All Chapters of เกิดใหม่อีกทีกลายเป็นสตรีอัปลักษณ์: Chapter 11 - Chapter 20

ปรับเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ ทำผมทรงใหม่ ดูแลสุขภาพผิวให้ดีแล้วจะยังคงอัปลักษณ์ได้อย่างไร หลังจากกลับจากตัวเมือง เหอเจียวเจียวก็เรียนรู้ว่าควรจะเกล้าผมทรงสตรีที่แต่งงานแล้วอย่างไรบ้าง ที่แน่ๆ นางไม่คิดจะเกล้าให้เหมือนกับถงซื่อผู้เป็นป้าสะใภ้ในสกุลเหอของนางอีกแล้ว จะทำทรงอาชาเหินก็คงจะยากจนเกินไปที่จะทำได้ อีกทั้งคงจะแปลกตาสำหรับชาวบ้านในแถบนี้มากจนเกินไป นางจึงถักเปียเพิ่มลูกเล่นของทรงผมแล้วม้วนขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงกว่าทรงผมของผู้อื่นแป้งชาดนางไม่กล้าใช้ของตามท้องตลาดทั่วไปจึงได้พยายามคิดค้นวิธีทำแป้งและชาดด้วยตนเองโดยเน้นของที่มีอยู่ภายในบ้านเป็นหลัก ทั้งผงแป้งที่ได้จากการบดเมล็ดข้าว นางบดให้ละเอียดมากที่สุดจนแน่ใจว่าจะไม่บาดผิวเวลาทาหน้าส่วนผงชาดนางก็ไม่ได้ใช้แต่กลับใช้ขี้ผึ้งทาปากที่นางทดลองทำอยู่หลายครั้งกว่าจะใช้ได้แทน โดยนางใช้วิธีการสกัดสีจากกลีบกุหลาบป่ามาผสมกับขี้ผึ้งตามธรรมชาติ ใช้ความร้อนทำให้ขี้ผึ้งละลายแล้วเติมผงกลีบกุหลาบป่าบดละเอียดลงไป นอกจากจะได้สีอ่อนระเรื่อดูเป็นธรรมชาติแล้วยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ช่วยให้จิตใจผ่อนคลาย อีกทั้งยังเป็นการบำรุงริมฝีปากให้มีสุขภาพดีแม้ในเวล

ลานรับซื้อสินค้าของสกุลซ่งยิ่งนานวันก็ยิ่งใหญ่โต ได้ยินว่ายามนี้เถ้าแก่ซ่งกำลังขยายกิจการไปจนถึงเมืองหลวง นับได้ว่ากิจการเฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆ เหอเจียวเจียวได้แต่ทอดถอนใจออกมาเมื่อคนที่มารับซื้อสินค้าของนางรีบวิ่งไปตามเถ้าแก่ซ่งทันทีที่เห็นว่านางนำของมาขายแล้ว“โอ้ น้องเจียวเจียวเจ้ามาแล้วหรือ วันนี้มีกระต่ายตัวเป็นๆ มาขายให้พวกข้าอีกหรือไม่” เถ้าแก่ซ่งเดินมาเอ่ยกับนางด้วยท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยเฉกเช่นทุกครั้งเหอเจียวเจียวได้แต่มองเขาแล้วยิ้มแหยออกมา ชายแก่ผู้นี้อายุน้อยกว่าท่านลุงเหอของนางเพียงไม่กี่ปี แถมยามนี้เขายังมีศักดิ์เป็นสามีของเหอเจินจูที่นางควรจะเรียกเขาว่าพี่เขย เพียงแต่ด้วยท่าทางเช่นนี้ของเขาทำให้นางเรียกขานเขาว่าพี่เขยไม่ลงจริงๆ เขาคือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้นางไม่ค่อยอยากจะเข้าเมืองมาขายของเท่าใดนัก แต่จะให้ทำอย่างไรได้เล่า ถึงอย่างไรก็ต้องมาซื้อของกินของใช้เข้าบ้าน อีกทั้งนางเองก็ไม่อยากทำให้รายได้เข้าบ้านต้องลดลงเพียงเพราะตาแก่ตัณหากลับผู้นี้“ย่อมมีเจ้าค่ะ ลูกน้องของท่านนำพวกมันไปขังในกรงเอาไว้แล้ว” เหอเจียวเจียวเอ่ยพลางชี้ไปยังกรงไม้ที่อยู่ด้านหลังเขา“อ้อ! พวกเขาดูแลเจ้าด

ในความคิดของเหอเจียวเจียวช่วงเวลาดีๆ ของครอบครัวทั่วไปก็คงจะเป็นมื้อค่ำ วันนี้เหอเจียวเจียวลงมือเชือดไก่ถึงสี่ตัวเพื่อนำมาตุ๋นน้ำแกงเลี้ยงแขก พืชผักในสวนถูกนำมาล้างให้สะอาดแล้วนำมาผัด โดยมีจ้าวเฟิงหย่าอาสามาช่วย ถึงแม้ว่าเหอเจียวเจียวจะปฏิเสธและบอกว่าให้นางอยู่คุยกับพี่ชายของนางก็ตามแต่นางก็ยังคงยืนกรานว่าจะมาช่วยเหลือ เนื้อย่างรมควันถูกนำมาหั่นเรียงใส่จาน ผักดองถูกนำออกมายำให้มีรสชาติจัดจ้านมากยิ่งขึ้น เพียงเท่านี้มื้อเย็นก็เสร็จแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้หรูหรามากแต่มีครบทั้งเนื้อและผักอีกทั้งยังเน้นปริมาณมากเป็นหลักเท่านี้ก็คงจะถือว่าดีมากแล้ว“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะทำอาการได้ดีถึงขั้นนี้” จ้าวเฟิงป๋อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เขายืนพิงผนังมองพวกนางช่วยกันทำอาหารอยู่นานแล้ว เดินมาชิมรสชาติอาหารอีกนิดหน่อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยชม“ข้าไม่ได้ทำเป็นแค่เพียงปิ้งย่างเสียหน่อย แต่ท่านวางใจเรื่องการลอบทำอาหารในป่าที่ท่านเคยสอนเอาไว้ข้ายังไม่ลืมหรอก” เหอเจียวเจียวเอ่ยพลางช่วยจ้าวเฟิงหย่าจัดจาน โดยมีจ้าวเฟิงเซิ่งและคนของเขามาช่วยลำเลียงอาหารไปขึ้นโต๊ะ คนของเขามีกันแปดคนพวกเขาขอแยกโต๊ะไปกินกันด้านนอกโดยให้เหตุผล

หมียักษ์ที่นางจินตนาการกับที่นางพบเจอในตอนนี้ช่างแตกต่างกันยิ่งนัก จากคราแรกที่คิดจะค่อยๆ ปีนข้ามร่างกายของเขาไปอย่างง่ายดายกลับพบปัญหาใหญ่ที่คาดไม่ถึงแทน‘อื้อหือ ช่างใหญ่โตดีแท้’ เหอเจียวเจียวได้แต่คิดอยู่ในใจ ที่ว่าใหญ่โตนางหมายถึงขนาดลำตัวของเขาหรอกนะ แต่ส่วนนั้นน่ะหรือไม่ต้องเอ่ยถึงหรอกด้วยนางไม่กล้าจ้องมองแม้สักเพียงแวบเดียว แค่เพียงกวาดสายตาอย่างรวดเร็วเพียงเท่านั้นแล้วก็คิดคำนวณว่านางควรจะปีนข้ามไปท่าไหน เอ่อ หมายถึงปีนข้ามไปได้อย่างไรต่างหาก“เจ้าจะยืนจ้องมองอยู่เช่นนั้นอีกนานไหม” เขาเอ่ยถามพลางขยับตัวเพื่อลุกนั่ง นางจึงรีบปีนขึ้นเตียงตรงปลายเท้าของเขาที่มีที่ว่างเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยในทันทีเมื่อเข้าไปยังฝั่งของตนเองได้สำเร็จแล้วนางก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี เห็นเขามองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดนางก็ไม่ได้สนใจล้มตัวลงนอนในทันที พ่อหมียักษ์ของนางจึงได้ขยับตัวลงมานอนข้างกายของนางด้วยกลิ่นกายหอมสะอาดของคนข้างกายทำให้นางนอนไม่ค่อยจะหลับเท่าใดนัก แต่เมื่อคิดถึงความใจดีที่เขาคนนี้มักจะเคยมีต่อร่างนี้ในกาลก่อนทำให้นางรู้สึกวางใจ นางรู้ว่าคนเช่นนี้ไม่มีทางบังคับฝืนใจนางหรอกถ้าห

หลังจากเหอถงซื่อวิ่งล้มลุกคลุกคลานกลับบ้านไปแล้ว จ้าวเฟิงป๋อก็หันไปสั่งให้คนของเขาช่วยกันยกน้ำมาราดเพื่อล้างทำความสะอาดลานหน้าบ้านเสีย แล้วจึงได้เดินไปหาเหอเจียวเจียวแล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะดีนัก“ต่อไปหากมีผู้ใดกล้ารังแกเจ้าอีกก็บอกกับข้าได้เลย”“แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านจัดการได้อย่างดุดันเช่นนี้ ต่อไปเมื่อข้ามีเรื่องมีราวกับผู้ใด ข้าย่อมไม่ลืมที่จะบอกกับท่านแน่ ว่าแต่บอกกับเด็กๆ เรื่องจะย้ายบ้านแล้วหรือยังเจ้าคะ”“บอกแล้ว เซิ่งเกอเอ๋อบอกว่าเรื่องนี้เขาแล้วแต่ข้า แต่หย่าเอ๋อออกจะมีท่าทีต่อต้านอยู่บ้าง หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จนางก็เอาแต่หมกตัวอยู่ที่เรือนนอนของนางไม่ยอมออกมาอีกเลย” เมื่อจ้าวเฟิงป๋อเอ่ยเช่นนี้นางก็พยักหน้า“เช่นนั้นข้าจะไปดูนางเสียหน่อย” เหอเจียวเจียวเอ่ยกับเขาแล้วจึงได้เดินไปเอ่ยชักชวนจ้าวเฟิงเซิ่งให้ไปหาจ้าวเฟิงหย่าที่เรือนนอนของนางด้วยกัน“ให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่” เหอเจียวเจียวเคาะประตูแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพียงไม่นานประตูก็เปิดออกโดยมีจ้าวเฟิงหย่าที่มีหยาดน้ำตานองอยู่เต็มใบหน้าอย่างน่าใจหาย จ้าวเฟิงหย่าเปิดประตูค้างเอาไว้แล้ววิ่งไปทิ้งร่างคว่ำใบหน้