Semua Bab เกิดใหม่อีกทีกลายเป็นสตรีอัปลักษณ์: Bab 1 - Bab 10

สองแม่ลูกสกุลเหอยืนมองบ้านสกุลจ้าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา พวกนางสองแม่ลูกเคยแอบคิดว่าจะจับจองจ้าวเฟิงป๋อเอาไว้ให้เหอเจินจูนานแล้ว คนหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างกำยำล่ำสันแถมยังสามารถเข้าป่าหาเงินได้คราวละมากๆ หากไม่รีบจับจองเอาไว้ก่อนก็โง่เต็มที คิดไม่ถึงว่าตอนที่จ้าวเฟิงป๋อส่งแม่สื่อมาสู่ขอกลับระบุว่าคนที่เขาต้องการแต่งงานด้วยกลับเป็นเด็กโง่กินจุที่พวกเขารับเลี้ยงเอาไว้ในบ้านอย่างเหอเจียวเจียวแทน เรื่องนี้ทำให้ทั้งคู่เดือดดาลเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเหอเจินจูนางอุตส่าห์หาวิธีกีดกันสตรีทุกคนที่พยายามเข้าใกล้จ้างเฟิงป๋ออย่างสุดกำลัง อาศัยความได้เปรียบในการเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง เอ่อ ที่จริงแล้วต้องใช้คำว่าบ้านของนางอยู่ใกล้บ้านของจ้าวเฟิงป๋อมากที่สุด สตรีทุกนางที่ต้องการจะขึ้นเขามายังบ้านสกุลจ้าวจะต้องเดินผ่านบ้านสกุลเหอก่อน เหอเจินจูมักจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อที่จะทำให้สตรีเหล่านั้นไม่มีข้ออ้างมาที่บ้านสกุลจ้าวแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นการโป้ปดมดเท็จ สร้างเรื่องหลอกลวง หรือแม้แต่การเอ่ยวาจาขับไล่ตรงๆ เลยก็ตามเหอเจินจูล้วนทำมาหมดทั้งสิ้น จนสตรีทุกนางในหมู่บ้านที่เคยคิดเกินเลยกับจ้าวเฟิงป๋อล้วนพาก

ถึงแม้ว่าเจ้าหน้าที่ของทางการรับปากว่าจะช่วยตรวจสอบข้อเท็จจริงและถ้าหากพบว่าสองแม่ลูกสกุลเหอนำข้าวของภายในบ้านไปจริงจะช่วยทวงคืนสิ่งของให้ แต่เหอเจียวเจียวก็ไม่คิดจะหวังน้ำบ่อหน้าด้วยรู้ดีถึงข้อจำกัดของทางการ ต่อให้พวกเขาค้นพบว่าสองแม่ลูกนำข้าวของไปจริง แต่พวกเขาต้องกลับไปรายงานที่ว่าการก่อนแล้วจึงจะสามารถทวงคืนข้าวของเหล่านั้นมาให้นางได้นางไม่ได้หวังว่าจะได้ข้าวของเหล่านั้นคืนมาอยู่แล้ว แต่การที่นางตั้งใจยั่วยุให้เหอเจินจูไปฟ้องร้องกับทางการก็เพื่อจะทำให้สองแม่ลูกจากบ้านสกุลเหอได้รู้ว่ายามนี้นางไม่ใช่เหอเจินจูคนเดิมที่พวกนางสามารถรังแกได้อีกแล้ว อีกทั้งการที่เหอเจินจูไม่ได้แจ้งผู้ใหญ่บ้านแต่ข้ามหน้าข้ามตาไปแจ้งทางการถึงในตัวเมือง ด้วยนิสัยความชอบคิดเล็กคิดน้อยของผู้ใหญ่บ้านย่อมต้องก่อให้เกิดความบาดหมางได้ไม่มากก็น้อยมีชีวิตมาแล้วชาติหนึ่งถึงแม้ว่าจะมีจะอายุไม่มากแต่เหอเจียวเจียวที่ผ่านประสบการณ์การต้องฝ่าฟันเพื่อเอาตัวรอดมาอย่างโชกโชน ก็เข้าใจถึงหลักการอยู่ร่วมกันของสังคมมนุษย์ได้เป็นอย่างดี อีกทั้งในสังคมเล็กๆ ของหมู่บ้านแห่งนี้ที่ชาวบ้านยังคงมีการกระทำที่ซื่อตรงกับจิตใจ ยิ่งแทบจะ

เนื้อชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกแกะออกจากห่อใบไม้นำออกมาวางบนพื้น เมื่อแกะชิ้นเนื้อออกมาหมดแล้ว เหอเจียวเจียวก็นำเนื้อทั้งหมดมาใส่อ้างไม้ล้างให้สะอาดแล้วทำการแยกชิ้นส่วนของเนื้อหมูป่าอีกครั้ง ส่วนที่เป็นเครื่องในนางตั้งใจว่าจะนำมาตุ๋นใส่เห็ดและสมุนไพรเพื่อบำรุงร่างกาย ส่วนที่เป็นกระดูกก็แยกเอาไว้เพื่อที่จะทำน้ำแกง ส่วนที่เป็นเนื้อนางแยกส่วนหนึ่งจะนำไปรมควันและอีกส่วนหนึ่งจะทำเนื้อตากแห้งเพื่อที่จะเก็บไว้กินได้นานๆ สำหรับส่วนที่เป็นไขมันนางตั้งใจว่าจะเจียวเอาน้ำมันเก็บไว้ใช้ตลอดช่วงฤดูหนาวที่จะถึงนี้เมื่อวางแผนดีแล้วก็ลงมือทำในทันที โดยมีเด็กสองคนเป็นลูกมือ ผลอิงเถาส่วนหนึ่งนางแบ่งเอาไว้สำหรับกินสด อีกส่วนนางเคี่ยวใส่น้ำตาลที่อยู่เพียงน้อยนิดเก็บใส่โถกระเบื้องเอาไว้กินเป็นของหวาน เห็ดที่เหลือจากการตุ๋นก็เอาไปตากแห้งเพื่อเก็บเอาไว้กินในช่วงฤดูหนาว“ไม่เพียงทำอาหารอร่อย ท่านยังสามารถพลิกแพลงทำอาหารได้หลากหลาย ข้ารู้แล้วว่าเพราะเหตุใดท่านจึงได้มีรูปร่างเช่นนี้” จ้าวเฟิงเซิ่งเอ่ยอย่างไม่คิดอะไรแต่กลับถูกสายตาดุดันของน้องสาวทำให้เขาพลันชะงักในทันที“พี่รองก็แค่อยากจะชมว่าพี่สะใภ้มีความสามารถทางด้า

เมื่อไปถึงบริเวณที่มีรังนกเหอเจียวเจียวก็รีบปีต้นไม้ขึ้นไปดู รังนกบนต้นไม้ในทันที แต่กลับพบว่าบรรดานกน้อยทั้งหลายต่างพากันอพยพเพื่อย้ายหนีอากาศหนาวเย็นที่กำลังจะมาถึงไปเสียแล้ว เพราะฉะนั้นยามนี้จะยังมีไข่นกหลงเหลือให้นางได้เก็บกินได้อย่างไรกัน เหอเจียวเจียวได้แต่ตบหน้าผากของตนเองด้วยความหงุดหงิดใจ‘เรื่องแค่ทำไมจึงคิดไม่ได้กันนะ’ นางได้แต่ก่นด่าตนเองอยู่ในใจ แล้วจึงพยายามกวาดสายตามองบริเวณรอบๆ อย่างสำรวจตรวจตรา ข้อดีของการได้อยู่บนที่สูงก็คือเรื่องวิสัยทัศน์การมองเห็นที่สามารถมองเห็นบริเวณเบื้องล่างได้อย่างชัดเจนมากกว่า สายตาของนางปะทะเข้ากับต้นท่อป่าส่วนอีกฝั่งหนึ่งก็มีต้นพลับป่า นางจึงได้แต่ทอดถอนใจออกมาแล้วคิดว่า ถึงแม้จะไม่สามารถเก็บเกี่ยวอาหารที่ให้โปรตีนตามธรรมชาติแก่ร่างกายได้ แต่สามารถเก็บเกี่ยวผลไม้ที่ช่วยเพิ่มวิตามินให้กับร่างกายได้ก็ยังดีนางปีนลงจากต้นไม้ด้วยสภาพทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย ต่อให้ภพก่อนนางเคยเรียนยิมนาสติกมา แต่หากให้นำมาปรับใช้กับร่างกายนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากเย็นอยู่บ้างเดินไปได้ครู่หนึ่งก็พบว่ามีไก่ป่าตัวหนึ่งกำลังยืนคอพับหลับตาอยู่… ‘เอ่อ ยังไม่เข้าสู่ฤดู

พายุฤดูหนาวผ่านพ้นไปแล้ว หิมะที่เคยตกหนักก็ลดปริมาณลง เหอเจียวเจียวที่หมกตัวเรียนรู้ตัวอักษรอยู่กับจ้าวเฟิงหย่ามานานหลายวันเหมือนได้รับการปลดปล่อย สิ่งแรกที่นางทำก็คือการออกไปบริเวณชายป่าเพื่อตรวจดูว่ายังมีสิ่งใดให้พอเก็บไปกินได้บ้าง และยังจะพอมีสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยให้นางจับไปทำอาหารได้หรือไม่“บ้าจริง หาเงินก้อนแรกของตนเองได้เมื่อไหร่ สิ่งแรกที่ข้าจะซื้อก็คือเสื้อผ้า” เหอเจียวเจียวเอ่ยพึมพำเสียงเบา ยามนี้นางหนาวจนปากสั่นไปหมดแล้ว นางไม่ได้รังเกียจที่สวมใส่เสื้อผ้าเก่าและไม่งดงาม แต่นางรังเกียจที่เสื้อผ้าเหล่านี้ไม่สามารถมอบความอบอุ่นให้ได้เลยต่างหากก่อนหน้านี้ตอนที่เสื้อคลุมตัวนี้เคยอยู่บนตัวของเหอเจินจูก็คงจะพอช่วยคลายความหนาวได้บ้าง แต่ผ่านมาหลายปีทั้งบางทั้งมากเก่าแล้วเสื้อคลุมตัวนี้จึงตกมาเป็นของนาง อีกทั้งก่อนหน้านี้รูปร่างของนางมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่าเหอเจินจูมากจึงต้องมีการขยายเสื้อคลุมโดยการใช้ผ้ามาต่อเพื่อขยายให้ใหญ่ขึ้น ความงดงามนั้นไม่ต้องเอ่ยถึง ความแน่นหนาของฝีเข็มก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเข้าไปใหญ่เพราะเจ้าของร่างนี้ไร้ทักษะในการตัดเย็บเป็นอย่างมากบ่นพึมพำอยู่ได้ไม่นาน นางก็ส