Masukมันเป็นเรื่องที่ยากที่จะบอกว่าเราสามารถเลิกชอบคนคนนึงได้เพียงเพราะเลิกติดต่อกัน… แต่สำหรับฉัน หากชอบใครสักคนไปแล้ว.. ฉันคงจะชอบเขาตลอดไป แม้ว่าการสารภาพรัก มันจะไม่สำเร็จก็ตาม “ถามตัวเองให้ดีว่าที่ทำอยู่เนี่ยต้องการอะไร อยากให้พี่เบชอบ? อยากเป็นเมีย? หรือมีไว้แค่เป็นแรงบันดาลใจในชีวิต ถามตัวเองดีๆ ถ้าได้คำตอบแล้วแกจะเป็นพวกคลั่งรักอะไรมันก็ไม่จำเป็นแล้วป่ะ? ถ้าคลั่งรักแล้วชีวิตดีขึ้น ก็คลั่งไปเถอะ” นี่คือประโยคที่นินิวพูดกับฉัน ฉันตั้งใจมาเรียนคอร์สภาษาเพราะอยากดูเก่งในสายตาของพี่เบ รุ่นพี่ที่ฉันแอบชอบมานาน แต่ก็มีเหตุที่พี่เขาต้องไปต่างประเทศ ฉันเลยอาศัยช่วงเวลานี้เพิ่มความรู้ให้กับตัวเอง จะได้เป็นผู้หญิงเก่งเก๋ในสายตาของคนที่แอบชอบบ้าง แต่แล้วรักครั้งแรกของฉันก็มีอันต้องสั่นคลอน เพราะอาจารย์ที่สอนภาษาให้ฉันดันหล่อบรม! แถมยัง… น่ารักน่าเต๊าะชะมัดยาดเลย "เธอตั้งใจมาเรียนหรือตั้งใจมาหาผัวกันแน่?" "ตั้งใจมาเรียนสิ แต่จุดประสงค์ก็.. อยากได้ผัว มันก็ไม่ผิดนิคะ^^" "ทำไมละคะ? อาจารย์หวงหนูเหรอ?"
Lihat lebih banyakWAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love
[นักรบ*พิมมี่] นิยายเรื่องนี้มีเนื่อหาเหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20ปีขึ้นไป นักอ่านที่มีอายุต่ำหว่า 20ปี ควรได้รับการแนะนำ #อาจารย์หล่อบอกต่อด้วยนะฮะ #นักรบ อาจารย์สุดหล่อ มาดนิ่ง ที่จับพลัดจับพรูไม่ได้สอนแคกวดวิชาให้พิมมี่ แต่ดันต้องสอน แม้กระทั่งการใช้ชีวิต และกระทั่ง... ความรัก #พิมมี่ สำหรับฉัน หากชอบใครสักคนไปแล้ว.. ฉันคงจะชอบเขาตลอดไป แม้ว่าการสารภาพรัก มันจะไม่สำเร็จ ก็ตาม… "เธอตั้งใจมาเรียนหรือตั้งใจมาหาผัวกันแน่?" "ตั้งใจมาเรียนสิ แต่จุดประสงค์ก็.. อยากได้ผัว มันก็ไม่ผิดนิคะ^^" "...งั้นฉันไม่สอน" "ทำไมละคะ? อาจารย์หวงหนูเหรอ?" ⚠️WARNER⚠️ เนื้อหาในนิยายมีฉากอิโรติก คำพูด หรือพฤติกรรมที่รุนแรงอาจจะทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุ20ปีขึ้นไป และควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอให้เพลินเพลินกับการอ่าน **ห้ามคัดลอกนิยายไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม หากพบเจอจะดำเนินการทางกฏหมายทันที!!!!** ==================== FIRST คุณคิดว่าคนเรา จะแอบชอบใครสักคนได้นานขนาดไหน? 1เดือน 6เดือน หรือหลักปี? มันเป็นเรื่องที่ยากที่จะบอกว่าเราสามารถเลิกชอบคนคนนึงได้เพียงเพราะเลิกติดต่อกัน… แต่สำหรับฉัน หากชอบใครสักคนไปแล้ว.. ฉันคงจะชอบเขาตลอดไป แม้ว่าการสารภาพรัก มันจะไม่สำเร็จก็ตาม… “…พีรดา” “ขาาา~^^ เอ๋?!” อาจารย์หนุ่มสุดหล่อชูสมุดไดอารี่ของฉันหน้าคลาส เพราะฉันดันหยิบส่งงานผิดเล่มนะดิ! คำว่า Diary ตัวโตตอกเข้าที่หน้าฉันอย่างจัง “หึ้ย! ตายแล้ววว!!” ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปคว้าสมุดบันทึกของเธอกลับคืนมา ใบหน้าของครูผู้สอนมองเธอราวกับเอือมระอาหรือไม่ก็เลี่ยนกับข้อความหน้าใดหน้าหนึ่งที่เธอเขียนไว้>< “เป็นพวกคลั่งรักเหรอ เธออะ?” “ปะ เปล่านะคะ!” “…ก็ไม่อยากเสียมารยาทนะ แต่” อาจารย์เปิดสมุดบันทึกของฉันหลังจากหยิบมันกลับไป เปิดกางหน้าที่ฉันเขียนบันทึกไว้ แล้วชูให้ฉันดู “ดันได้อ่านหน้านี้เต็มๆ” หมับ! จะโทษเขาก็ไม่ได้ ก็ฉันดันหยิบงานส่งผิดเล่มเองนี่น่า!!!! ยังดีนะที่อาจารย์เขาไม่ได้พูดเนื้อหาอะไรออกมาอะ ถึงคลาสนี้จะมีนักเรียนที่ตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษเหมือนฉันแค่3คนก็ตาม อ๋อ! ลืมบอกอะ อาจารย์เขารับคนจำกัดเพราะไม่อยากวุ่นวายไง แหงละ หล่อขนาดนี้ เชื่อเถอะว่าถ้าไม่จำกัดจำนวน นักเรียกเต็มห้องแน่นอน และมันจะทำให้คนที่ตั้งใจมาเรียนเพราะมีเป้าหมายอย่างฉันเรียนไม่เข้าใจนะสิ รับน้อยๆแบบนี้แหละดีละ “ขอคืนด้วยคะ-///-“ หน้าหญิงสาวแดงระเรื่อก่อนจะรีบรับสมุดคืนมาและรีบกอดอย่างไว แล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยความเขิน “ทำไมหน้าแดงขนาดนี้อะ?” “…ฉันส่งงานผิดเล่ม;(“ “แล้ว?” “ดันหยิบไดอารี่ที่เขียนถึงพี่เบส่งไปอะดิ เห็นหน้าอาจารย์ตอนมองฉันปะ? …อ้วกได้คงอ้วกใส่หน้าฉันแล้วอะ><“ “ฮ่าๆๆๆเบ๊อะบ๊ะจริงๆเลยแกอะ แกดูอาจารย์ดิ ยังมองแกอยู่เลยอะ^^” นินิวมันแทงศอกฉันให้มองอาจารย์นักรบที่มองฉันจริงๆนั่นแหละ ส่ายหัวเบาๆด้วยนะ “..ต้องมีค่าปิดปากแล้วแหละแบบนี้~” หญิงสาวตัวอ่อนราวกับวิญญาณไหลออกจากร่าง เธอรีบค้นหาสมุดงานที่ต้องส่งของจริงขึ้นมาแล้วเดินกลับไปหาอาจารย์สุดหล่ออีกครั้ง “…นี่ค่ะ งาน” ร่างสูงพยักหน้ารับแล้วทำงานในส่วนของตัวเองต่อ แต่ฉัน.. ยังคงยืนเม้มปากอยู่กับที่ จนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมอง “มีอะไร?” “..อาจารย์” “….?” “ช่วยลืมเรื่องเมื่อกี้ได้ไหมคะ..^^*” “…ในสมุด?” “ค่ะ” “ฉันจะจำไปทำไม ไม่ใช่เรื่องของฉัน” “…แน่นะคะ อาจารย์ไม่จำนะ!” “ยิ่งเธอมายืนย้ำฉันแบบนี้ สมองฉันยิ่งจำ” “!!!!” “กลับไปนั่งที่ได้แล้ว แล้วก็หัดมีสติเวลาเรียนด้วย” “ค่าาาา~” “ไม่ใช่นั่งมองแต่ก้อนเมฆ” ขวับ! พิมมี่หันขวับ เธอทำแบบนั้นจริงๆเวลาเข้าเรียนคลาสนี้ ไม่ใช่ว่าอาจารย์สอนน่าเบื่อ แต่จิตใจของเธอแค่นึกถึงคนไกลที่อยู่คนละฟากฟ้า “ถ้าไม่อยากเรียนก็ถอนตัวไป ฉันจะได้รับคนอื่นมาแทน” 📖📚📖Special Partหนึ่งปีต่อมา…เหมือนฉันได้หลุดเข้ามาในดินแดนแห่งความฝันน~ ที่มีเจ้าชายที่แสนดีกับพรรคพวกกำลังจัดเตรียมอาหารให้เจ้าหญิงอย่างฉัน… ภาพตรงหน้ามันช่าง~ ดี เหลือ กะ!“หยุดเพ้อแล้วมาช่วยสักที”เพร้ง!!! ความฝันสลายพร้อมกับหน้าแตกเป็นเสี่ยงปกป้องทำฉันนอยด์หลายครั้งแล้วนะ ทำไมชอบอ่านใจฉันนักก็ไม่รู้พิมมี่ยืนหน้าบูดก่อนจะเดินไปช่วยทุกคนเสียบบาร์บิคิวที่ข้างสวน สายตาซนๆของเธอจ้องอาฆาตปกป้องตลอดเวลา เจ้าตัวอย่างปกป้องรู้ดี แต่การอ่านใจพิมมี่เป็นเรื่องที่สนุกมากกว่า“..นี่ อย่าบอกนะว่าปกเอาอีกแล้ว?” พี่เอเรนเดินเข้ามาถามฉัน“ใช่นะสิคะ หนูนั่งวาดฝันสวยๆไม่ได้เลย:(“ เสียงเอเรนหัวเราะเบาๆพลางกอดพิมมี่เล็กน้อย เธอเดินไปตีแขนปกป้องและคนตัวสูงน่าจะถูกปรามถึงต้องส่งสายตายิงเลเซอร์มาหาฉัน ฉันก็ต้องรีบหลบตาพร้อมกับหยิบจานขึ้นมาบังหัวตัวเอง ให้มันรู้ไปสิ! ว่าอ่านใจฉันผ่านจานกระเบื้องราคาแพงนี้ได้อะ!หมับ! แต่แล้วจานในมือก็ถูกหยิบออก“อ๊ะ!”“ทำท่าพิลึกอะไรตั้งแต่เมื่อกี้ละ==*”“ก็ ก็พี่ปกป้องเขา..”“มันคือสาเหตุท่าพิลึกพิลั่นของเธอ?”“…อ่า ก็ ก็พี่เขาจะมาแกล้งหนูทำไมเล่า อายเป็นนะ-///-“ คนตัวเล
40 หลายวันต่อมา ว่ากันว่า คนที่จะทำตามเป้าหมายในชีวิตได้สำเร็จ หนึ่งในวิธีการนั้นคือการทำตามจุดประสงค์ของตัวเอง จากลำดับความต้องการในชีวิตของเรา “มีผัวเป็นรุ่นพี่ นี่ตรงเป็นข้อแรกเลยนะยะ ลำไย!” นินิวที่กางสมุดไดอารี่ของฉันแล้วไล่ติ๊กแต่ละข้อที่ฉันสามารถทำมันได้ในวันนี้ ก่อนจะปิดมันแล้วยื่นให้ฉัน “ถามจริง อาจารย์เห็นลิสต์บัญญัติชีวิตแกเปล่าวะ?” “ให้เห็นก็บ้าแล้วดิ.. ถ้าเห็นนะมีหวังไอ้พิมโดนสวดยาว ไม่ก็.. โดนเรียกไปปรับทัศนคติอะ ฮ่าๆ~” โบย้ำ ส่วนไอ้แฝดอีกคนก็ตบมือเห็นด้วย ดูไม่มีใครจะยินดีกับฉันจริงๆอะนะ แล้วก็ดูว่าเพื่อนฉันแต่ละคนเนี่ยยยย เข้าข้างฉันขั้นสุด! ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ตาม นอกจากจะไม่สนับสนุนแล้ว คำด่าของพวกมันมาก่อนคำชื่นชมเห็นดีเห็นงาม.. แต่ก็เอาเถอะ มีเพื่อนห่วงดีกว่าเพื่อนที่เห็นด้วยทุกอย่างแล้วปล่อยให้เราทำอะไรโง่ๆต่อไป “แล้วนี่ เป็นไงบ้างอะ แกกับอาจารย์ ไปด้วยกันได้นะ?” “ดีสุดๆเลยละ” “มีผัวดีก็ดีใจด้วย หัดทำตัวให้สมกับเป็นเมียอาจารย์ด้วยข้อนี้สำคัญมากกกกกกกก” “นั่นแหละสิ่งแรกที่มันทำไม่ได้^^” บิวพูด แล้วก็ดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วยอย่างยิ่ง ฉันเข้าใจในสิ่งที่พวกมันพ
39ใครมันจะไปคิดว่าชีวิตที่มีคนรักมันจะ…..ดี(เพี้ยน)ได้ขนาดนี้ “อย่าเพิ่ง! ลืมตานะ!”“..จะเซอร์ไพส์อะไรอีก รีบๆถอดแล้วไปรอบนเตียงสักที” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่นักรบก็ยังยืนกอดอกหลับตาตามคนตัวเล็กสั่งฉันไม่คิดว่าจะได้ใช้มันนะเอาจริงๆอะ… เบ้าหน้าก็ไม่ค่อยจะเหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ แต่… ชุดนี้คงเปลี่ยนฟิลนักรบได้ไม่มากก็น้อยแหละ พิมมี่ยืนเต็มความสูงพร้อมกับเดินไปที่เตียงคิงส์ไซส์ ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เธอใส่มันเซ็กซี่มากในความคิดของเธอ เสื้อนักเรียนเอวลอย กับกระโปรงลายสก๊อตที่ยาวปิดแก้มก้นพอดิบพอดี ผมแกะที่มัดไว้ทั้งสองข้าง…“ลืมได้ยัง?”“อ่าๆ ลืมก็ลืม” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พิมมี่เอื้อมไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพียงสลัวๆ แต่นักรบก็ดันลืมตาขึ้นมาจังหวะที่ร่างเล็กเอี้ยวตัวหันหลังพอดี“……” คนตัวสูงยืนนิ่ง และใช้สายตาสำรวจสภาพและร่างกายของพิมมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกต ซึ่งพอพิมมี่หันกลับมาก็พบกับสายตานิ่งเฉียบของนักรบที่ยืนอยู่ปลายเตียง“…ทำอะไรของเธอ”“เอ้า! ก็ให้สมฟิลไง พี่บอกเองนิว่าวันนี้หนูจะกลายเป็นเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษ นี่รื้อออกมาจากกุเลยนะ”“…”“ก็เชิญทำโท
38#นักรบ“พวกนั้นหัวเราะอะไรกันวะ?”“คงเป็นเรื่องดีๆอะดิ” ผมตอบกลับ ไอ้วินมันนั่งสงสัยพวกผู้หญิงมาพักนึงเห็นจะได้“ใช่.. เหรอวะ?”“แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม?” สงครามเอ่ยถาม“ก็กูเห็นเมียไอ้รบจ้องมันไม่ละสายตา ..กูว่าไม่น่าใช่เรื่องดี น่าจะเรื่องเพี้ยนๆมากกว่า” ดูแล้วพิมมี่น่าจะขึ้นชื่อเรื่องความเพี้ยนซะจนทุกคนจับทางได้ไม่ยาก วงสนทนาของชายหนุ่มกลับดูสุขุมมากกว่ากลุ่มสาวสวยที่กลับโหวกเหวกโวยวายเป็นบางช่วงเวลา“มึงนี่ดีเนอะ สุดท้ายเรื่องที่คิดว่าจะน่าปวดหัวที่สุด กลายเป็นเรื่องที่จบลงง่ายๆซะงั้น” “อืม ถือว่าโชคดีของกูไป” ผมเองก็ไม่ได้ชอบให้มีเรื่องน่าวุ่นวายอะไรหรอก ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา เพราะบวกกับที่พิมมี่เป็นแบบนี้แล้ว ไม่ได้อยู่ในหัวสมองผมเลยว่าทุกอย่างมันจะง่ายดายขนาดนี้ แค่มีเหตุผลให้เธอ ก็กลายเป็นว่าพร้อมที่จะเข้าใจทุกอย่าง เป็นพวกคลั่งรักก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกเรื่อง แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย“หึ๊~” นักรบแค่นเสียงในลำคอกับตัวเองก่อนจะยกเครื่องดื่มในมือกระดก แล้วจับจ้องไปที่พิมมี่ รอยยิ้มและท่าทางของคนตัวเล็ก มองกี่ครั้ง.. ผมก็ไม่เคยเบื่อเลย“อะไรวะ?” อัศวินถาม“ไม่มีไรอ