All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 271 - Chapter 280

Ramdam ko ang isang napakainit na labi na siyang dahan-dahang sumasakop sa aking mga labi. Ang halik na iyon ay marahan, ngunit may kasamang matinding paghahangad. Banayad lang ang bawat pagdampi, napakabango, at napakasarap sa pakiramdam. Dahil sa labis na kaantukan at sa pag-aakalang bahagi lamang ito ng isang napakagandang panaginip, hindi ko na napigilan ang aking sarili. Tinugon ko ang halik na iyon nang may ganting lambing. Ang mga braso ko ay tila may sariling isip na dahan-dahang gumapang paakyat at mahigpit na ipinulupot ko pa sa kanyang leeg para mas lalo kaming magkalapit.Napaungol ako nang mahina dahil sa tindi ng kakaibang sensasyon at kuryenteng dumadaloy sa aking buong katawan. Napakasarap sa pakiramdam, na tila ba lumulutang ako sa ulap habang kasama siya.Nang matapos ang mahaba at matamis na halik na iyon, bahagyang nangunot ang aking noo habang nakapikit pa rin. Para bang ayaw ko pang matapos ang sandaling iyon; tila hindi ko nais mawalay sa pagkakakapit sa labing

POV: EphraimHindi ko talaga mapigilan ang pag-guhit ng isang napakalawak na ngiti sa aking mga labi habang pinapanood ko ang papalayong likuran ni Leila. Kahit dahan-dahan na siyang nawawala sa aking paningin dahil lumabas na siya ng kwarto para umorder ng pagkain, pakiramdam ko ay naiwan pa rin sa hangin ang bango niya at ang tamis ng kanyang mabilis na halik sa akin.Hindi ko maalis ang ngiti na nakapaskil sa aking bibig.Sa totoo lang, kahit lalaki ako, at kilala bilang isang seryoso, matigas, at walang pakialam na tao sa damdamin ng iba—lalo na kapag pumasok na ako sa mundo ng negosyo—hindi ko pa rin maiwasang kiligin nang husto sa mga sandaling ito. Ang tindi ng tibok ng puso ko. Ang isang simpleng haplos at halik mula kay Leila ay sapat na para tuluyang makalimutan ng katawan ko na kasalukuyan pala akong nilalagnat.Habang nakasandal ako sa malambot na unan ng aking kama at naghihintay sa kanyang pagbabalik, biglang naglakbay ang aking isip pabalik sa aming nakaraan. Parang isa

Ilang araw din akong nakahiga at nagpahinga sa loob ng villa, at sa wakas, sa ikapitong araw namin dito sa Maldives, ay ganap na akong magaling. Wala na ang lagnat ko, magaan na ang aking pakiramdam, at bumalik na ang dati kong lakas.Sa totoo lang, nahihiya ako ng bahagya kay Leila dahil sa halip na ako ang mag-alaga sa kanya sa bakasyong ito, siya ang naging nars ko sa nakalipas na mga araw. Subalit kung lilingunin ko ang nangyari, pakiramdam ko ay isang malaking biyaya pa rin sa akin ang pagkakaroon ko ng sakit. Bakit? Dahil sa loob ng mga araw na iyon, gabi-gabi ko siyang nakakatabing matulog at araw-araw ko siyang nahahalikan nang may pahintulot niya. Para bang, kahit hindi na ako gumaling noon, basta ba ganito siya kalapit at katabi ko siya palagi, okay na okay na iyon sa akin. Sobrang sulit ang lagnat ko.Kasalukuyang nasa maliit na kusina ng aming villa si Leila ng mga oras na iyon. Dahil mainit ang panahon at pribado naman ang aming pwesto, nakasuot lang siya ng isang simplen

"Kailan ka ba uuwi?" galit na may halong pagmamakaawa at naluluhang boses ng aking ina ang agad na sumalubong sa akin mula sa kabilang linya. "Nasa ospital ang tatay mo ngayon, Ephraim! Iwanan mo na ang kung ano mang kalokohan ang ginagawa mo riyan at umuwi ka na!""Ha? Anong nangyari kay Daddy?" tanong ko. Awtomatikong dinalaw ng matinding pag-aalala ang aking mukha at boses, kahit pilit ko itong itinatalo. "Bakit siya dinala sa ospital?""Sumakit ang dibdib niya kaninang madaling-araw, at ayon sa doktor, mahina na talaga ang puso niya. Ano pa ba ang ginagawa mo riyan sa Maldives, Ephraim? Naaatim mo talagang magpakasaya at magbakasyon habang naghihirap at nag-aagaw-buhay ang pamilya mo rito?" Ang bawat salita ni Mommy ay parang mga palaso na direktang isinasaksak sa aking konsensya."Sandali lang, Ma... magpaliwanag muna kayo," mahinahon ngunit may diing sabi ko.Bahagya akong napalingon sa direksyon ni Leila. Kasalukuyan siyang nagtutuyo at nagsasalansan ng mga plato sa dishrack ma

Muling naging seryoso at pormal ang anyo ng mukha ni Jeremiah, tila ba ipinapaalala sa akin na wala na kaming oras para sa mahabang kulitan. Tumingin siya sa kanyang relo bago muling humarap sa akin upang ibigay ang huling instruksyon."Ayusin mo na agad ang mga gamit mo, Ephraim. Huwag ka nang mag-aksaya ng bawat minuto," seryoso niyang bilin. "Ipapasundo kita sa sasakyan ng resort mamaya, pagkalipas ng eksaktong dalawang oras upang mabilis kang makarating sa airport."Tumango ako nang bahagya habang mabigat ang aking puso. Habang pinapanood ko si Jeremiah na tumatalikod upang iwanan kaming dalawa ni Leila para makapag-empake, alam ko na ang natitirang dalawang oras na ito ang magiging pinakamabilis ngunit pinakamahalagang sandali bago ko harapin ang katotohanang naghihintay sa akin sa Pilipinas.Mabilis naming inayos ni Leila ang aking mga gamit. Tahimik lang siya habang tinutulungan akong magtupi ng mga damit, ngunit ramdam ko ang bigat sa bawat kilos niya. Nang matapos kami, ba