LOGINShare
5 : อีป้าฉายแสง
publish date:
2026-04-03 13:21:385
งัวเงีย~ ปวดตัว ปวดหัวไปหมดเลยอะ~ คอด้วย~ แต่ทำไมร่างกายฉันมันแปลกๆละ ความรู้สึกเหมือนไม่ได้นอนแต่หลับไป แล้วตอนนี้มันก็กระดุกกระดิกไม่ได้อะ.. ผีอำเหรอ! ไม่จริงอะ! ในยุคที่วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ทุกอย่าง ผีไม่มีจริงหรอก!!!! มันก็แค่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายและเมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้มา เพราะฉะนั้น… พิมมี่รวบรวมสมาธิ ทั้งที่ดวงตายังไม่อาจเปิดใช้งานได้อย่างปกติ เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่เธอกอบกู้ได้ไว้ตามร่างกายและตัดสินใจพลิกตัวสุดแรง “ผีไม่มีจริง!!” หวืด~ ปั่ก! “โอ้ยยยยยย!!! จะ เจ็บๆๆ” ดวงตาเล็กเบิกกว้างราวกับถูกกดสวิตช์ เธอนอนอยู่กับ… พื้นกระเบื้องเย็นๆ แต่ร่างกายไม่อาจเป็นอิสระ เธอเริ่มสำรวจตัวเองและพบว่า “เห้ย!! ทำไมฉันถูกมัดอะ!!” ฉันดิ้นแรงอยู่นะแต่ก็ไม่หลุดจากเชือกที่พันธนาการไว้อะ หัวที่ฟาดกับ.. อะไรเนี่ย? มันเจ็บอะ! ฉันรวบรวมเรื่องราวทั้งหมด เมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้กับ บิว โบ แล้วก็นินิว… เพื่อที่จะหลอกถามอาจารย์… ใช่ๆ! แต่ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ละ! ร่างเล็กมองร่างกายตัวเองอีกครั้ง เสื้อยืดตัวโคร่งไม่ใช่ชุดที่เธอใส่เมื่อคืน ในใจก็คิดว่า เมื่อคืนเมาซะจนโดนใครลากกลับห้องหรือเปล่านะ? พิมมี่เลยค่อยๆดันตัวขึ้นเพราะรู้สึกว่าทุกอย่างมันผิดปกติ และทันทีที่เธอนั่งตัวตรงได้เหมือนเก่า “แสบนักนะ ใจคอจะไม่ให้ฉันนอนเลยว่างั้น?” “อะ อาจารย์! ทำไมหนูมาอยู่นี่อะ!? ห้องอาจารย์เหรอ!” “ฟื้นขึ้นมาแล้วเจอฉันในห้อง คิดว่าห้องใคร?” “อ้าว! แต่เมื่อคืนอาจารย์ไม่ได้… ไปกินเหล้ากับพวกหนูนิ แล้วทำไม???” สายตาดวงน้อยมองเห็นเชือกที่มัดตรึงตามร่างกายตัวเองอีกครั้ง “..นี่อย่าบอกนะคะ ว่านี่!” “ฉันทำเอง” อาจารย์คนหล่อตอบอย่างนิ่งเรียบ “ห๊าาา ไม่จริงอะ! ไม่จริงๆๆๆๆๆๆ” ร่างเล็กที่ถูกมัดดิ้นสบัดเชือกที่ถูกมัด ทั้งโวยวาย ทั้งลนลาน “ทำไมอาจารย์ทำอย่างนี้ละคะ ปล่อยนะ!” “….เธอจำไม่ได้จริงๆว่าเมื่อคืนทำอะไรไปบ้าง” “ทำอะไรคะ? หนูจะทำอะไรได้ ก็เห็นๆอยู่ว่าอาจารย์เป็นคนทำหนู!” “…..” “ไม่คิดเลยนะคะ ว่าอย่างอาจารย์จะมีรสนิยมแบบนี้อะ! ขมเหงคนที่ไม่มีทางสู้ แถมยัง!!” ร่างสูงที่เหนื่อยล้าจากการอดนอนเขยิบลงจากเตียง เขานั่งยองๆอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก นิ้วเรียวเกลี่ยใบหน้ากลมและใช้ปลายนิ้วเชยคางน้อยให้เงยขึ้น “แถมยังอะไร?” “ก็..” “กล้าๆหน่อย กล้าให้เหมือนเมื่อคืน” “….!!!!!” พิมมี่เลิ่กลั่ก ล้านเปอร์เซนต์เธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ ท่าทางเลิ่กลั่กของเธอทำให้นักรบเดาความคิดเธอได้ไม่ยาก “เธอทำฉันไม่ได้นอนทั้งคืน” “!!!!” “กว่าจะปราบเธอได้… เล่นฉันล้าไปทั้งตัว” “…มะ เมื่อคืน หนูทำอะไรอาจารย์เหรอคะ?! ละ แล้วอาจารย์ทำอะไรหนูอะ!” “เธอเอาแต่เพ้อถึงผู้ชายของเธอ” “!!!!” พี่เบเหรอ? ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้สักอย่างเลยอะ;( “กอดฉัน เกาะฉัน แถมยังจูบฉัน” “ห๊าาาา!!” “เธอคิดว่าอย่างฉัน.. เจอแบบนั้นไป จะทำอะไรเธอคืนบ้าง?” อาจารย์พูดแล้วก็เอี้ยวคอตัวเองไปมา ท่าทางเหมือนอ่อนล้าสุดๆ… ดวงตาเล็กมองที่เตียง ผ้านวมที่ยับยู่ยี่กับเสื้อผ้าที่ฉันสวมอยู่ พาฉันจินตนาการไปถึงขั้นที่เลวร้ายที่สุดคือฉันกับอาจารย์…!!!! “โอ้มายก๊อดดดด!!ไม่จริงอะ!” “…..” “ทำไมอาจารย์เป็นคนแบบนี้อะ! รู้ทั้งรู้ว่าหนูเมาอะ ทำไมอะ! จรรยาบรรณความเป็นครูไม่มีเลยหรือไงนะ! ไอ้!!!” “เธอคิดไปถึงไหนของเธอ?” เหมือนมีอะไรมาขวางลำกลางความรู้สึกของพิมมี่ เธอชะงักและไม่ค่อยเข้าใจสีหน้าของอาจารย์ที่มองเธออย่าง… เอือมระอา “…อาจารย์ปล้ำหนู” “เห๊อะ~ ถามจริง คิดว่าฉันทำแบบนั้น?” “ก็… ก็ ทุกอย่างมัน…” “ฉันจะปล้ำคนที่เอาแต่เพ้อถึงชื่อผู้ชายคนอื่นทำไม?” “….” “ไม่น่ามีอารมณ์สักนิด” “….” “เธอเมาได้เละเทะมาก รู้ตัวไว้ด้วย” นักรบพูดจบก็เลือกที่จะปลดเชือกที่มัดร่างบางออก แล้วลุกขึ้นก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วทิ้งให้พิมมี่ยืนงงอยู่ในห้องของเขาอยู่แบบนั้น “…อาจารย์” “….” “อาจารย์ สนใจหนูก่อนสิ” “ฉันเหนื่อย” “อาจารย์!!!” นักรบถอนหายใจ เขาลุกขึ้นมานั่งบนเตียง มองหน้าลูกศิษย์คนซื่อที่ยืนบื้ออยู่กลางห้อง “…หนูอยากกลับห้อง;(“ “กลับเองได้ไหม?” “…..” เธอนิ่งไป เรื่องของเรื่องคือสภาพตัวเธอเองมันเยินซะจนเหมือนเธอไปฟัดกับหมาข้างทาง ครั้นจะกลับไปเองในสภาพแบบนี้มันก็… “ถ้าจะให้ไปส่ง ก็รอ” “….” “ฉันไม่อยากหลับในขับรถชนใครตาย” “..งั้น กระเป๋าหนูอยู่ไหน” “โซฟา” “….ค่ะ” ฉันคงต้องรอให้อาจารย์ตื่นขึ้นมาแล้วไปส่งฉันนั่นแหละ เรื่องอื่นค่อยถามตอนฉันมีสติมากกว่านี้หรือไม่ก็ตอนที่อาจารย์… ตื่นขึ้นมา 🎶~ ระหว่างที่ฉันเดินมาหยิบมือถือที่กระเป๋าของตัวเอง เสียงข้อความของมือถืออาจารย์ที่วางอยู่ข้างๆกันก็ดังขึ้น มีข้อความแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชทหลายข้อความมาก ฉันถือวิสาสะอ่านเพราะมันอยู่ในระดับสายตาที่ฉันมองเห็นทุกตัวอักษร… “…อาจารย์คะ มีข้อความจากคนที่ชื่อแจนส่งมาคะ.. อาจารย์อ่านหน่อยไหม เขาส่งมาเยอะมากเลย” ขณะที่พูด สายตาของพิมมี่ก็พยายามจับใจความจากตัวอักษร กลับมาคบกันได้ไหม… นั่นคือสิ่งที่ฉันอ่านทันสำหรับข้อความสุดท้าย “ไม่” เสียงนักรบตอบกลับมาสั้นๆ พิมมี่มองร่างสูงที่นอนขายาวอยู่บนเตียง “….” “ถ้าเธอโทรมา ฝากรับแทนฉันที” “ห๊า? ไม่เอาอะ” แหม ดูจากข้อความที่ส่งมาก็พอจะรู้ป้ะว่าพวกเขาดำรงสถานะอะไรกันอยู่อะ “รับไปเถอะ” “….” “แล้วบอกว่าฉันไม่ว่างรับ” “..โห้ ถ้าหนูโดนตบอะ? คุ้มกันไหมเนี่ย” “ไม่โดนหรอก” “….มั่นใจจังนะ เห็นในหนังอะ พระเอกชอบพูดแบบนี้ สุดท้ายนางเอกก็โดนตัวร้ายตบอะ” “ไม่โดนหรอก เพราะฉันไม่ใช่พระเอก เธอเองก็ไม่ใช่นางเอก” “….” “ทำตามที่บอก อย่าเรียกฉันอีก จะนอน” เสียงหนาย้ำ พิมมี่เลยทำได้แค่ถอนหายใจ และหลังจากผ่านไปประมาณ40นาที ดูเหมือนนักรบจะได้หลับอย่างเต็มที่ เสียงเรียกเข้าก็ปรากฏชื่อ แจน “…ต้องรับสินะ;(“ ถึงจะไม่อยากทำ แต่คำสั่งสุดท้ายคืออนุญาติกึ่งบังคับว่าฉันต้องรับ.. พิมมี่เลยตัดสินใจกดรับสายของเธอคนดังกล่าว “เอ่อ สวัสดีคะ” ฉันเอ่ยทัก [… เธอเป็นใคร? นี่เบอร์รบนิ?] ฟังแค่เสียงก็รู้แล้วว่านางต้องร้ายระดับสิบอะ! “เอ่อ คือ.. เขา หลับอยู่นะคะ” [หลับเหรอ?] “ค่ะ มีอะไรฝากฉันไว้ได้คะ เดี๋ยวฉันบอกเขาให้นะคะ เอ่อ.. ถ้าเขาตื่นแล้วจะบอกให้” [ก็ดี งั้นฉันบอกเธอดีกว่า] “…ค่ะ” [ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับรบนะ แต่หลีกทางซะ] “….” [เธอเด็กกว่ารบสินะ ถ้าฟังจากเสียง] “…ค่ะ เด็กกว่า” [งั้นก็รู้ไว้ด้วย ว่ารบไม่ชอบเด็ก] “….” [เขาเป็นพวกขี้รำคาน เขาแค่คงมีเธอไว้เพื่อลืมฉัน] โอโห้ อีป้านี่ฉายแสงขั้นสุดจริงๆอะ แค่ฟังเสียงแล้วหมั่นไส้มากกกก นี่ถ้าอาจารย์ไม่อยู่ในห้องนะ ฉันจะด่ากลับให้! [เธอนะ ไม่เหมาะสมกับรบหรอก] “โธ่ป้า ถูกผู้ชายทิ้งแล้วยังมีหน้ามาเกทับฉันแบบนี้นี่ เป็นพวกรับความจริงไม่ได้เหรอ? พาลเหรอ? ปากแบบนี้สมควรแล้วละที่ถูกทิ้งอะ” [กรี๊ดดดดด!! อีเด็ก! อีเด็ก!!] เหมือนนางจะคิดคำด่าฉันไม่ทันอะ “จ๊ะ เด็กคะ เด็กกว่าป้าเยอะเลยอะ” แล้วฉันก็ตัดสาย หมั่นไส้! ถามจริง! อย่างอาจารย์นี่เคยรักผู้หญิงปากแบบนี้ด้วยเหรอ? น่าสงสารอะ แต่แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วปะว่าต้องร้ายอะ ผู้หญิงร้ายๆกับผู้ชายอย่างอาจารย์แบบนี้ ไม่เหมาะกันสักนิดอะ “..แต่ไม่เป็นไรนะคะอาจารย์ ผู้หญิงแบบนั้น เราต้องใจแข็งค่ะ!” พิมมี่ยืนพูดกับอากาศ “แสดงตัวเป็นเมียฉันหรือไง” “หะ..ห๊า! ไม่ได้หลับหรอกเหรอ!” “เธอสาดอารมณ์ขนาดนั้นใครไม่ตื่นก็บ้าแล้ว” “…” นี่แสดงว่า ได้ยินหมดเลยสินะ>< เอาแล้วฉัน ทำเกินหน้าที่อีกแล้ววววววววว “แต่ดีแล้วแหละ” นักรบลุกขึ้นนั่ง เขาเสยผมลวกๆแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับได้กลิ่นบุหรี่จางๆลอยออกมา… อาจารย์ดูดบุหรี่ด้วยเหรอ? เพิ่งรู้นะเนี่ย… โห้ ภายใต้ลุคเรียบๆเนียบๆนี้.. พาฉันเซอร์ไพส์ตลอดเลยอะ มีอะไรที่เขาจะทำให้ฉันรู้สึกเซอร์ไพส์อีกไหมเนี่ย????? 📖📚📖 เด็กแล้วไง! เอ๊ออออ!! ฟาดกลับเลยลู๊กกก
Latest chapter
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love Special Part
Special Partหนึ่งปีต่อมา…เหมือนฉันได้หลุดเข้ามาในดินแดนแห่งความฝันน~ ที่มีเจ้าชายที่แสนดีกับพรรคพวกกำลังจัดเตรียมอาหารให้เจ้าหญิงอย่างฉัน… ภาพตรงหน้ามันช่าง~ ดี เหลือ กะ!“หยุดเพ้อแล้วมาช่วยสักที”เพร้ง!!! ความฝันสลายพร้อมกับหน้าแตกเป็นเสี่ยงปกป้องทำฉันนอยด์หลายครั้งแล้วนะ ทำไมชอบอ่านใจฉันนักก็ไม่รู้พิมมี่ยืนหน้าบูดก่อนจะเดินไปช่วยทุกคนเสียบบาร์บิคิวที่ข้างสวน สายตาซนๆของเธอจ้องอาฆาตปกป้องตลอดเวลา เจ้าตัวอย่างปกป้องรู้ดี แต่การอ่านใจพิมมี่เป็นเรื่องที่สนุกมากกว่า“..นี่ อย่าบอกนะว่าปกเอาอีกแล้ว?” พี่เอเรนเดินเข้ามาถามฉัน“ใช่นะสิคะ หนูนั่งวาดฝันสวยๆไม่ได้เลย:(“ เสียงเอเรนหัวเราะเบาๆพลางกอดพิมมี่เล็กน้อย เธอเดินไปตีแขนปกป้องและคนตัวสูงน่าจะถูกปรามถึงต้องส่งสายตายิงเลเซอร์มาหาฉัน ฉันก็ต้องรีบหลบตาพร้อมกับหยิบจานขึ้นมาบังหัวตัวเอง ให้มันรู้ไปสิ! ว่าอ่านใจฉันผ่านจานกระเบื้องราคาแพงนี้ได้อะ!หมับ! แต่แล้วจานในมือก็ถูกหยิบออก“อ๊ะ!”“ทำท่าพิลึกอะไรตั้งแต่เมื่อกี้ละ==*”“ก็ ก็พี่ปกป้องเขา..”“มันคือสาเหตุท่าพิลึกพิลั่นของเธอ?”“…อ่า ก็ ก็พี่เขาจะมาแกล้งหนูทำไมเล่า อายเป็นนะ-///-“ คนตัวเล
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 40 : แต่ชีวิตจริงหนูได้มีพี่ (END)
40 หลายวันต่อมา ว่ากันว่า คนที่จะทำตามเป้าหมายในชีวิตได้สำเร็จ หนึ่งในวิธีการนั้นคือการทำตามจุดประสงค์ของตัวเอง จากลำดับความต้องการในชีวิตของเรา “มีผัวเป็นรุ่นพี่ นี่ตรงเป็นข้อแรกเลยนะยะ ลำไย!” นินิวที่กางสมุดไดอารี่ของฉันแล้วไล่ติ๊กแต่ละข้อที่ฉันสามารถทำมันได้ในวันนี้ ก่อนจะปิดมันแล้วยื่นให้ฉัน “ถามจริง อาจารย์เห็นลิสต์บัญญัติชีวิตแกเปล่าวะ?” “ให้เห็นก็บ้าแล้วดิ.. ถ้าเห็นนะมีหวังไอ้พิมโดนสวดยาว ไม่ก็.. โดนเรียกไปปรับทัศนคติอะ ฮ่าๆ~” โบย้ำ ส่วนไอ้แฝดอีกคนก็ตบมือเห็นด้วย ดูไม่มีใครจะยินดีกับฉันจริงๆอะนะ แล้วก็ดูว่าเพื่อนฉันแต่ละคนเนี่ยยยย เข้าข้างฉันขั้นสุด! ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ตาม นอกจากจะไม่สนับสนุนแล้ว คำด่าของพวกมันมาก่อนคำชื่นชมเห็นดีเห็นงาม.. แต่ก็เอาเถอะ มีเพื่อนห่วงดีกว่าเพื่อนที่เห็นด้วยทุกอย่างแล้วปล่อยให้เราทำอะไรโง่ๆต่อไป “แล้วนี่ เป็นไงบ้างอะ แกกับอาจารย์ ไปด้วยกันได้นะ?” “ดีสุดๆเลยละ” “มีผัวดีก็ดีใจด้วย หัดทำตัวให้สมกับเป็นเมียอาจารย์ด้วยข้อนี้สำคัญมากกกกกกกก” “นั่นแหละสิ่งแรกที่มันทำไม่ได้^^” บิวพูด แล้วก็ดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วยอย่างยิ่ง ฉันเข้าใจในสิ่งที่พวกมันพ
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 39 : นักรบห้าวิ (NC)
39ใครมันจะไปคิดว่าชีวิตที่มีคนรักมันจะ…..ดี(เพี้ยน)ได้ขนาดนี้ “อย่าเพิ่ง! ลืมตานะ!”“..จะเซอร์ไพส์อะไรอีก รีบๆถอดแล้วไปรอบนเตียงสักที” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่นักรบก็ยังยืนกอดอกหลับตาตามคนตัวเล็กสั่งฉันไม่คิดว่าจะได้ใช้มันนะเอาจริงๆอะ… เบ้าหน้าก็ไม่ค่อยจะเหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ แต่… ชุดนี้คงเปลี่ยนฟิลนักรบได้ไม่มากก็น้อยแหละ พิมมี่ยืนเต็มความสูงพร้อมกับเดินไปที่เตียงคิงส์ไซส์ ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เธอใส่มันเซ็กซี่มากในความคิดของเธอ เสื้อนักเรียนเอวลอย กับกระโปรงลายสก๊อตที่ยาวปิดแก้มก้นพอดิบพอดี ผมแกะที่มัดไว้ทั้งสองข้าง…“ลืมได้ยัง?”“อ่าๆ ลืมก็ลืม” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พิมมี่เอื้อมไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพียงสลัวๆ แต่นักรบก็ดันลืมตาขึ้นมาจังหวะที่ร่างเล็กเอี้ยวตัวหันหลังพอดี“……” คนตัวสูงยืนนิ่ง และใช้สายตาสำรวจสภาพและร่างกายของพิมมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกต ซึ่งพอพิมมี่หันกลับมาก็พบกับสายตานิ่งเฉียบของนักรบที่ยืนอยู่ปลายเตียง“…ทำอะไรของเธอ”“เอ้า! ก็ให้สมฟิลไง พี่บอกเองนิว่าวันนี้หนูจะกลายเป็นเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษ นี่รื้อออกมาจากกุเลยนะ”“…”“ก็เชิญทำโท
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 38 : ทำให้ฉันพอใจ~
38#นักรบ“พวกนั้นหัวเราะอะไรกันวะ?”“คงเป็นเรื่องดีๆอะดิ” ผมตอบกลับ ไอ้วินมันนั่งสงสัยพวกผู้หญิงมาพักนึงเห็นจะได้“ใช่.. เหรอวะ?”“แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม?” สงครามเอ่ยถาม“ก็กูเห็นเมียไอ้รบจ้องมันไม่ละสายตา ..กูว่าไม่น่าใช่เรื่องดี น่าจะเรื่องเพี้ยนๆมากกว่า” ดูแล้วพิมมี่น่าจะขึ้นชื่อเรื่องความเพี้ยนซะจนทุกคนจับทางได้ไม่ยาก วงสนทนาของชายหนุ่มกลับดูสุขุมมากกว่ากลุ่มสาวสวยที่กลับโหวกเหวกโวยวายเป็นบางช่วงเวลา“มึงนี่ดีเนอะ สุดท้ายเรื่องที่คิดว่าจะน่าปวดหัวที่สุด กลายเป็นเรื่องที่จบลงง่ายๆซะงั้น” “อืม ถือว่าโชคดีของกูไป” ผมเองก็ไม่ได้ชอบให้มีเรื่องน่าวุ่นวายอะไรหรอก ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา เพราะบวกกับที่พิมมี่เป็นแบบนี้แล้ว ไม่ได้อยู่ในหัวสมองผมเลยว่าทุกอย่างมันจะง่ายดายขนาดนี้ แค่มีเหตุผลให้เธอ ก็กลายเป็นว่าพร้อมที่จะเข้าใจทุกอย่าง เป็นพวกคลั่งรักก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกเรื่อง แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย“หึ๊~” นักรบแค่นเสียงในลำคอกับตัวเองก่อนจะยกเครื่องดื่มในมือกระดก แล้วจับจ้องไปที่พิมมี่ รอยยิ้มและท่าทางของคนตัวเล็ก มองกี่ครั้ง.. ผมก็ไม่เคยเบื่อเลย“อะไรวะ?” อัศวินถาม“ไม่มีไรอ
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 37 : หยุดอ่านเมียกูได้ละ
37ตั้งแต่พ่นคำพูดออกจากปาก พิมมี่ก็ให้มันเป็นนายตัวเองทันที นอกจากไม่แตะเครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์เลยแม้แต่นิด แต่เธอก็ยังดูสนุกสนานไปพร้อมกับทุกคนได้“นี่เข้าโหมดรักษาศีล รักษาสัจจะแบบไอ้รบหรือไง มาๆสักแก้วสองแก้วพอกรึ่มๆน่ารักๆ” >สงคราม“..อืม ไม่ดีกว่าคะ หนูเมาแล้วไม่น่ารักอยู่บ่อยๆ^^*”“ใครบอก.. ตั้งแต่ฉันเกิดมานะ คนที่เมาได้โดนใจฉันที่สุดก็มีแต่เธอนะพิมมี่”“ทั้งผัวทั้งเมียเลยนะมึง” นักรบที่กระดกดื่มเครื่องดื่มแล้วเหล่สายตามองคนที่พูด ก็เรียกเสียงหัวเราะในวงสนทนาได้ดี ติ๊งดิ่ง~ เสียงกดออดดังขึ้น สายตาของทุกคนหันไปมองที่ต้นตอของเสียง ซึ่งคนที่ลุกเป็นคนแรกคงไม่ใช่ใครนอกจากพิมมี่แกร๊ก~ ร่างบางเดินไปเปิดประตูก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้กับคนที่มาเยือน ก่อนจะได้รับรอยยิ้มบางๆกลับคืนเมื่อแจนยิ้มกลับมา“ป้า.. เอ่อ คือพี่”“ถ้ามันติดปากไปแล้วก็เรียกไปเถอะ”“….ได้เหรอ?”“เอาที่เธอสบายใจเลย”“โอเค งั้นป้าเขามานั่งข้างในก่อน”“เมียมึงนี่นะ” ปกป้องส่ายหัวแต่ไม่ได้ติเตียน แค่ส่ายหัวราวกับว่า ยอมในความเป็นพิมมี่พิมมี่ปิดประตูบ้านก่อนจะรีบเดินมาที่โซฟา เธอค่อนข้างเลิ่กลั่กเพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าแจ
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 36 : หนูเอาอยู่^^
36“ปาร์ตี้กันหน่อยไหมวะ ห่างหายไปนาน”“..ปะ ปาร์ตี้เหรอคะ?”“ทำไม? ไอ้รบสั่งห้าม?”“เปล่าซะหน่อย.. หนูก็แค่สงสัยว่างานพวกพี่ก็ยุ่งอยู่แล้ว ยังจะหาเรื่องเมาให้เสียเวลาทำงานทำไม …เห็นบ่นกันทุกวันเลยนิคะ ว่าเวลาไม่พอ”“มันก็ใช่ แต่ยิ่งเหนื่อยก็ต้องยิ่งผ่อนคลายไงพิมมี่ ไม่มีใครถือศีลขมักเขม่นกับชีวิตเหมือนไอ้รบมันหรอก เสียดายชีวิตฉิบหายเลย” นักรบที่เพิ่งเดินเข้ามาในตัวบ้านก็ถอดเสื้อคลุมแล้วโยนใส่อัศวินทันที จริงอย่างที่พิมมี่พูด แค่เวลาจะนอนพวกแม่งยังไม่มี เสือกจะมาชวนปาร์ตี้มีแต่เสียเวลามากกว่าเดิม ก็รู้ๆอยู่ แม่งแดกเหล้าอย่างกับน้ำแบบนั้น นักรบคิด“มีเมียแล้วหัดทิ้งลายหน่อยมึงอะ”“มึงพ่อพระว่างั้น?”“ดีกว่ามึงเยอะ”“เออ ไม่ต้องนับถือกูกันละ” จริงๆแล้วในบ้านก็มีศักดิ์และอายุที่ใกล้เคียงกัน ตอนแรกๆก็ให้เกียรติแรกแทนอีกฝ่ายว่าพี่แบบนั้นแบบนี้ แต่วันเวลาผ่านไป ความสนิทอาจเป็นกุญแจไขทุกอย่าง “ทำตัวให้น่านับถือหน่อยดิมึงอะ” “ไม่วะ เสียดายเวลาชีวิตกู” ฉันขำกับการต่อร้อต่อเถียงของพวกเขา ดูอบอุ่นมากเลยละบ้านนี้ฉันรับแก้วเครื่องดื่มสีสวยมา นี่ดื่มกันตั้งแต่หัววันกันเลยนะเนี่ย ตกดึกนี่ไม่ตายกั
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love แนะนำเรื่อง
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love [นักรบ*พิมมี่]นิยายเรื่องนี้มีเนื่อหาเหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20ปีขึ้นไปนักอ่านที่มีอายุต่ำหว่า 20ปี ควรได้รับการแนะนำ#อาจารย์หล่อบอกต่อด้วยนะฮะ#นักรบอาจารย์สุดหล่อ มาดนิ่ง ที่จับพลัดจับพรูไม่ได้สอนแคกวดวิชาให้พิมมี่ แต่ดันต้องสอน แม้กระทั่งการใช้ชีวิต
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 6 : จูบเลยนะ!!
6“อาจารย์เคยรักยัยมนุษย์ป้าแบบนั้นจริงดิ? ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะคะ… แต่! หื้มมม อยากจะเห็นหน้าเลยอะ หมั่นหน้าหมั่นโหนกมาจากไหนอะ ไม่ถามหนูสักสักคำว่าหนูเป็นอะไรกับอาจารย์ หรือเผื่อใจไว้หน่อยก็ได้ว่าหนูอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่อาจารย์พามานอนด้วยอะ…”“….”“มาถึงก็แวดๆใส่ ชาติที่แล้วกินนกหวีดแทนข้าวหรือ
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 4 : จับปู(พิมมี่)ใส่กระด้ง
4#นักรบฟุ่บ! จะเอาไปไว้ที่ไหนได้ละ.. ไม่พ้นห้องผมนี่แหละ “…..” นักรบยืนมองพิมมี่บิดตัวไปมาบนที่นอน ไม่มีทางเลือก ตลอดทางที่ขับรถมาถามอะไรก็ไม่ได้ใจความสักอย่าง เพ้อหาแต่ไอ้เบ ไม่ก็บ่นที่พ่อทิ้งเธอกับแม่ไป… “อืม~ อาจารย์เหรอ~” ร่างเล็กหรี่ตามองร่างสูง “..ไม่จริงอะ~ อาจารย์ใจร้ายคนนั้นทรงผมต้องเร
WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love 3 : ชะตาขาดแล้วมึงงงงงงง
3#นักรบตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“อ่านสักทีเถอะวะ ตะดึ้งข้างหูกูเนี่ย น่ารำคาน”“ที่วางโทรศัพท์กู ถ้ารำคานมึงก็ยกหูไปที่อื่น” อัศวินเหล่มองนักรบที่นั่งดูข่าวในโทรทัศน์ไม่สนหน้าจอที่กระพริบเพราะถูกแจ้งเตือน เลยทำให้ต่อมอยากรู้ของเขาทำงานหมับ! อัศวินคว้ามือถือของนักรบได้ใช้ความเร็วแสกนนิ
You May Also Like
Hot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์365.4K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.6K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI111.1K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.7K viewsเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP149 viewsต้นน้ำติดดิน
Chanan110 viewsยั่วรัก เลขาคุณภาคิน
MummyPhukun20 viewsปรารถนาลับปรารถนารัก
Karawek House95 views
