WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

11“อื้อ~” หลับสบายจัง~ เมื่อความเย็นปะทะร่าง พิมมี่ก็ค่อยๆดันตัวขึ้นและบิดขี้เกียจสลัดความเมื่อยล้าและ…. อาการปวดหัวน้อยๆ “…กะว่าจะแค่นิดเดียวนะเนี่ย” พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง สายตาที่ปรับระยะโฟกัส สีห้องทะมึน กลิ่นไอเย็นๆแบบนี้…“…จริงสิ เมื่อคืนฉันอยู่กับอาจารย์” ร่างเล็กมองหาเจ้าของห้อง คราวนี้เธอไม่ได้เมาซะจนจำเรื่องราวไม่ได้ ก่อนจะพบตัวเจ้าของห้อง.. ไม่ใช่ ขายาวๆของเจ้าของห้องที่โผล่เลยโซฟาออกมา พิมมี่เลยลุกขึ้นและเดินเข้าไปหา แต่ด้วยความที่นักรบยังคงหลับอยู่ เธอเลยทำได้แค่ยืนมองใบหน้าที่หล่อเหลาก่อนจะคุกเข่านั่งลงกับพื้น“…ทำไมเรื่องแค่นั้นถึงจัดการเองไม่ได้นะ”“….”“ผู้ชายนี่มันแพ้มารยาหญิงทุกคนเลยหรือไง.. เป็นถึงครู แต่จัดการชีวิตตัวเองไม่ได้แบบนี้มันก็…”“ฉันดูโง่มากในสายตาเธอ?”“ใช่.. เอ๊ะ??” ดวงตาคมค่อยๆลืมตื่น นักรบมองใบหน้าของพิมมี่อยู่อย่างนั้น ในขณะที่เธอเองก็หัวเราะแห้งและเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอกำลังทำอยู่^^*“ใครจะไปคิดว่าการที่ปล่อยผ่าน มันจะพาเรื่องน่ารำคานตามมาทีหลัง”“..เรื่องแบบนี้ปล่อยผ่านได้ไงอะ ต้องชัดเจนสิคะ เลิกคือเลิกอะไรแบบนี้อะ นี่อย่าบอกนะ.. ว่าที่ยัยป้าน

13ร่างสูงก้าวเท้าเข้าห้องคนเป็นลูกศิษย์ ท่าทางการถอดรองเท้าที่ดูมีระเบียบกว่าเจ้าของหัวทำให้พิมมี่ตำหนิตัวเองอยู่ภายในใจ แม้แต่วางรองเท้าก็ยังหลบมุม“…ทำไมหนูไม่มีระเบียบแบบพี่นะ”“..แค่วางรองเท้า?”“นั่นแหละ มีระเบียบได้สักครึ่งที่พี่มี ฉันคงขายออกตั้งแต่มอปลาย” “หึ๊~” นักรบแค่นเสียงหัวเราะกับวิธีการพูดและกระบวนการคิดของพิมมี่ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในที่คุ้นตา แม้จะไม่ได้เห็นตัวห้องทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ“กินน้ำอะไรดี? น้ำเปล่า น้ำส้ม น้ำอัดลม หรือว่าเบียร์?”“น้ำเปล่าพอ ร้อนขนาดนี้ไม่มีอารมณ์กินเบียร์” “เปิดแอร์ก็เย็นแล้วปะคะ อย่าโง่สิ^^” นักรบขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ดุร่างเล็กหรืออะไร ออกจะรำคานในบางครั้งด้วยซ้ำ แต่อยู่กับพิมมี่แล้วก็มีแต่เรื่องให้ปวดหัว รำคาน แต่กลับสบายใจมากกว่า เชื่อนะ ว่าทุกคนเคยมีโมเมนท์นี้ โมเมนท์ที่อยู่กับใครสักคนที่ไม่มีฐานะ หรืออาจจะเป็นแค่เพื่อนหรือคนรู้จักแต่สบายใจกว่าคนใกล้ตัว “ถ้าดุบ่อยนี่ เขาบอกว่าจะแก่ขึ้น แล้วเส้นเลือดในสมองจะแตกตายนะคะ”“เธอจะหยุดพูดสักห้านาทีได้ไหม? ตลอดทางจนตอนนี้ฉันไม่เห็นเธอเงียบได้เกินหนึ่งนาที”“เอ้า ก็มันมีเรื่องให

15ฟุ่บ~ เสื้อยืดตัวใหญ่ที่ฉันใส่นอนประจำสวมอยู่ที่ตัว พิมมี่ชำระร่างกายเรียบร้อย ก่อนจะดึงผ้าปูที่นอนที่เลอะคราบน้ำขุ่นออกแกร๊ก~ ร่างสูงของนักรบเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงปิดประตูเบามือ ทั้งสองชะงักก่อนจะสบตากันโดยทิ้งระยะห่าง แต่สุดท้าย.. นักรบก็เดินเข้ามาหาพิมมี่ “กินซะ”“…อะไร?”“เมื่อกี้ฉันทำอะไรเธอไว้ละ”“….” “ยาคุมฉุกเฉิน กินตามวิธีข้างกล่อง” เขายืนมองฉันนิ่งๆ เหมือนตั้งใจจะยืนดูว่าฉันกินมัน พิมมี่หยิบน้ำรินใส่แก้ว และแกะเม็ดยาที่มี2เม็ดภายในกล่องออกมากินเพียงหนึ่งเม็ด ส่วนอีกเม็ดต้องจับเวลาเพราะเม็ดต่อไปต้องกินหลังจากเม็ดแรกแล้ว12ชั่วโมงอึ่ก~ อึ่ก~“…กินแล้ว” เสียงเล็กพูด นักรบที่ยืนมองพยักหน้านิ่งๆและสายตาของเขาก็จับจ้องที่ชุดนอนที่ฉันสวมอยู่ เขาถอยหลังเพื่อมองชุดที่ฉันสวม“..อะ อะไรละ”“ซื้อใหม่ไหม? ย้วยขนาดนี้”“แต่มันใส่สบายนะ”“มันเหมือนผ้าขี้ริ้ว”“พี่…” นักรบแค่นยิ้มในจังหวะนี้ ทำให้ฉันยิ้มเขินตามไปด้วย“เรื่องที่เกิดขึ้น”“..หนูรู้คะ …เพราะยาใช่ม้า” เธอยิ้มแบบเม้มปากและพยายามลากเสียงไม่ให้อีกฝ่ายกังวล“ก็ส่วนนึง”“ก็ส่วนนึง?”“เธอไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร…” ร่างสูงของ

17ฉันยืนมองอาจารย์ลากกระเป๋าใบใหญ่ลงจากรถ หลังมาถึงบ้านหลังโตสีดำ แล้วก็เดินตามหลังนิ่งๆจนเข้ามายังตัวบ้าน ทันทีที่เงยหน้าก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีเดินป้วนเปี้ยนเต็มบ้านไปหมด ขาเล็กหยุดชะงัก.. ฉันไม่ใช่กุลสตรีที่เพิกเฉยต่อความหล่อของเทพบุตรพวกนี้…-/////- ตึกตัก~ ตึกตัก~“นี่นะเหรอ^^ ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ” ผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักๆคนนึงวิ่งมาหาฉัน“..เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ^^”“รบ มีลูกศิษย์น่ารักขนาดนี้ไม่ยักจะบอกกันนะ~”“ไม่ได้น่ารักสักนิด”“ชิ๊~” ฉันจิ๊ปาก“รู้นิสัยก่อน แล้วค่อยเอ่ยปากชม” นักรบพูดแบบชำเลืองมองฉัน“เอเรนนะ”“อ่าค่ะ หนู.. พิมมี่ค่ะ รบกวนด้วนนะคะ”“รบกวนอะไรละ มีผู้หญิงเข้ามาอยู่เพิ่มแบบนี้ดีจะตาย ฉันปวดหัวกับผู้ชายพวกนี้สุดๆเลยละ”“ฮ่าๆ~” ฉันได้แต่ยิ้ม เอเรน เธอน่าจะเป็นพี่ฉันหลายปี เขาพาฉันเดินมานั่งหน้าทีวีจอใหญ่แล้วก็ยื่นชุดที่กองๆอยู่ชูให้ฉันดู“ช่วยเลือกหน่อยสิ พรุ่งนี้ฉันมีไปปาร์ตี้กับเพื่อน ยังเลือกชุดไม่ได้เลยเนี่ย”“ให้หนูเลือกเหรอ?”“อื้ม^^” ฉันมองหน้านักรบ เขาแค่พยักหน้าแล้วลากกระเป๋าเข้าห้องไป ฉันหยิบชุดที่คิดว่าสวยและเข้ากับหุ่นดีๆของพี่เอ

19“…โป๊ไปเปล่าวะ? …ในรูปไม่เห็นโป๊แบบนี้เลย>“ งานเข้าฉันชนิดที่ ฉิบหายกันได้เลยทีเดียว ฉันซื้อชุดนี้ตามร้านในไอจี จริงๆแบบที่เห็นมันใส่แล้วไม่ได้โป๊ขนาดนี้อะ ทำไงดีเนี่ย! ขืนออกไปสภาพนี้มีอยู่ไม่กี่ผลลัพท์ คือฉันโดนไล่ตะเพิดออกจากห้อง ไม่ก็โดนปู้ยี่ปู้ยำตายคาเตียงแน่ๆ!!! งื้ออออ ฉันต้องห้ามใส่ชุดนี้เด็ดขาด! ไม่ได้เด็ดขาด!!! พิมมี่รู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไป นอกจากจะหาความเป็นผู้ใหญ่จากภาพลักษณ์ภายนอกไม่ได้แล้วนั้น ยังเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดตั้งแต่ฉันเกิดมาเลย โดนพี่เบปฎิเสธรักสมัยนั้นยังไม่น่าอายเท่านี้อะ เอาละ เสื้อคลุม! ใช่!! ตรงราวในห้องน้ำ ฉันเห็นว่ามันมีเสื้อเชิ้ตสีขาวของนักรบอยู่ ฉันต้องสวมมันออกไป อย่างนักรบคงไม่หื่นกามลากฉันไปกระแทกตายคาเตียงถ้าฉันไม่เต็มใจแน่ๆ ใช่! นี่คือวิธีที่ดีที่สุด!!!!หลังจากพึมพำกับตัวเองอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่สวมใส่ทันที แล้วเปิดประตูห้องน้ำออกมา ชะโงกหาเจ้าของห้อง แผ่นหลังใหญ่ของเขายืนอยู่ที่ระเบียงเล็กของห้อง ประตูเลื่อนกระจกทำให้ฉันเห็นว่าเขากำลังรดน้ำต้นไม้กระถางเล็กๆอยู่ และเป็นจังหวะเดียวกันที่นักรบหันมามองฉัน เขาวางขวดเ