All Chapters of เกิดใหม่อีกทีกลายเป็นสตรีอัปลักษณ์: Chapter 21 - Chapter 30

ระยะทางจากเมืองที่นางอาศัยอยู่อยู่ห่างจากเมืองหลวงมากทีเดียว นางเดินทางมาสามวันแล้วแต่กลับยังไม่ถึงครึ่งทางเลย ระหว่างทางมีคนมาคอยคุ้มกันเพิ่มขึ้นอีกหลายคนเหอเจียวเจียวจึงพึ่งจะรู้ว่าที่แท้หนทางการได้เป็นแม่ทัพของจ้าวเฟิงป๋อก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่ผู้อื่นเข้าใจทุกครั้งที่ถึงจุดพักม้าคนของเขาจะสำรวจบริเวณรอบๆ อย่างละเอียด แล้วจึงได้ให้นางและเด็กๆ ได้เข้าไปพักผ่อน ถึงแม้ว่าจุดพักม้าจะไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าใดแต่ก็ยังดีกว่าการที่ต้องนอนตามป่าเขา ไร้หลังคาและฟูกนอนอันอ่อนนุ่ม มีอาหารให้กิน มีน้ำอุ่นให้อาบ ช่วยปลอบใจเรื่องการเดินทางที่ตั้งนั่งบนรถม้าที่กระเด้งกระดอนไปมาหลายชั่วยามได้หน่อย“ช่วงนี้ลำบากหน่อยนะ เด็กๆ เป็นอย่างไรบ้าง” จ้าวเฟิงป๋อเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เด็กๆ หลับไปแล้วเจ้าค่ะ” เหอเจียวเจียวเอ่ยพลางมองไปบนเตียงนอนที่ยามนี้จ้าวเฟิงหย่ายึดครองไปแล้วครึ่งหนึ่ง ส่วนจ้าวเฟิงเซิ่งนั้นยามนี้กำลังนอนบนฟูกอันอ่อนนุ่มบนเตียงนอนอีกหลังที่ตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้อง“อื้ม เช่นนั้นเจ้าก็ไปพักผ่อนเถิด” เขาเอ่ยพลางเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงที่จ้าวเฟิงเซิ่งนอนหลับอยู่ เหอเจียวเจียวจึงได้ไปน

เมื่อจ้าวเฟิงป๋อกลับมาภาพที่เขาเห็นก็คือฮูหยินคนงามของเขากำลังเอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้นอนริมหน้าต่าง ในมือของนางถือม้วนหนังสือบันทึกการเดินทางของโอวหยางเทียนจวินอยู่ในมือ ท่าทางในยามหลับของนางคล้ายคลึงกับเด็กน้อยคนหนึ่ง นางในตอนนี้มีเค้าโครงใบหน้าของเด็กสาวเนื้อตัวอวบอ้วนและผิวกายดำคล้ำที่เขาเคยเอ็นดูซ้อนทับอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อนางลืมตาขึ้นมาแววตาสดใสและซื่อบริสุทธิ์ของสาวน้อยชนบทเนื้อตัวอวบอ้วนที่เคยอยู่ในความทรงจำของเขาคนนั้นก็พลันหายไป กลายเป็นสายตาของสตรีที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดเข้ามาแทนทีในกาลก่อนเขาเคยรู้สึกเอ็นดูและชื่นชมนาง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากสักเพียงใด แต่เหอเจียวเจียวก็ไม่เคยคิดกล่าวโทษโชคชะตา ทั้งที่มีพละกำลังเหนือผู้อื่นแต่ไม่เคยใช้พละกำลังของตนเองทุบตีหรือตอบโต้ป้าสะใภ้และญาติผู้พี่ของนาง ด้วยยึดถือถึงคำว่ากตัญญูเป็นหลัก แต่นางก็ไม่ยินยอมให้ตนต้องได้รับความไม่เป็นธรรมจนชีวิตต้องพบกับความยากลำบากจนเกินไป เห็นได้จากการที่นางแอบขึ้นเขามาล่าสัตว์ป่ากินเพียงคนเดียว โดยไม่ยอมให้คนในบ้านสกุลเหอรู้ถึงความสามารถนี้ของนางด้วยเ

เมืองหลวงของแคว้นต้าเว่ยมีผู้คนอาศัยอย่างพลุกพล่าน ความเจริญของเมืองหลวงแห่งนี้นั้นนับได้ว่าเหนือความคาดหมายของเหอเจียวเจียวเป็นอย่างมาก นางและเด็กๆ วิ่งเข้าร้านนั้นออกจากร้านนี้เป็นว่าเล่น เรื่องเงินทองสำหรับซื้อของในวันนี้จ้าวเฟิงป๋อไม่มีคำว่าตระหนี่ถี่เหนียวเลยสักนิด ก่อนหน้าที่นางจะออกมาซื้อของเขาถึงกับมอบเงินหลายร้อยตำลึงให้กับนางเลยทีเดียวตอนที่รับเงินจำนวนนั้นมาภายในใจของเหอเจียวเจียวมีทั้งความสับสนและยุ่งเหยิงตีกันไปหมด ใจหนึ่งก็ดีใจที่สามีของตนสามารถหาเงินได้เป็นจำนวนมากถึงขั้นนี้ ส่วนอีกใจก็อดทอดถอนใจให้แก่ตนเองไม่ได้ นางใช้เวลาเก็บเงินถึงสามปีพึ่งจะเก็บได้เพียงหกสิบตำลึงเอง ยังหลงคิดว่าเงินที่ตนเองเก็บสะสมได้เป็นเงินจำนวนมากแล้ว ยามนี้ในใจของนางอดรู้สึกสมเพชตนเองไม่ได้เคราะห์ดีที่นางไม่ใช่คนขี้อวด ถ้าหากนางนำเงินจำนวนหกสิบตำลึงไปโอ้อวดต่อจ้าวเฟิงป๋อ ถึงแม้ว่าคนเช่นเขาจะไม่เคยดูหมิ่นนาง แต่ภายในใจของเขาคงจะต้องแอบหัวเราะขบขันนางอยู่ในใจเป็นแน่“พี่สะใภ้ท่านไม่ต้องสั่งตัดเสื้อผ้าให้ข้ามากมายถึงขั้นนี้ก็ได้ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้ชายไม่จำเป็นต้องมีเสื้อผ้ามากมายถึงเพียงนี้” จ้

ชาวบ้านที่มามุงดูล้วนแล้วแต่มองเฉินเยวี่ยหรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน น้ำเสียงซุบซิบของชาวบ้านเหล่านั้นทำให้เฉินเยวี่ยหรานมีสีหน้าซีดเผือด แต่วันนี้นางตั้งใจเอาไว้แล้วว่าชื่อเสียงอันใดนางไม่สนใจแล้ว นางแค่เพียงอยากจะช่วยบิดาของนางและสกุลเฉินให้ได้เพียงเท่านั้น“เจ้าคือใคร!” นางจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง คำพูดของสตรีนางนี้เมื่อครู่บ่งบอกถึงความสนิทสนมกับจ้าวเฟิงป๋อเป็นอย่างดีอีกทั้งยังมีถ้อยคำที่มุ่งโจมตีมาที่นางอีกทำให้เฉินเยวี่ยหรานอดรู้สึกเกลียดชังสตรีตรงหน้าไม่ได้จริงๆรูปโฉมของสตรีตรงหน้าถึงแม้จะไม่ได้เรียกว่างดงามหยาดเยิ้ม แต่กับมีประกายบางอย่างออกจากร่างที่ดึงดูดสายตาของผู้คน ดูใส่ซื่อบริสุทธิ์และมีความแก่นแก้วอยู่ในตัว ดวงตากลมโต จมูกเล็กๆ โด่งรั้นเชิดนิดๆ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มน่ารัก ดวงหน้ารูปไข่เรียวยาวมีลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากทั้งสองข้าง ผิวกายขาวผ่องมองเพียงครั้งเดียวแล้วก็ต้องหันไปมองนางซ้ำอีกรอบเพราะความสะดุดตาของดวงหน้าเล็กๆ นั่น“ข้าก็คือฮูหยินอัปลักษณ์ที่เจ้าเอ่ยถึงเมื่อครู่นี้อย่างไรเล่า กาลก่อนเพราะความยากลำบากก็เลยทำให้ผู้อื่นรังเกีย

หลังผ่านพ้นค่ำคืนอันเร่าร้อนระหว่างสามีภรรยาไป เหอเจียวเจียวก็ยังคงนอนไม่หลับ เรื่องของเฉินเยวี่ยหรานทำให้เหอเจียวเจียวคิดได้ว่านางควรจะมีกิจการเป็นของตนเอง ถึงแม้จะรู้ว่าจ้าวเฟิงป๋อไม่ใช่คนที่จะทอดทิ้งนางได้ แต่นางก็ควรจะมีกิจการที่สามารถทำเงินให้แก่นางได้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่ควรที่จะพึ่งพากระเป๋าเงินของผู้อื่นถึงแม้ว่าเขาจะเป็นสามีของนางก็ตาม“ยังไม่นอนอีกหรือ” จ้าวเฟิงป๋อเอ่ยถามพลางพลิกกายมาโอบกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน“อืม ข้ากำลังคิดว่าอยากจะหาหน้าร้านเหมาะสักที่สำหรับเปิดร้านขายเครื่องประทินโฉม” เมื่อเหอเจียวเจียวเอ่ยเช่นนี้จ้าวเฟิงป๋อก็พลันขมวดคิ้ว“เจ้าทำเครื่องประทินโฉมเหล่านั้นเป็นหรือ หรือว่ามีสถานที่ที่สามารถรับซื้อมาขายได้” เมื่อเขาเอ่ยถามเช่นนี้นางจึงได้พลิกตัวไปเอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม“ย่อมต้องทำเป็นสิเจ้าคะ ท่านคงไม่รู้กระมังว่าทุกวันนี้ข้าใช้เครื่องประทินโฉมที่ทำด้วยตนเอง อืม นอกจากหน้าร้านแล้ว ต้องหาคนที่ไว้ใจได้มาเรียนรู้วิธีทำกับข้านอกจากนี้ต้องหาสถานที่ผลิตคนที่จะผลิต สิ่งของที่จะใช้บรรจุ และหรือหลายอย่าง” นางเอ่ยพลางขมวดคิ้ว จ้าวเฟิงป๋อจึงได้หัวเราะออกมา เขาโ