WAR(S) ZONE สอนให้รัก Teach To Love のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

31“..ถ้าหนูร้าย หนูจะยังถูกรักใช่ไหม?”“รบไม่สลัดเธอทิ้งด้วยเหตุผลที่ใครต่อใครก็เข้าใจความรู้สึกเธอหรอก”“….”“โอเค ฉันไม่แนะนำให้ตบตี.. แต่ถ้าแสร้งเป็นคนดีแล้วลำบากใจแบบนี้ รู้สึกอะไร ไม่พอใจอะไรก็พูดไปเลยตรงๆ”เอี๊ยด! แรงเบรกแทบทำให้หน้าฉันกระแทกกับกระจกรถ“เอาละ ถึงละ!” คอนโดหรู ชื่อตรงกับข้อมูลที่นักรบทิ้งไว้ให้ฉัน แต่.. ปัญหาคือฉันไม่รู้ไงว่านักรบไปอยู่ที่ส่วนไหนของคอนโด เขาไม่ได้บอกอะไรฉันอีกนอกจากชื่อคอนโด และคำสัญญาว่าจะรีบกลับมาหาฉัน“เธอรู้หรือเปล่าว่ารบอยู่ที่ไหน”“…ไม่รู้ค่ะ”“…เลขห้องละ? รบไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอ?”“…เขาบอกแค่ชื่อคอนโด แค่นี้ค่ะพี่” นาราถอนหายใจ เธอกำมือและทุบพวงมาลัยขับเบาๆราวกับใช้ความคิด.. ก่อนจะนึกขึ้นได้แทบทันที“คิดออกละ!” พี่นาราหยิบมือถือออกมาแล้วกดโทรออก ซึ่งไม่นานนักปลายสายน่าจะรับพี่เขาเลยมีท่าทีเหมือนสบายใจ“คราม ฉันขอชื่อกับนามสกุลของแฟนเก่ารบหน่อยสิ”“!!!!” อ๋าาา! จริงสิ ก่อนหน้านี้ เหมือนพี่สงครามเขาจะสืบเรื่องป้าให้นักรบ เรื่องง่ายๆแค่นี้ ฉันลืมไปได้ยังไงกันนะ“ฉันอยู่กับพิมมี่ รบมันออกมาหาแจน”“….”“บอกชื่อกับนามสกุลมาเถอะน่า ช่างเรื่องกฎน

33ร่างเล็กอย่างพิมมี่รีบวิ่งย่องให้เท้าเบาที่สุด ถามฉันสิว่าลำบากไหม? ลำบากค่ะ แต่พิมมี่ทนได้.. ทนให้ทุกคนมองท่าย่องของฉันเหมือนท่าโคฟเวอร์ไดโนเสาร์ที่ชอบยืนเต้นให้เด็กน้อยดูได้ค่ะ แต่ท่าทางของป้า ชื่อที่ขึ้นที่โทรศัพท์ตอนนั้น แล้วท่าทางจากมุมสูง.. ถึงทุกอย่างจะคุ้นมากจนเกือบคิดว่าใช่คนคนเดียวกันกับที่ฉันคิด แต่ฉันอยากแน่ใจ และถ้าพูดตรงๆ… ฉันอยากเผือกแจนที่เดินจนเกือบถึงร่างของผู้ชายตัวสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่นอกเขตตึกคอนโด มีแต่ทำให้หัวใจของพิมมี่เต้นแรงเร็วขึ้นเรื่อยๆ เพราะยิ่งใกล้ก็เหมือนจะยิ่งใช่ขอเถอะ! อีกสองก้าว! อีก… สอง… ก้าววววว..!!!!“หวังว่าที่โทรให้ฉันลงมา คงไม่เพี้ยนเปลี่ยนใจอยากทำหน้าที่พ่อ?”“…รู้ว่าใช้ปากเก่ง แต่บางเรื่องไม่ต้องโชว์เก่งก็ได้”“มีอะไร รีบพูดมาดีกว่า ฉันมีธุระที่ต้องขึ้นไปทำ” แจนพูดนิ่งๆ แต่พิมมี่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกผ่านสายตาของผู้หญิงด้วยกัน จิตใจของเเจนกำลังอ่อนแอขั้นสุด “ฉันลืมบอก ว่าหลังจากนี้เธอจะทำอะไรมันก็เรื่องของเธอ แต่ฉันก็มีส่วนในเรื่องนี้ที่ต้องรับผิดชอบ”“…จะสื่ออะไร?” ชายหนุ่มตรงหน้ายื่นเช็คเงินสดให้กับแจน เธอรับมันมาทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ

35“หน้าตาดูสดใสนะ ท่าทางอาจารย์น่าจะจัดหนักละสิ~”“จัดหนักอะไรเล่า.. เมื่อคืนเข้าห้องก็นอนเลยเถอะ”“เรื่องจริง?”“จริงๆ” พิมมี่นั่งยิ้มในขณะที่เห็นคนเป็นครูยืนดื่มกาแฟอยู่ที่มุมห้อง สายตาจับจ้องชีทในมือพร้อมกับใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มและเลิ่กคิ้วสงสัย ไม่นานนักสายตาคู่นั้นก็หันมามองฉันพร้อมกับปมที่หัวคิ้วพันกันเป็นก้อน“*u*~” “…ลงมา”“~”“พิม ..อาจารย์เรียกเถอะ”“ได้ยินแล้วแต่ไม่ลง~” โบกับบิวมองหน้ากันก่อนจะมองหน้านินิวที่มองเพื่อนสาวของตัวเองอย่างเอือมๆเพราะรู้จักนิสัยดี ก่อนจะหยักคิ้วให้สัญญาณกับเพื่อนทั้งสอง..หนึ่ง.. สอง… (ขมุบขมิบปากไร้เสียงพูด) สาม!“อาจารย์!!! มันไม่ยอมลง!!” สามสาวสามัคคีตะโกนประสานเสียง ไอ้พวกนี้นิ! นอกจะทำให้ฉันตกใจไปหลายขุมแล้วยังทำให้ฉันระแวงนักรบด้วย!! นั่นไง! สายตาพิฆาตมองมาที่ฉัน แล้วฉันจะทำอะไรได้ละ.. พิมมี่ลุกยืนแล้วหันไปตีเพื่อนของตัวเองคนละที ก่อนจะยอมเดินลงไปหาคนเป็นครูอย่างเอื่อยเฉื่อย..“..อะไรคะ?” ทันทีที่ไปถึงตัวนักรบ พิมมี่ก็เอ่ยถามพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ตามหลังจากเพื่อนทั้งสาม ดูจะพอใจอย่างมากกับการที่เพื่อนอย่างฉัน… กำลังจะถูกบ่นแบบนี

37ตั้งแต่พ่นคำพูดออกจากปาก พิมมี่ก็ให้มันเป็นนายตัวเองทันที นอกจากไม่แตะเครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์เลยแม้แต่นิด แต่เธอก็ยังดูสนุกสนานไปพร้อมกับทุกคนได้“นี่เข้าโหมดรักษาศีล รักษาสัจจะแบบไอ้รบหรือไง มาๆสักแก้วสองแก้วพอกรึ่มๆน่ารักๆ” >สงคราม“..อืม ไม่ดีกว่าคะ หนูเมาแล้วไม่น่ารักอยู่บ่อยๆ^^*”“ใครบอก.. ตั้งแต่ฉันเกิดมานะ คนที่เมาได้โดนใจฉันที่สุดก็มีแต่เธอนะพิมมี่”“ทั้งผัวทั้งเมียเลยนะมึง” นักรบที่กระดกดื่มเครื่องดื่มแล้วเหล่สายตามองคนที่พูด ก็เรียกเสียงหัวเราะในวงสนทนาได้ดี ติ๊งดิ่ง~ เสียงกดออดดังขึ้น สายตาของทุกคนหันไปมองที่ต้นตอของเสียง ซึ่งคนที่ลุกเป็นคนแรกคงไม่ใช่ใครนอกจากพิมมี่แกร๊ก~ ร่างบางเดินไปเปิดประตูก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้กับคนที่มาเยือน ก่อนจะได้รับรอยยิ้มบางๆกลับคืนเมื่อแจนยิ้มกลับมา“ป้า.. เอ่อ คือพี่”“ถ้ามันติดปากไปแล้วก็เรียกไปเถอะ”“….ได้เหรอ?”“เอาที่เธอสบายใจเลย”“โอเค งั้นป้าเขามานั่งข้างในก่อน”“เมียมึงนี่นะ” ปกป้องส่ายหัวแต่ไม่ได้ติเตียน แค่ส่ายหัวราวกับว่า ยอมในความเป็นพิมมี่พิมมี่ปิดประตูบ้านก่อนจะรีบเดินมาที่โซฟา เธอค่อนข้างเลิ่กลั่กเพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าแจ

39ใครมันจะไปคิดว่าชีวิตที่มีคนรักมันจะ…..ดี(เพี้ยน)ได้ขนาดนี้ “อย่าเพิ่ง! ลืมตานะ!”“..จะเซอร์ไพส์อะไรอีก รีบๆถอดแล้วไปรอบนเตียงสักที” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่นักรบก็ยังยืนกอดอกหลับตาตามคนตัวเล็กสั่งฉันไม่คิดว่าจะได้ใช้มันนะเอาจริงๆอะ… เบ้าหน้าก็ไม่ค่อยจะเหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ แต่… ชุดนี้คงเปลี่ยนฟิลนักรบได้ไม่มากก็น้อยแหละ พิมมี่ยืนเต็มความสูงพร้อมกับเดินไปที่เตียงคิงส์ไซส์ ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เธอใส่มันเซ็กซี่มากในความคิดของเธอ เสื้อนักเรียนเอวลอย กับกระโปรงลายสก๊อตที่ยาวปิดแก้มก้นพอดิบพอดี ผมแกะที่มัดไว้ทั้งสองข้าง…“ลืมได้ยัง?”“อ่าๆ ลืมก็ลืม” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พิมมี่เอื้อมไปเปิดไฟที่หัวเตียงเพียงสลัวๆ แต่นักรบก็ดันลืมตาขึ้นมาจังหวะที่ร่างเล็กเอี้ยวตัวหันหลังพอดี“……” คนตัวสูงยืนนิ่ง และใช้สายตาสำรวจสภาพและร่างกายของพิมมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกต ซึ่งพอพิมมี่หันกลับมาก็พบกับสายตานิ่งเฉียบของนักรบที่ยืนอยู่ปลายเตียง“…ทำอะไรของเธอ”“เอ้า! ก็ให้สมฟิลไง พี่บอกเองนิว่าวันนี้หนูจะกลายเป็นเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษ นี่รื้อออกมาจากกุเลยนะ”“…”“ก็เชิญทำโท