All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 301 - Chapter 310

Habang pilit na nagpupumiglas sina Isaiah at Berna sa hawak ng mga awtoridad, hindi pa doon nagtapos ang gabi ng pagtutuos. Sa likod ng altar, malapit sa gilid ng nakasarang pinto ng sacristy, nakita ko ang dalawang pamilyar na mukha na dahan-dahang umaatras at pilit na nagtatago sa anino ng mga dekorasyon.Sina Brenda at Bernard—ang mga kapatid ni Berna."Huwag ninyong hayaang makalabas ang dalawang iyan!" malakas kong utos habang itinuturo ko sila sa mga militar. "Kasama sila sa kasunduan! Sila ang humawak ng mga pekeng dokumento para sa paglilipat ng pondo ng kumpanya!"Mabilis na hinarangan nina Jeremiah at ng mga sundalo ang daanan ng magkapatid. Sina Brenda at Bernard, na kilala sa pagiging mga linta sa kayamanan ng mga Delgado, ay namutla nang husto. Ang mga mamahaling alahas at kasuotan na suot nila para sa kasal ay naging mukhang mga nakakasakit na dekorasyon na lang sa katawan nang mag-click ang mga bakal na posas sa kanilang mga kamay. Sila ang mga kasabwat na nagmaniobra

Inis na inis ang aking mga magulang nang araw na bagsakan ng posas at kaladkarin ng mga awtoridad sina Berna at Isaiah Delgado. Kitang-kita ko ang matinding pagsisisi sa kanilang mga mukha—hindi dahil sa naawa sila sa sinapit ng mag-asawa, kundi dahil sa panghihinayang na hindi nila akalain na ang kompanyang pilit nilang kinakapitan ay may animnapung porsyentong share pala na pagmamay-ari ni Jeremiah Smith. Si Jeremiah Smith—ang napakayaman, sikat, at makapangyarihang tao sa Pilipinas na kahit kailan ay hindi mo gugustuhing makabangga. Sino ba ang mag-aakala na ang tahimik at simpleng pinsan niyang si Ephraim ang magiging susi sa pagbagsak ng imperyo ng mga Delgado?Noon pa man, wala sa plano ko ang magpakasal. Subalit dahil ako ang nag-iisang anak, at dahil sa walang katapusang pagnanais ng aking pamilya na mas magpayaman pa, pilit nilang isinaksak sa isip ko na kailangan naming makipag-merge sa isa pang dambuhalang pamilya. Para sa akin, wala sanang problema ang isang arranged marri

Pilit kong pinatatag ang aking mga tuhod at dahan-dahan akong naglakad papasok sa salas. Agad na huminto ang tawanan nina Daddy at Ronnie nang makita ako. Si Anthony naman ay dahan-dahang tumayo, ang kanyang mga mata ay nanunuri, bumababa mula sa aking mukha hanggang sa aking mga binti. Ang uri ng tingin na nagpaparamdam sa akin na ako ay isang karne na nakasabit sa palengke. Na tila ba ang lalaking ito ay isang tigre, na handa akong sakmalin anumang oras."Ah, Gia! Nandiyan ka na pala," masayang salubong ni Mommy, ngunit kitang-kita ko ang kaba at pagkadesperado sa likod ng kanyang pekeng ngiti. "Halika, maupo ka. Kanina ka pa hinihintay nina Tito Ronnie mo." Umusog pa siya ng bahagya, upang bigayng daan ang aking pag upo.Hindi ako kumilos. Nanatili akong nakatayo, malamig ang aking tingin sa aking mga magulang. "Ano pong meron dito?" direktang tanong ko, wala akong balak makipag-plastikan sa kanilang lahat.Nagkatinginan sina Daddy at Ronnie. Isang nakatatakot na ngiti ang sumilay

"ANTHONY, ANAK, HUWAG! IBABA MO 'YAN!" histerikal na hiyaw ni Dina, na tuluyan nang napaluhod sa sahig habang pilit na inaabot ang mga paa ng kanyang anak."Huwag mong kakalabitin yan, Anthony! Mag-usap tayo!" sigaw naman ni Ronnie, na unti-unting humahakbang papalapit, nakataas ang dalawang kamay, sinusubukang bawiin ang kontrol sa kanyang sariling armas."Gia! Sumagot ka na! Sabihin mo nang oo! Alang-alang sa buhay natin, sumagot ka!" malakas na hiyaw ni Mommy sa likod ko, habang marahas niyang inaalog ang aking balikat. Ang sarili kong ina, sa halip na protektahan ako, ay mas piniling itulak ako sa bangin para lang isalba ang sarili nilang mga buhay mula sa trahedya.Nagkamali ang lahat ng kalkulasyon. Nag-iyakan, nagsigawan, at nagkagulo ang buong salas. Ang ingay ng pamilya De Vera at ng aking mga magulang ay humalo sa tunog ng umiiyak na si Anthony. Ang bawat isa ay natataranta, walang may alam kung anong gagawin.Tumingin ako nang diretso kay Anthony. Ang kanyang daliri ay na

Akala ko, tapos na ang pinakamalalim na bahagi ng aking kalbaryo matapos kong mailigtas ang buhay ko mula sa nagwawalang si Anthony. Akala ko, sapat na ang pagsakripisyo ko sa aking sarili at ang pagtanggap sa nakatatakot na kasunduang iyon para panatilihing tahimik ang aking mga magulang at ang pamilya De Vera.Ngunit nagkamali ako. Sapagkat dalawang araw pa lamang ang nakalilipas, mas matinding bangungot pala ang naghihintay sa akin.Nasa ikalawang palapag ako ng aming mansyon, inaayos ang aking mga gamit at damit sa dressing room. May nakatakda akong taping ngayon para sa isang malaking teleserye na kalahating taon ko nang pinaghahandaan. Ang pag-aartista ang natitira kong tahanan—ang tanging lugar kung saan nararamdaman kong may kontrol pa ako sa buhay ko, at ang tanging bagay na tunay na nagpapasaya sa akin sa gitna ng lahat ng dumi ng mundong kinagisnan ko.Bitbit ang aking shoulder bag at makeup kit, dahan-dahan akong bumaba ng hagdanan. Sa malawak na receiving area sa ibaba, n