All Chapters of WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love: Chapter 21 - Chapter 30

21วันต่อมา..“เป็นอะไร?”“..ขามัน ไม่มีแรงเลย”“หึ๊~”“มันใช่เวลามายิ้มพอใจแบบนี้หรือไง อย่าลืมเรื่องของตัวเองด้วย วันนี้พี่ต้องสั่งงานผ่านไลน์กลุ่ม ต้องไปส่งฉันที่บ้านพี่เบ แล้วก็มาช่วยคิดว่าจะเอายังไงกับอีปะ!… เอายังไง กับแฟนเก่าพี่” พิมมี่เอียงตัวและบีบต้นคอตัวเอง เรื่องเมื่อคืนทำฉันปวดร้าวไปทั้งตัว แต่คนตัวการเหมือนไม่เป็นอะไรสักนิด มีแต่ฉันนี่และที่ปวดตัวและขาสั่นขนาดนี้“ห่วงเรื่องตัวเองเถอะ เอาตัวรอดให้ได้เวลาอยู่กับมันก็พอ”“…เป็นห่วงหนูเหรอ?”“สมเพชมากกว่า”“ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ:( …ทีเมื่อคืนนี่ พูดดีแบบนั้นแบบนี้.. ทีงี้ละพูดจาน่าตบปาก”“ตบสิ” ร่างสูงก้าวขายาวๆเข้ามาใกล้จนพิมมี่ต้องเงยหน้ามอง “ถ้าฉันเจ็บ.. เธออาจเจ็บกว่า” รอยยิ้มที่ดูตั้งใจจะแกล้งกัน บวกกับสีหน้าที่จ้องกันไม่ละสายตา คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเขาหมายความว่าอะไรอะ มือเล็กของพิมมี่ดันอกแข็งของคนเป็นครูจนถอยหลัง ท่าทางเด็กน้อยทำให้คนอายุมากกว่าจ้องมองอย่างไม่ละสายตา“แค่มาอยู่ห้องเดียวกับพี่ก็มากพอแล้ว.. ถ้าลวนลามฉันละก็”“เธอกับฉันไม่จำเป็นต้องใช้คำนั้น”“….”“:)”“โอ๊ยยย~ หยุดพูดเรื่องพวกนี้เดี๋ยวนี้เลย! นี่เป็น

23นักรบจะมองฉันว่าเป็นผู้หญิงแรงแรงไหม… นี่คือสิ่งที่ฉันคิดอยู่ในหัว แต่ให้ตายเถอะทำไมลิ้นฉันมันไม่หยุดซุกซนแบบนี้สักทีนะ ยิ่งฉันตวัด คนเป็นครูก็มีแต่จะดูดมัน นอกจากจะขนลุกแล้วยังเร้าอารมณ์สุดๆเลยด้วย~ “อื้ม~”จ๊วฟ~ จ๊วฟ~“เบื่อลิ้นหรือยัง~”“ทำไมเหรอ~”“อยากให้ดูดอย่างอื่น” ฉันถูกอุ้มให้ลงมายืนที่พื้นห้องน้ำ คนตัวสูงกดไหล่ฉันให้นั่งคุกเข่ากับพื้น ทีนี้เข้าใจทุกอย่างละ นักรบควักเอ็นใหญ่ที่ผงาดชี้หน้าฉันออกมา ชักรูดมันต่อหน้าฉัน ก่อนจะใช้ส่วนปลายแตะที่ริมฝีปากกันและถูไปถูมาอย่างเบามือ“พี่จะให้หนู อ๊อก มันเหรอ~” นักรบหัวเราะในลำคอทันที“ริจะเป็นเมียฉัน ก็ต้องทำให้ได้ทุกอย่างอีพิมคนนี้ถึงจะไม่ใช่หญิงเริงเมือง แต่กับนักรบ.. ทำไมก็ไม่รู้ ความยางอายพวกนั้นไม่รู้มันไปหดหัวอยู่ที่ไหน ฉันก้มมองอวัยวะใหญ่ที่ยังคงชี้หน้าฉัน คนที่มองจากมุมสูงอย่างเขาจะมองว่าวิวตรงนี้มันสวยไหมนะว่าแล้ว.. พิมมี่ก็วางมือเล็กลงที่ด้านข้างของต้นขายาว อ้าริมฝีปากออกอมเอ็นใหญ่สีเนื้อสะอาด ปลายหัวที่เพิ่งอมไปมีสีชมพูบางๆ ให้ความรู้สึกเหมือนกินไอติมเยลลี่สมัยเด็ก.. “อุก~ อุก~” ทุลั่กทุเลพอควรเลยแหละ ก็ริมฝีปากฉันกั

25“เสียดายเนอะ อาจารย์ต้องไปทำธุระต่อ”“แล้วทำไมแกไม่กลับไปพร้อมอาจารย์ละ”“เหงาอะ อยู่บ้านก็เจอแต่ผู้ชายเต็มไปหมด อยู่กับพวกแกนี่สนุกกว่าเยอะ”“ผู้ชายเยอะเหรอ? หล่อป้ะคะ? แนะนำเพื่อนหน่อยสิ”“หล่อมาก งานดีทุกคนและที่สำคัญ”“??????”“มีเมียกันหมดแล้วจ๊ะ”“ไม่เป็นไร ฉันเป็นเมียน้อยเขาก็ได้” โบที่พูดติดขำทำให้ทุกคนที่โต๊ะหัวเราะร่า“เข้าใจป้ะ แอบแซ่บอะมันแซ่บกว่าอยู่แล้ว~”“พอเลยยะ ผู้ชายพวกนั้นถึงจะดูเหมือนคนไม่ดี แต่กลัวเมียกันสุดๆ ทั้งๆที่แฟนพวกเขาก็ไม่ได้โหดอะไรกันนะ ฟิลกลัวเมียแบบทะลุปรอทเลย”“แล้วอาจารย์อะ? กลัวแกป้ะ?”“..ถะ ถามอะไรแบบนี้เล่า-///-“ ฉันเขินนะ แต่ไอ้สามคนนี้ก็ยังไม่หยุดเผือก“ก็อยากรู้นิ ว่าคนอย่างอาจารย์ จะกลัวเมียเลเวลไหน”“..ไม่เห็นจะกลัวกันสักนิด มีแต่เพื่อนแกนี่แหละ ต้องหงอยเวลาโดนดุ:(“ จะว่าไป นักรบดูไม่เกรงกลัวฉันสักนิดจริงๆนั่นแหละ ฉันเหมือนหลานที่คอยติดตามกระเตงเขา มากกว่าเมียที่จะเดินเคียงคู่กันแบบนั้นหรือเปล่านะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย.. เกิดความอยากรู้และสงสัยสำหรับพิมมี่ “นี่.. มีวิธีที่จะทำให้อาจารย์กลัวฉันบ้างไหมอะ?”“เดี๋ยว ไอ้พิม… อย่าบอกนะว่าแกจะสร

27…ไม่มีอะไรสักอย่างที่จะทำให้คืนนี้ มันพิเศษกว่าวันอื่นๆ“..พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวหนูขอเตรียมอะไรบางอย่างหน่อย”“แล้วไม่มาอาบน้ำ?”“ตัวหนูยังหอมอยู่”“….”“เถอะน่าาา พี่อาบน้ำรอหนูแป๊บเดียว นะๆ^^” ยังดีที่นักรบเป็นคนพูดจาเข้าใจอะไรง่ายๆเขาถึงยอมเข้าไปอาบน้ำโดยไม่ได้คิดอะไรให้มันซับซ้อน…. เหมือนกับอีกคนก๊อกๆๆ ร่างเล็กยืนเคาะประตูห้องก่อนจะบิดไปมาราวกับไม่มั่นใจในสิ่งที่จะปริปากพูดออกไป ซึ่งเธอมีเวลาทำใจได้ไม่นานนักก่อนที่เจ้าของห้องที่เคาะจะเปิดประตูออก แต่โชคก็ยังเข้าข้างที่คนมาเปิดประตูให้พิมมี่คือนาราไม่ใช่สงคราม“พี่นาราคะ.. คือ หนู คือ…พี่มีพวกโซ่แซ่กุญแจมือไหมคะ?”“…พี่ไม่มีนะพิมมี่ ไม่ใช่ของที่น่ามีเท่าไหร่นะ^^*”“เข้าใจค่ะ… งั้น…”“?”“มีอะไร?” นั่นไง! เสียงพี่สงครามดังมาจากข้างหลัง ทำเอาฉันสะดุ้งก่อนจะรีบขยับตัวและก้มหน้าตามสัญชาติญาณ ก่อนที่นาราจะพอเข้าใจท่าทางของพิมมี่ เธอเลยหันไปหาสงครามพร้อมกับดันตัวร่างสูงออกไป“เรื่องของผู้หญิงเขาจะคุยกัน ถอยไปก่อนสิ”“…ถ้าสำคัญขนาดนั้นก็ไม่ควรมาคุยกันตรงประตูไหม?”“…จริงสิ” นาราขานรับ ส่งยิ้มให้คนเป็นแฟนก่อนจะรีบถดตัวออกมานอกห้องพร

29ร่างกายฉัน มันอดทนอดกลั้นกับเรื่องแบบนั้นได้ยังไงนะ.. ฉันควรหมดแรง ไข้กิน หรือสลบคาเตียงสิ แต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เห็นทีว่าสิ่งเดียวที่เข้าตามสเต็ปนางเอกในละครคือแข้งขาอ่อนปวกเปียกนี่แหละ อ้อ! แล้วก็รู้สึกปวดตัวมากๆ ผิดกับคนข้างๆที่หลับสบายราวกับเตียงนอนนี่นิ่มราวกับปุยเมฆ ก่อนที่ฉันจะทำตัวสำออยเรียกคะแนนความน่าสงสารกับคนข้างๆ ขอฉันชื่นชมชายผู้ที่ฉันได้เป็นเจ้าของหน่อยเถอะ~ว่าแล้วพิมมี่ก็ขยับตัวที่ห่อผ้านวมกับอกเปลือย เธอเข้าแนบชิดไหล่กว้างพร้อมกับใช้นิ้วมือแตะที่ปลายจมูก“..ไม่ใช่แมวซึม~ งั้นเป็นอะไรดีละ~” ฉันพึมพำกับตัวเอง “จะสรรหาชื่อพิเรนทร์อะไรให้ฉันอีก~?”“อ้าว ไม่ได้หลับหรอกเหรอ?”“ฉันรอชื่นชมผลงาน” ดวงตาสวยพูดแล้วลืมตาหรี่มองร่างบาง “ว่าฉันทำอะไรเธอสึกหรอไปบ้าง”“….”“หรือทั้งหมด?” ใบหน้านิ่งๆที่ยิ้มมุมปากคล้ายๆงัวเงีย ทำให้ฉันรู้สึกเขินขึ้นมาซะอย่างนั้น “ขอดูหน่อย”“ไม่ได้!” จะมาถลกผ้านวมที่ฉันอุตส่าห์ม้วนตัวเป็นไส้กรอกแบบนี้ไม่ได้นะ! ไม่ได้โมโหเพราะใช้เวลาพันมันนาน แต่อายที่เขาทำท่าเหมือนจะมุดหัวลงใต้ผ้านี่แหละ นี่คือจะก้มดูช่องแคบของฉันหรือไง! ไม่ต้องมุด ความปวดๆชาๆ