Semua Bab Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Bab 281 - Bab 290

"Bakit hindi ikaw ang gumawa ng paraan para sirain ang kasunduang ito?" tanong ko sa kanya habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. Hindi naman maaaring ako lang ang palaging sasalo ng sisi. Hindi pwedeng ako lang ang magiging masama at rebeldeng anak sa aming dalawa samantalang siya ay mananatiling malinis ang pangalan. Kung pareho naming ayaw ang pilit na kasal na ito, dapat lang na magtulungan kami.Subalit ang kanyang naging isinagot ang siyang nagbigay sa akin ng huling mitsa upang mapaisip talaga ako nang malalim. Doon ko napagtanto kung gaano katatag at katigas ang prinsipyo ng babaeng nasa harap ko."Magpakasal man ako sa iyo o hindi, Ephraim, sa totoo lang ay wala naman akong pakialam," seryoso at walang pag-aalinlangan niyang sagot habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang tasa ng tea. "Ang konsepto ng pag-ibig ay hindi para sa isang katulad ko. Dahil katulad ng mga magulang natin, naniniwala ako sa fixed marriage. Para sa akin, negosyo at obligasyon lang ang kasal

"Walang problema at walang dapat ikatakot kina Jeremiah," isang baritunong boses ang sumunod na nagsalita nang may malapad na ngiti.Halos manigas ang buong katawan ko sa aking kinatatayuan nang makita ko kung sino ang lalaking nakaupo sa enggrandeng sofa, may hawak na mamahaling tabako, at mukhang napakalakas ng pangangatawan.Si Daddy. Ang aking ama na ang akala ko ay kasalukuyang nakikipaglaban sa kamatayan sa loob ng ICU."Si Jeremiah mismo ang nagsabi sa akin noon bago siya umalis," pagpapatuloy ni Daddy habang nakangiti nang nakakaloko sa mga kapatid ng asawa niya. "Hindi na niya kailangang makihati pa sa mga negosyong naiwan sa amin ng aking pumanaw na kapatid. Bakit? Dahil mas malaki at mas malawak ang mga negosyong naiwan mismo ng kanyang ama sa kanya. Isa pa, si Lolo George na ama ng kanyang ama, ay isang napakayamang tao. Alam niyo naman ang matandang 'yun. Kahit gawing kalsada ang pera ng matandang 'yun, makakagawa pa rin 'yun ng daan patungong America nang hindi nauubos.

Huminga nang malalim si Ismael, saka naupo sa tapat ko habang nakasandal sa pader. Ang kanyang mukha ay napalitan ng isang seryosong ekspresyon."May isa pa kaming nalaman, Sir... na sa tingin namin ay dapat ninyong malaman habang nakakulong tayo rito," ani Ismael."Ano 'yun?""Ang totoo po, ang planong ito... ang pekeng pagkakasakit ng Daddy ninyo, ang pag-trap sa inyo kay Miss Gia, at ang pagpapakulong sa inyo rito... hindi lang ito binuo kanina o kahapon," bulong ni Ismael. "Talagang planado na po ito bago pa man kayo sumakay ng eroplano patungong Maldives kasama si Ma'am Leila."Tila ba may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko nang marinig ko ang pangalan ni Leila. Napatayo ako nang mabilis. "Anong ibig mong sabihin?"Sumingit si Raul sa usapan. "Totoo po, Sir. Isang linggo bago kayo umalis patungong Maldives, narinig ko si Senyora na may kausap sa telepono habang nag-aayos ako ng mga halaman sa tapat ng opisina niya. Sabi niya sa kabilang linya, 'Hayaan mo muna siyang

Nanlambot ang aking mga tuhod at muling napaupo sa gilid ng kama, habang ang aking dalawang kamay ay mahigpit na nakasabunot sa sarili kong buhok. Ang natitirang pag-asa na mayroon ako kanina ay tuluyan nang naglaho na parang bula.Wala akong cellphone. Walang cellphone ang aking mga taga-silbi. Ang balkonahe ko ay may makakapal na rehas na bakal, at ang pinto ay nakakandado mula sa labas na may mga armadong bantay. Isa na akong ganap na preso sa sarili kong tahanan.Ngunit ang mas nagpapabaliw sa akin sa mga sandaling ito ay ang mukha ni Leila na patuloy na naglalaro sa aking isipan. Naaalala ko ang kanyang mga matatag na mata, ang kanyang matatamis na ngiti noong magkasama pa kami sa tabi ng lababo sa Maldives, at ang kanyang huling bilin na unahin ko ang aking pamilya dahil akala niya ay totoo ang lahat."Patawarin mo ako, Leila..." bulong ko sa dilim, habang ang aking mga luha ay dahan-dahan nang pumapatak sa aking mga pisngi. Ang tindi ng galit ko sa aking mga magulang ay umabot

Nang sa wakas ay magkaroon ng pagkakataon na mabaling ang atensyon ng aming mga magulang sa iba pang mga business partners, dahan-dahang humiwalay si Gia sa kumpol ng mga bisita. Hinawakan niya ang aking braso nang may bahagyangahigpit at bumulong, "Masyadong mainit dito. Sumama ka sa akin sa labas."Tumango ako at sumunod sa kanya. Lumabas kami sa malaking sliding glass door patungo sa malawak na hardin sa likod ng mansyon. Habang patuloy kaming naglalakad palayo sa liwanag ng mga chandelier at sa ingay ng tawanan, unti-unting nawawala ang mga ngiti sa aming mga mukha. Ang gabi ay malamig, at ang tanging naririnig na lang ay ang huni ng mga kuliglig at ang banayad na agos ng tubig mula sa fountain sa gitna ng hardin.Nang masiguro ni Gia na malayo na kami sa pandinig ng sinuman, binitawan niya ang aking braso at humarap sa akin. Ang kanyang matatag at pormal na mukha kanina ay napalitan ng matinding seryoso at pag-aalala."May makakatulong ba sa atin, Ephraim?" direktang tanong ni