เข้าสู่ระบบ2
“โดนบ่นละสิ คอถึงตกห้อยไปถึงพื้นขนาดนี้^^” “อืมมม~ ถามจากใจเลยนะ แกคิดว่าฉันจะรอดม๊ะที่ตั้งใจมีเรียนภาษาเพื่อพี่เบขนาดนี้อะ” “ถ้าอยากรอดก็ต้องคิดว่ารอด ถ้าแกยอมแพ้ตั้งแต่เริ่ม แล้วจะมีกำลังจากไหนอะ?” “นั่นสิเนอะ..” “อย่าบอกนะว่าแค่อาจารย์เขาบ่นก็ท้อแล้วอะ? ชอบพี่เขามาหลักปีไม่ใช่หรือไง? จะมายอมแพ้เพียงเพราะแกโดนอาจารย์ดุ? ง่ายไปป่ะ?” “ก็ไม่ได้ยอมแพ้ แต่..ที่อาจารย์พูดก็ถูกอะ คลั่งรัก..” “หยุด! แล้วถามตัวเองให้ดีว่าที่ทำอยู่เนี่ยต้องการอะไร อยากให้พี่เบชอบ? อยากเป็นเมียพี่เขา? หรือมีไว้แค่เป็นแรงบันดาลใจในชีวิต ถามตัวเองดีๆ ถ้าแกได้คำตอบแล้วแกจะเป็นพวกคลั่งรักอะไรมันก็ไม่จำเป็นแล้วป่ะ? ถ้าคลั่งรักแล้วชีวิตดีขึ้น ก็คลั่งไปเถอะ” นินิวพูดกับฉันหลังจากชั่วโมงเรียนจบลง ฉันตั้งใจมาเรียนคอร์สภาษาเพราะอยากดูเก่งในสายตาของพี่เบ รุ่นพี่ที่ฉันแอบชอบมานาน แต่ก็มีเหตุที่พี่เขาต้องไปต่างประเทศ ฉันเลยอาศัยช่วงเวลานี้เพิ่มความรู้ให้กับตัวเอง จะได้เป็นผู้หญิงเก่งเก๋ในสายตาของคนที่แอบชอบบ้าง “นี่~ นินิว พิมมี่~ พวกฉันจะชวนอาจารย์ไปปาร์ตี้วันนี้อะ สนใจไปด้วยกันป๊ะ^^” “ปาร์ตี้? …แกคิดว่าอย่างอาจารย์เขาจะไป Hang out กับพวกเราเหรอ?” “..นั่นสิ ฉันเพิ่งโดนบ่นไปหมาดๆ;(“ “ไม่ลองไม่รู้อะ? อาจารย์เขาก็ไม่ได้แก่คราวพ่อ ชีวิตก็ต้องการความตื่นเต้นบ้างแหละน่าา~” บิวพูดขึ้นมาในขณะที่โบก็พยักหน้า “เรียนด้วยกันมาตั้งหลายคอร์ส ไม่อยากรู้เหรอว่าอาจารย์เขามีแฟนยังอะ?” คราวนี้เป็นโบที่พูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น ดูท่าทางแล้วไอ้การชวนไปปาร์ตี้นี่น่าจะไม่ต่างกับการมอมเหล้าอาจารย์ที่.. ดูไม่น่าจะมอมได้ง่ายๆซะด้วย ..แต่มันก็จริงอะ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าอาจารย์ที่ทั้งหล่อ หุ่นล่ำ น่ากอดแบบนี้จะมีหวานใจหรือยัง “…เออๆ ไปดิ” “ไอ้พิม? เอาจริง?” นินิวแตะไหล่ถามฉัน “อืม ไม่เห็นเสียหายนิ จะได้เอาคืนที่บ่นฉันด้วย ..ก็แค่นั่งมองก้อนเมฆทำมาเป็นขู่ว่าจะให้คนอื่นมาเรียนแทน~” พิมมี่ทำปากล้อเลียนครูหนุ่มที่นั่งทำงานของตัวเองอยู่หน้าห้อง ไม่ได้สนใจกลุ่มสาวๆที่กำลังจับกลุ่มเม้าท์และนินทา “อยากรู้เหมือนกันว่าเข้มขนาดนี้จะมีแฟนแบบชาวบ้านเขาหรือเปล่า” “..อยู่ดีไม่ว่าดี” นินิวจับขมับแล้วนวดกึ่งบ่น แต่มันก็ยินดีตามน้ำมากับพวกฉันนะ และเมื่ออุดมการณ์ในห้องเป็นหนึ่ง สิ่งต่อไปที่ต้องทำก็คือ….. “แกไปชวนอาจารย์พิม^^” “หะ..ห๊ะ! ฉันเนี่ยนะ!” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง และเสียงคงดังมากมั้ง เป้าหมายของเราเลยเงยหน้าขึ้นมามอง และจับจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่…. อ๊ากก พูดยาก!! “ทะ.. ทำไมต้องเป็นฉันอะ? นี่เพิ่งโดนบ่นไปหมาดๆ แกจะให้ฉันลากหน้าไปชวนเขาไปปาร์ตี้งี้? โดนไล่ตะเพิดอะดิ!” “ต้องเป็นแกแหละ ก็เพราะเพิ่งโดนบ่นไปไงมันเลยต้องเป็นแก^^” บางทีฉันก็อยากจะกระตุกผมยาวๆของบิวให้ขาดติดมือ ตรรกะอะไรวะ? “ใช่ แล้วแกก็คุยเก่งกว่าพวกเราทุกคนที่นี่ เพราะฉะนั้น…” “ไม่!” “เป็นแก!!!” แหม สมานฉันท์ตอบกันจริงๆ สุดท้ายฉันก็เลี่ยงไม่ได้ ต้องพาตัวเองเดินตามหลังอาจารย์ตั้งแต่ออกจากคลาสมา.. “มีอะไรจะพูดก็พูดมา” กึก! ร่างสูงหยุดชะงัก นักรบรู้ตัวว่าพิมมี่เดินตามเขามาตั้งแต่ออกจากคลาสเรียน “..เอ่อคือ” “เรื่องสมุด?” “ไม่ใช่ค่ะ.. คือ คืออาจารย์ว่างไหมคะ วันนี้^^” พูดออกไปแล้ววววว คนเป็นครูหันกลับมาหาร่างเล็ก “มีอะไร?” “….คือ” และเพราะฉัน คือ เยอะไปมั้ง อาจารย์เลยหันหลังกลับแล้วเดินต่อ จนฉันต้องรีบวิ่งไปขวางทาง ..ฉันจะจริงจังเพื่อ? นึกออกม่ะ==* “พวกหนูจะชวนอาจารย์ไป Hang out คืนนี้คะ” “…..” “ก็ คือ.. เอ่อ เราก็เรียนด้วยกันมานานเนอะ^^ ฮ่าๆ~ แล้วก็เห็นอาจารย์ดูไม่ค่อยสนุกกับชีวิตเท่าไหร่พวกหนูก็เลย” “ชวนไปกินเหล้า?” “…ฮ่าๆ~ ใช่ค่ะ^^” นักรบเดินตรงเข้าไปหาพิมมี่ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงยังคงซ่อนตัวอยู่ในนั้น แต่เพราะนักรบเดินเข้ามาใกล้กว่าทุกที หัวใจของพิมมี่เลยเต้นระรัว ครูหล่อนิไม่เถียงอะ ยิ่งใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมที่แสนจะสดชื่นนี่อีก.. “หวังว่าคงแค่ไปปาร์ตี้สนุกๆ” “ใช่ค่ะ! แค่สนุกๆ^^” “ไม่ได้อยากจะหลอกถามอย่างอื่น?” “ไม่เล๊ยย ไม่มีเลยค่ะ^^” เสียงสูงของพิมมี่ทำให้นักรบพอจะรู้จุดประสงค์ของการชวนไปปาร์ตี้ครั้งนี้ “ส่งโลมาแล้วกัน ถ้าว่าง.. จะไป” “ไปเลยไม่ได้เหรอคะ?” “…เธอคิดว่าอย่างฉัน มีเวลาเที่ยวเล่นทุกอาทิตย์?” “..ก็แหม~ อาจารย์ควรหาความสุขใส่ตัวบ้างสิคะ~” ฉันนี่นะ ดันพูดมากไม่เข้าเรื่อง;( เดี๋ยวอาจารย์ได้จับไต๋ได้กันพอดี “..ตามที่ฉันบอก ถ้าว่างจะไป แต่ไม่รับปาก” ร่างสูงเดินจากไป คนตัวเล็กถอนหายใจโล่งอก เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเขาง่ายที่ไหนอะ ดูแค่การแต่งตัวก็รู้แล้ว ถึงผมจะไม่ยาวแบบตอนแรกแต่ก็เรียบแป้ และมัดเรียบร้อย ชอบทำผมเหมือน ผอ.ยุคพ่อเรียน แต่ติดที่หน้าหล่อและหุ่นล่ำ ทำอะไรๆมันก็เลยดูดี ฉันว่าคืนนี้เปอร์เซนต์ล่มมีมากกว่าห้าสิบเปอร์เซนต์ คงได้ไปเมากันเองมากกว่า ดูทรงไม่ยากเลยยยย==* 📖📚📖 ชอบทำผมเหมือน ผอ.ยุคพ่อเรียน??? เดี๋ยวนะลู๊กกกก พิมมี่คะ~ ครูหล่อ ครูเท่ห์ หนูอย่าลืมสิคะ😅Special Partหนึ่งปีต่อมา…เหมือนฉันได้หลุดเข้ามาในดินแดนแห่งความฝันน~ ที่มีเจ้าชายที่แสนดีกับพรรคพวกกำลังจัดเตรียมอาหารให้เจ้าหญิงอย่างฉัน… ภาพตรงหน้ามันช่าง~ ดี เหลือ กะ!“หยุดเพ้อแล้วมาช่วยสักที”เพร้ง!!! ความฝันสลายพร้อมกับหน้าแตกเป็นเสี่ยงปกป้องทำฉันนอยด์หลายครั้งแล้วนะ ทำไมชอบอ่านใจฉันนักก็ไม่รู้พิมมี่ยืนหน้าบูดก่อนจะเดินไปช่วยทุกคนเสียบบาร์บิคิวที่ข้างสวน สายตาซนๆของเธอจ้องอาฆาตปกป้องตลอดเวลา เจ้าตัวอย่างปกป้องรู้ดี แต่การอ่านใจพิมมี่เป็นเรื่องที่สนุกมากกว่า“..นี่ อย่าบอกนะว่าปกเอาอีกแล้ว?” พี่เอเรนเดินเข้ามาถามฉัน“ใช่นะสิคะ หนูนั่งวาดฝันสวยๆไม่ได้เลย:(“ เสียงเอเรนหัวเราะเบาๆพลางกอดพิมมี่เล็กน้อย เธอเดินไปตีแขนปกป้องและคนตัวสูงน่าจะถูกปรามถึงต้องส่งสายตายิงเลเซอร์มาหาฉัน ฉันก็ต้องรีบหลบตาพร้อมกับหยิบจานขึ้นมาบังหัวตัวเอง ให้มันรู้ไปสิ! ว่าอ่านใจฉันผ่านจานกระเบื้องราคาแพงนี้ได้อะ!หมับ! แต่แล้วจานในมือก็ถูกหยิบออก“อ๊ะ!”“ทำท่าพิลึกอะไรตั้งแต่เมื่อกี้ละ==*”“ก็ ก็พี่ปกป้องเขา..”“มันคือสาเหตุท่าพิลึกพิลั่นของเธอ?”“…อ่า ก็ ก็พี่เขาจะมาแกล้งหนูทำไมเล่า อายเป็นนะ-///-“ คนตัวเล
40 หลายวันต่อมา ว่ากันว่า คนที่จะทำตามเป้าหมายในชีวิตได้สำเร็จ หนึ่งในวิธีการนั้นคือการทำตามจุดประสงค์ของตัวเอง จากลำดับความต้องการในชีวิตของเรา “มีผัวเป็นรุ่นพี่ นี่ตรงเป็นข้อแรกเลยนะยะ ลำไย!” นินิวที่กางสมุดไดอารี่ของฉันแล้วไล่ติ๊กแต่ละข้อที่ฉันสามารถทำมันได้ในวันนี้ ก่อนจะปิดมันแล้วยื่นให้ฉัน “ถามจริง อาจารย์เห็นลิสต์บัญญัติชีวิตแกเปล่าวะ?” “ให้เห็นก็บ้าแล้วดิ.. ถ้าเห็นนะมีหวังไอ้พิมโดนสวดยาว ไม่ก็.. โดนเรียกไปปรับทัศนคติอะ ฮ่าๆ~” โบย้ำ ส่วนไอ้แฝดอีกคนก็ตบมือเห็นด้วย ดูไม่มีใครจะยินดีกับฉันจริงๆอะนะ แล้วก็ดูว่าเพื่อนฉันแต่ละคนเนี่ยยยย เข้าข้างฉันขั้นสุด! ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ตาม นอกจากจะไม่สนับสนุนแล้ว คำด่าของพวกมันมาก่อนคำชื่นชมเห็นดีเห็นงาม.. แต่ก็เอาเถอะ มีเพื่อนห่วงดีกว่าเพื่อนที่เห็นด้วยทุกอย่างแล้วปล่อยให้เราทำอะไรโง่ๆต่อไป “แล้วนี่ เป็นไงบ้างอะ แกกับอาจารย์ ไปด้วยกันได้นะ?” “ดีสุดๆเลยละ” “มีผัวดีก็ดีใจด้วย หัดทำตัวให้สมกับเป็นเมียอาจารย์ด้วยข้อนี้สำคัญมากกกกกกกก” “นั่นแหละสิ่งแรกที่มันทำไม่ได้^^” บิวพูด แล้วก็ดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วยอย่างยิ่ง ฉันเข้าใจในสิ่งที่พวกมันพ
39ใครมันจะไปคิดว่าชีวิตที่มีคนรักมันจะ…..ดี(เพี้ยน)ได้ขนาดนี้ “อย่าเพิ่ง! ลืมตานะ!”“..จะเซอร์ไพส์อะไรอีก รีบๆถอดแล้วไปรอบนเตียงสักที” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่นักรบก็ยังยืนกอดอกหลับตาตามคนตัวเล็กสั่งฉันไม่คิดว่าจะได้ใช้มันนะเอาจริงๆอะ… เบ้าหน้าก็ไม่ค่อยจะเหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ แต่… ชุดนี้คงเปลี่ยนฟิลนักรบได้ไม่มากก็น้อยแหละ พิมมี่ยืนเต็มความสูงพร้อมกับเดินไปที่เตียงคิงส์ไซส์ ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เธอใส่มันเซ็กซี่มากในความคิดของเธอ เสื้อนักเรียนเอวลอย กับกระโปรงลายสก๊อตที่ยาวปิดแก้มก้นพอดิบพอดี ผมแกะที่มัดไว้ทั้งสองข้าง…“ลืมได้ยัง?”“อ่าๆ ลืมก็ลืม” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พิมมี่เอื้อมไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพียงสลัวๆ แต่นักรบก็ดันลืมตาขึ้นมาจังหวะที่ร่างเล็กเอี้ยวตัวหันหลังพอดี“……” คนตัวสูงยืนนิ่ง และใช้สายตาสำรวจสภาพและร่างกายของพิมมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกต ซึ่งพอพิมมี่หันกลับมาก็พบกับสายตานิ่งเฉียบของนักรบที่ยืนอยู่ปลายเตียง“…ทำอะไรของเธอ”“เอ้า! ก็ให้สมฟิลไง พี่บอกเองนิว่าวันนี้หนูจะกลายเป็นเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษ นี่รื้อออกมาจากกุเลยนะ”“…”“ก็เชิญทำโท
38#นักรบ“พวกนั้นหัวเราะอะไรกันวะ?”“คงเป็นเรื่องดีๆอะดิ” ผมตอบกลับ ไอ้วินมันนั่งสงสัยพวกผู้หญิงมาพักนึงเห็นจะได้“ใช่.. เหรอวะ?”“แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม?” สงครามเอ่ยถาม“ก็กูเห็นเมียไอ้รบจ้องมันไม่ละสายตา ..กูว่าไม่น่าใช่เรื่องดี น่าจะเรื่องเพี้ยนๆมากกว่า” ดูแล้วพิมมี่น่าจะขึ้นชื่อเรื่องความเพี้ยนซะจนทุกคนจับทางได้ไม่ยาก วงสนทนาของชายหนุ่มกลับดูสุขุมมากกว่ากลุ่มสาวสวยที่กลับโหวกเหวกโวยวายเป็นบางช่วงเวลา“มึงนี่ดีเนอะ สุดท้ายเรื่องที่คิดว่าจะน่าปวดหัวที่สุด กลายเป็นเรื่องที่จบลงง่ายๆซะงั้น” “อืม ถือว่าโชคดีของกูไป” ผมเองก็ไม่ได้ชอบให้มีเรื่องน่าวุ่นวายอะไรหรอก ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา เพราะบวกกับที่พิมมี่เป็นแบบนี้แล้ว ไม่ได้อยู่ในหัวสมองผมเลยว่าทุกอย่างมันจะง่ายดายขนาดนี้ แค่มีเหตุผลให้เธอ ก็กลายเป็นว่าพร้อมที่จะเข้าใจทุกอย่าง เป็นพวกคลั่งรักก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกเรื่อง แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย“หึ๊~” นักรบแค่นเสียงในลำคอกับตัวเองก่อนจะยกเครื่องดื่มในมือกระดก แล้วจับจ้องไปที่พิมมี่ รอยยิ้มและท่าทางของคนตัวเล็ก มองกี่ครั้ง.. ผมก็ไม่เคยเบื่อเลย“อะไรวะ?” อัศวินถาม“ไม่มีไรอ
37ตั้งแต่พ่นคำพูดออกจากปาก พิมมี่ก็ให้มันเป็นนายตัวเองทันที นอกจากไม่แตะเครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์เลยแม้แต่นิด แต่เธอก็ยังดูสนุกสนานไปพร้อมกับทุกคนได้“นี่เข้าโหมดรักษาศีล รักษาสัจจะแบบไอ้รบหรือไง มาๆสักแก้วสองแก้วพอกรึ่มๆน่ารักๆ” >สงคราม“..อืม ไม่ดีกว่าคะ หนูเมาแล้วไม่น่ารักอยู่บ่อยๆ^^*”“ใครบอก.. ตั้งแต่ฉันเกิดมานะ คนที่เมาได้โดนใจฉันที่สุดก็มีแต่เธอนะพิมมี่”“ทั้งผัวทั้งเมียเลยนะมึง” นักรบที่กระดกดื่มเครื่องดื่มแล้วเหล่สายตามองคนที่พูด ก็เรียกเสียงหัวเราะในวงสนทนาได้ดี ติ๊งดิ่ง~ เสียงกดออดดังขึ้น สายตาของทุกคนหันไปมองที่ต้นตอของเสียง ซึ่งคนที่ลุกเป็นคนแรกคงไม่ใช่ใครนอกจากพิมมี่แกร๊ก~ ร่างบางเดินไปเปิดประตูก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้กับคนที่มาเยือน ก่อนจะได้รับรอยยิ้มบางๆกลับคืนเมื่อแจนยิ้มกลับมา“ป้า.. เอ่อ คือพี่”“ถ้ามันติดปากไปแล้วก็เรียกไปเถอะ”“….ได้เหรอ?”“เอาที่เธอสบายใจเลย”“โอเค งั้นป้าเขามานั่งข้างในก่อน”“เมียมึงนี่นะ” ปกป้องส่ายหัวแต่ไม่ได้ติเตียน แค่ส่ายหัวราวกับว่า ยอมในความเป็นพิมมี่พิมมี่ปิดประตูบ้านก่อนจะรีบเดินมาที่โซฟา เธอค่อนข้างเลิ่กลั่กเพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าแจ
36“ปาร์ตี้กันหน่อยไหมวะ ห่างหายไปนาน”“..ปะ ปาร์ตี้เหรอคะ?”“ทำไม? ไอ้รบสั่งห้าม?”“เปล่าซะหน่อย.. หนูก็แค่สงสัยว่างานพวกพี่ก็ยุ่งอยู่แล้ว ยังจะหาเรื่องเมาให้เสียเวลาทำงานทำไม …เห็นบ่นกันทุกวันเลยนิคะ ว่าเวลาไม่พอ”“มันก็ใช่ แต่ยิ่งเหนื่อยก็ต้องยิ่งผ่อนคลายไงพิมมี่ ไม่มีใครถือศีลขมักเขม่นกับชีวิตเหมือนไอ้รบมันหรอก เสียดายชีวิตฉิบหายเลย” นักรบที่เพิ่งเดินเข้ามาในตัวบ้านก็ถอดเสื้อคลุมแล้วโยนใส่อัศวินทันที จริงอย่างที่พิมมี่พูด แค่เวลาจะนอนพวกแม่งยังไม่มี เสือกจะมาชวนปาร์ตี้มีแต่เสียเวลามากกว่าเดิม ก็รู้ๆอยู่ แม่งแดกเหล้าอย่างกับน้ำแบบนั้น นักรบคิด“มีเมียแล้วหัดทิ้งลายหน่อยมึงอะ”“มึงพ่อพระว่างั้น?”“ดีกว่ามึงเยอะ”“เออ ไม่ต้องนับถือกูกันละ” จริงๆแล้วในบ้านก็มีศักดิ์และอายุที่ใกล้เคียงกัน ตอนแรกๆก็ให้เกียรติแรกแทนอีกฝ่ายว่าพี่แบบนั้นแบบนี้ แต่วันเวลาผ่านไป ความสนิทอาจเป็นกุญแจไขทุกอย่าง “ทำตัวให้น่านับถือหน่อยดิมึงอะ” “ไม่วะ เสียดายเวลาชีวิตกู” ฉันขำกับการต่อร้อต่อเถียงของพวกเขา ดูอบอุ่นมากเลยละบ้านนี้ฉันรับแก้วเครื่องดื่มสีสวยมา นี่ดื่มกันตั้งแต่หัววันกันเลยนะเนี่ย ตกดึกนี่ไม่ตายกั
6“อาจารย์เคยรักยัยมนุษย์ป้าแบบนั้นจริงดิ? ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะคะ… แต่! หื้มมม อยากจะเห็นหน้าเลยอะ หมั่นหน้าหมั่นโหนกมาจากไหนอะ ไม่ถามหนูสักสักคำว่าหนูเป็นอะไรกับอาจารย์ หรือเผื่อใจไว้หน่อยก็ได้ว่าหนูอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่อาจารย์พามานอนด้วยอะ…”“….”“มาถึงก็แวดๆใส่ ชาติที่แล้วกินนกหวีดแทนข้าวหรือ
5งัวเงีย~ปวดตัว ปวดหัวไปหมดเลยอะ~ คอด้วย~ แต่ทำไมร่างกายฉันมันแปลกๆละ ความรู้สึกเหมือนไม่ได้นอนแต่หลับไป แล้วตอนนี้มันก็กระดุกกระดิกไม่ได้อะ.. ผีอำเหรอ! ไม่จริงอะ! ในยุคที่วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ทุกอย่าง ผีไม่มีจริงหรอก!!!! มันก็แค่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายและเมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้มา เพราะฉะนั้น
4#นักรบฟุ่บ! จะเอาไปไว้ที่ไหนได้ละ.. ไม่พ้นห้องผมนี่แหละ “…..” นักรบยืนมองพิมมี่บิดตัวไปมาบนที่นอน ไม่มีทางเลือก ตลอดทางที่ขับรถมาถามอะไรก็ไม่ได้ใจความสักอย่าง เพ้อหาแต่ไอ้เบ ไม่ก็บ่นที่พ่อทิ้งเธอกับแม่ไป… “อืม~ อาจารย์เหรอ~” ร่างเล็กหรี่ตามองร่างสูง “..ไม่จริงอะ~ อาจารย์ใจร้ายคนนั้นทรงผมต้องเร
3#นักรบตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“…..”ตะดึ้ง~“อ่านสักทีเถอะวะ ตะดึ้งข้างหูกูเนี่ย น่ารำคาน”“ที่วางโทรศัพท์กู ถ้ารำคานมึงก็ยกหูไปที่อื่น” อัศวินเหล่มองนักรบที่นั่งดูข่าวในโทรทัศน์ไม่สนหน้าจอที่กระพริบเพราะถูกแจ้งเตือน เลยทำให้ต่อมอยากรู้ของเขาทำงานหมับ! อัศวินคว้ามือถือของนักรบได้ใช้ความเร็วแสกนนิ







