All Chapters of เกิดใหม่อีกทีกลายเป็นสตรีอัปลักษณ์: Chapter 41 - Chapter 50

เหอเจียวเจียวจ้องมองเฉินเยวี่ยหรานด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม พลางคิดในใจว่าเห็นทีว่าเฉินเยวี่ยหรานผู้นี้ยังคงจำเรื่องราวในการก่อนได้ ในตอนนั้นเพราะเฉินเยวี่ยหรานคิดช่วงชิงสามีของนาง นางจึงได้เล่นงานโฉมงามผู้นี้จนนางเสื่อมเสียชื่อเสียงไร้หนทางจะได้แต่งงานเป็นภรรยาเอกของผู้อื่นได้ สุดท้ายแล้วเพราะความไร้หนทางยามนี้เฉินเยวี่ยหรานจึงต้องทนรับความอดสูยอมเป็นสนมของพระสวามีของพี่สาวของตนเอง อีกทั้งยังเป็นสามีที่มาอายุมากกว่าท่านอดีตเสนาบดีผู้เป็นบิดาเสียอีกอันที่จริงแล้วนางก็เคยคิดเห็นใจเฉินเยวี่ยหราน อีกทั้งเฉินเยวี่ยหรานคนนี้ยังถูกนางใช้ชื่อเสียงอันเสื่อมเสียช่วยผลักดันชื่อเสียงอันดีของตนรวมทั้งทำให้ผู้อื่นรู้จักร้านเครื่องประทินโฉมของนางมากขึ้นอีกด้วย นางจึงไม่เคยคิดจะถือสากับการกระทำที่พยายามกดข่มนางอยู่หลายครั้งของพระสนมผู้นี้ แต่ยามนี้เฉินเยวี่ยหรานกลับล่วงเกินนางมากจนเกินไปแล้ว นางจึงคิดว่าคราวนี้นางจะไม่มีทางปรานีเฉินเยวี่ยหรานอีก“พระสนมคงจะยังเคืองโกรธเรื่องในกาลก่อนอยู่สินะเพคะ ในกาลก่อนเพราะท่านแม่ทัพเลือกหม่อมฉันและบอกปัดพระสนมต่อหน้าผู้อื่นจนทำให้พระสนมต้องอับอายขายหน้า ยามนี้จึงได้

จ้าวกั๋วกงขอพระราชทานสมรสให้น้องสาวของเขากับอ๋องจวิน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนต่างพากันสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง อ๋องจวินผู้นี้มีนามเต็มว่าฉู่จวินหลง เป็นพระอนุชาร่วมพระมารดาเดียวกันกับฉู่เสวียนฮ่องเต้องค์ปัจจุบันของแคว้นต้าเว่ย ตอนที่เกิดศึกชิงบัลลังก์อันดุเดือดของบรรดาพี่ชายเขายังคงเป็นเพียงทารกน้อย เมื่อเติบใหญ่ขึ้นมาพี่ชายร่วมอุทรก็ได้นั่งครองบัลลังก์อย่างมั่นคงแล้ว เขาในยามนั้นจึงนับว่าเป็นองค์ชายพระองค์เดียวที่ไม่ได้ร่วมวงแย่งชิงบัลลังก์กับบรรดาพี่ชายเพราะเป็นพระอนุชาร่วมอุทรอีกทั้งยังมีอายุน้อยมากฮ่องเต้ฉู่เสวียนจึงมีความรักใคร่และโปรดปรานพระอนุชาผู้นี้เป็นที่สุด ไม่เพียงมอบตำแหน่งอ๋องให้ตั้งแต่อายุยังน้อยยังมอบที่ดินศักดินาที่ใกล้เมืองหลวงมากที่สุดอีกทั้งยังสร้างวังอ๋องอันยิ่งใหญ่ให้พระอนุชาได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงอย่างสุขสบาย เมื่อพระอนุชาเริ่มเติบใหญ่ก็ทรงมอบกำลังส่วนพระองค์ให้พระอนุชาผู้นี้คอยควบคุม นับได้ว่าพระอนุชาผู้นี้คือคนที่องค์ฮ่องเต้ฉู่เสวียนไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุดและพระอนุชาผู้นี้ก็ไม่เคยทำให้ทรงผิดหวังไม่ว่าเกิดกบฏหรือสงครามเขาก็พร้อมจะอาสานำทัพออกไปต่อสู้

ความซุกซนของบุตรชายฝาแฝดจวนสกุลจ้าวคืออีกเรื่องที่ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงกับจวนสกุลจ้าวต่างรู้กันดี ถึงแม้ว่าจวนของท่านกั๋วกงจะมีขนาดใหญ่แต่ก็ยังไม่สามารถขวางกั้นความพยายามของบุตรชายทั้งสามของจ้าวกั๋วกงที่สามารถหลบหนีออกไปเล่นซนด้านนอกประตูจวนได้จ้าวลู่เสียนและจ้าวลู่หลิงที่มีอายุหกขวบถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมและตามอกตามใจ เริ่มเรียนวรยุทธ์กับบิดาบ้างแล้ว ส่วนจ้าวลู่ชิงที่มีเนื้อตัวอวบอ้วนปีนี้พึ่งจะย่างห้าขวบเพียงเท่านั้นบิดายังไม่ได้เริ่มสอนวรยุทธ์ให้เขา แต่มารดากลับเริ่มสอนวิธีการป้องกันตัวเบื้องต้นของนางให้เขาแล้ว ในยามปกติพวกเขาก็มักจะวิ่งเล่น ขี่ม้าและยิงธนูอยู่กับบรรดาพี่เลี้ยงภายในจวน แต่ช่วงนี้เป็นช่วงพิเศษท่านอาของพวกเขามักจะนำลูกพี่ลูกน้องเนื้อตัวอวบอ้วนมาให้ท่านแม่ของพวกเขาเลี้ยงที่จวน พวกเขาทั้งสามคนจึงสามารถหลบหนีบรรดาพี่เลี้ยงออกมาเล่นข้างนอกได้อยู่บ่อยครั้ง“เจ้าแน่ใจนะว่านี่คือคุณชายทั้งสามของจ้าวกั๋วกง” ชายหนุ่มผมเผ้ารุงรังแต่งกายสกปรกหันไปถามสตรีที่อยู่ข้างกายซึ่งนางเองก็แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ทั้งเก่าและสกปรกเช่นเดียวกัน“แน่ใจสิ สหายของข้าบางคนล้วนเคยรับใช้พวก

ท่ามกลางกระแสการแย่งชิงบัลลังก์ของเหล่าองค์ชาย จ้าวเฟิงป๋อในฐานะแม่ทัพใหญ่และจะต้องวางตัวเป็นกลางมากที่สุด นอกจากวางกองกำลังเพื่อคอยตรึงกำลังปกป้องชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วเขาก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือกับองค์ชายพระองค์ไหนเป็นพิเศษ แม้แต่องค์ชายเจ็ดผู้เป็นบุตรชายของมู่ฮองเฮาที่ดูเหมือนว่าจะสนิทสนมกับฮูหยินของเขาเป็นพิเศษเขาก็ไม่ได้ให้การช่วยเหลือแต่อย่างใด“เรื่องเป็นเช่นนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรที่น่ากังวลใจ เพียงแต่หย่าเอ๋อของพวกเราจะไม่โดนลูกหลงแน่หรือ” คำพูดนี้ของเหอเจียวเจียวทำให้จ้าวเฟิงป๋อหัวเราะออกมา“นางน่ะหรือจะถูกลูกหลง เห็นเช่นนั้นหากจวินอ๋องเข้าร่วมแย่งชิงด้วยบรรดาพระโอรสทั้งหลายไม่มีผู้ใดเทียบเคียงเขาได้หรอก เจ้าอย่าลืมสิว่ากำลังทหารในมือของเขามีมากเสียยิ่งกว่าข้าแล้วในยามนี้” เมื่อจ้าวเฟิงป๋อเอ่ยเช่นนี้เหอเจียวเจียวก็พยักหน้ายิ่งอายุมากขึ้นความหวาดระแวงขององค์ฮ่องเต้ฉู่เสวียนก็ยิ่งมีมากขึ้น เพียงแต่ความหวาดระแวงเหล่านั้นล้วนโยกย้ายไปอยู่ที่บรรดาพระโอรสทั้งหลายจนหมดสิ้น ทหารที่มีอยู่ล้วนมอบให้พระอนุชาเพื่อใช้ป้องกันพระราชบัลลังก์จากบรรดาพระโอรส พวกเขาทั้งเข่นฆ่ากันเองและหมา

ข้ามีนามว่าจ้าวเฟิงหย่า ข้าเป็นเพียงเด็กสาวบ้านป่าคนหนึ่งที่ถูกพี่ใหญ่ของข้าให้การเลี้ยงดูเป็นอย่างดีและลงมือสั่งสอนให้ข้าได้ร่ำเรียนหนังสือแตกต่างจากเด็กทั่วไปในหมู่บ้านแห่งนี้ พี่ใหญ่ของข้าเขามักจะเอ่ยกับข้าเสมอว่าข้าจะต้องมีความระมัดระวังและรู้จักรักษากิริยามารยาทของข้าให้เหมาะสมกับที่เป็นสตรีของสกุลจ้าวพี่ชายคนโตของข้ามักจะเล่าให้ข้าและพี่ชายฝาแฝดของข้าฟังถึงเรื่องราวของสกุลจ้าวในเมืองหลวง เขาบอกกับข้าว่าในกาลก่อนพวกข้าล้วนเคยใช้ชีวิตอยู่ในจวนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงมีข้ารับใช้คอยปรนนิบัติพัดวี แต่แล้วก็มีเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้พวกข้าต้องหลบหนีออกจากเมืองหลวงเพื่อช่วยให้ข้าและพี่ชายฝาแฝดรอดชีวิต ท่านพ่อและท่านแม่ยอมเสียสละชีวิตของตนเองแล้วถูกฆ่าตาย พี่ชายคนโตของข้าพาข้ากับพี่ชายฝาแฝดหลบหนีมือสังหารอย่างทุลักทุเล โชคดีที่มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งคอยให้การช่วยเหลือ ข้ากับพี่ชายทั้งสองจึงได้รอดชีวิตจากการถูกตามฆ่าทุกครั้งที่ได้ฟังถ้อยคำบอกเล่าของพี่ชาย ในยามค่ำคืนข้ามักจะฝันร้ายอยู่เสมอ ข้ามักจะฝันเห็นเลือดและการฆ่าฟันอย่างโหดเหี้ยม ในความฝันมักจะเห็นว่าพี่ชายคนโตของข้ากำลังจับ