามือปิดส่วนท่อที่เชื่อมกับก๊อกที่เพิ่งถูกถอดออกไป

“ปิดไว้! ฉันจะไปปิดวาวล์!”

“ค่าาาาาา!!!!!!” ละอองน้ำและแรงดันน้ำกระเซ็นกระจายไปทั่วห้องน้ำ ไม่ต้องสืบเลยฉันเปียกไม่ต่างจากอาจารย์ที่รีบเดินออกไปปิดวาวล์น้ำ

ซ่าาาาา!!!~

“อาจารย์ อ๊าาาา! เสร็จหรือยัง!” ไม่นาน หลังจากสิ้นเสียงฉัน อาจารย์ก็เดินกลับเข้ามา น้ำหยุดสาดซัด ฉันเลยได้โอกาสเอามือออก

ร่างเล็กสบัดมือและมองตัวเองในสภาพที่เปียกปอนก่อนจะหันไปทำหน้าบู้ใส่คนเป็นครู เธอยกมือไหว้และยิ้มแห้งๆ

“..แฮร่~ ขอโทษค่ะ^^*”

“……” แต่อาจารย์กลับนิ่ง เขาไม่ตอบรับคำขอโทษของฉัน ยืนอยู่กับที่และมองฉันนิ่งๆ

พิมมี่สงสัยเลยมองนักรบกลับอีกครั้งและวัดเหตุการณ์จากสายตาของนักรบที่กำลังจ้องมอง มอง… มอง… นม!

น้ำที่กระจายเมื่อกี้มันทำให้ฉันเปียกชนิดที่เสื้อที่ฉันไปเปลี่ยนมันแนบไปกับตัว และมันเป็นสีขาวไง!

ทันทีที่พิมมี่หันหลังให้นักรบ คนเป็นครูเลยได้สติกลับมา และรีบเข้ามาจัดการสิ่งที่ทำคาไว้

“เธอออกไปข้างนอกก่อนไป”

“เอ่อ คะ ค่ะ!” ฉันรีบทำตามที่อาจารย์บอก แล้วฉันคงรีบมากไปหน่อย ขณะที่กำลังก้าวขาเพื่อรีบออกจากห้อง

วืด~

“ว๊ายยยย!!” ฉันก้าวพลาดและกำลังลื่น ความรู้สึกเหมือนร่างกายจะลงไปกองกับพื้น

หมับ!

“อ๊ะ!” เหมือนเจอแรงเหวี่ยง หมุนร่างฉันก่อนจะพลาดในตอนสุดท้าย หลังฉันกระแทกกับพื้นแต่ไม่แรงมากนัก

แขนเล็กเกี่ยวรั้งต้นคอหนาที่เข้ามารั้งเธอไว้แต่พลาดในตอนสุดท้าย เกี่ยวร่างหนาล้มทับร่างตัวเอง ใบหน้าที่กระแทกกัน ปลายจมูกและริมฝีปากที่สัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้ทั้งสองชะงักค้างอยู่ท่านั้น และคนที่ได้สติก่อนน่าจะเป็นนักรบ เพราะเขาเป็นคนดันตัวเองขึ้นมานั่งกับพื้นเปียก แล้วเหลือบมองร่างบางที่ดูเหมือนช็อคเพราะถูกประทับฝีปากเข้าไปเต็มๆ

“จะตกใจอะไร”

“จูบ! จูบเลยนะ!” ฉันรีบดันตัวเองขึ้นมานั่ง ร่างเล็กปิดปากตัวเองด้วยท่าทีเขินอาย

“เมื่อคืนใช้ลิ้นยังไม่เห็นเขิน”

“ห๊ะ!?” ร่างสูงดันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือให้พิมมี่จับ เธอจับมืออาจารย์ก่อนจะกลับมายืนได้อย่างปกติ “…บ้าน่า หนูจะไปจูบอาจารย์ทำไม-////-“

“ไอ้คนที่ชื่อเบอะไรนั่น สำคัญกับเธอขนาดนั้น?”

“…!!!!!”

“เธอคิดว่าฉันเป็นมัน จนแทบจะยัดเยียดความเป็นเมียให้”

“ห๊าาา!!!”

“ถามเพื่อนได้นะ ถ้าคิดว่าฉันโกหก” เขาสบัดน้ำจากมือนิดหน่อยและเดินไปใช้ผ้าเช็ดช่วงปากท่อก๊อกและใช้เทปพันเกลียวเริ่มพันมัน ทิ้งให้ฉันเกิดคำถามขึ้นมาในหัว… ฉันทำแบบนั้น จริงๆนะเหรอ?!

📖📚📖

ยังดีที่ต้องน้องเมาน้องไม่จับพี่รบแก้ผ้า5555 เพราะถ้าเป็นแบบนั้น น้องน่าจะได้เป็นเมียพี่รบแทนเมียพี่เบอะ😂