All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 111 - Chapter 120

เมื่อคิดว่าจะทำก็เริ่มลงมือเลยหลังเอ่ยแผนการทำงานขั้นถัดไปให้กับคนในครอบครัวฟังวันต่อมาเฟยอี้หนิงพร้อมผู้ใหญ่ทั้งสามก็เดินทางเข้าเมืองทันที พวกเขาตั้งใจมาหาซื้อหน้าร้านเหมาะ ๆ ในการเปิดร้านค้าขายผลไม้วิญญาณของตน“พวกคุณชายไม่ทราบว่ามาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ” นายหน้าซื้อขายร้านค้าก้าวเข้ามาทักทายคนทั้งสี่ทันที เฟยหมิงหันมองอีกฝ่ายแล้วพูดสิ่งที่ต้องการ“ข้าอยากได้หน้าร้าน ผู้คนเดินผ่านไปมาพอสมควร ขนาดประมาณสองหมู่ ด้านหลังมีลานกว้างและห้องหับสำหรับพักผ่อนไม่ทราบว่าพอจะมีหรือไม่”ครั้นได้ยินว่าลูกค้าต้องการหน้าร้านใหญ่พอควรสีหน้าเถ้าแก่ร้านพลันเบิกบานขึ้นอีกหลายส่วน รีบหันกลับไปหยิบสมุดออกมาให้ลูกค้าได้เลือกหน้าร้านที่ยังว่างขายไม่ออก“หน้าร้านที่คุณชายต้องการมีอยู่ไม่มากขอรับ บางร้านทำเลดีมีลูกค้าเดินผ่านไปมามากมาย แต่ราคาเช่าก็จะสูงขึ้นมาหน่อยเดือนละห้าสิบตำลึง ส่วนหน้าร้านลูกค้าไม่ค่อยพลุกพล่านอย่างที่ท่านต้องการ พื้นที่สองหมู่ มีลานกว้างด้านหลังและห้องสำหรับพักผ่อนราคาเช่าต่อเดือนจะอยู่ที่ยี่สิบตำลึงขอรับ”เฟยหมิงหันมองลูกน้อยหลังตรวจสอบรายละเอียดหน้าร้านสองร้านที่ว่าแล้วเฟยอี้

“แม่หนูน้อยอยากได้สิ่งใดหรือ?” ลูกจ้างร้านเดินเข้ามาทักทายเด็กน้อยวัยสี่ห้าขวบปีที่เดินเข้ามาในร้านพร้อมบิดาของนางเฟยอี้หนิงเงยหน้ามองเสี่ยวเอ้อร์ของร้านแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “หากข้าต้องการพบนายท่านไป๋ซูไม่ทราบว่าพอจะเป็นไปได้หรือไม่เจ้าคะ”เสี่ยวเอ้อร์มองเฟยอี้หนิงและบิดาด้วยสีหน้าสงสัย เด็กน้อยรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงกำลังคิดไม่ดีเกี่ยวกับนางและบิดาเป็นแน่จึงหยิบป้ายแสดงสถานะแขกของตระกูลไป๋ให้อีกฝ่าย“มีสิ่งนี้แล้วพอจะเข้าพบนายท่านของพวกท่านได้แล้วใช่หรือไม่”เสี่ยวเอ้อร์หยิบแผ่นป้ายขึ้นมาตรวจดู หลังแน่ใจแล้วว่าเป็นแผ่นป้ายซึ่งมีเพียงแขกคนพิเศษของนายท่านไป๋ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนเป็นรีบร้อนขึ้นมาทันที“เสียมารยาทกับแขกของนายท่านแล้ว เชิญแม่หนูน้อยขึ้นชั้นบนเลยขอรับ วันนี้นายท่านไป๋เข้ามาตรวจดูความเรียบร้อยของร้านพอดี ข้าจะไปแจ้งให้ท่านทราบว่ามีแขกมาขอพบ”เฟยอี้หนิงพยักหน้าให้เขา ได้รับสิทธิพิเศษนี่มันดีจริง ๆ ตอนแรกนางไม่ได้คิดจะหยิบป้ายแสดงสถานะออกมาใช้เลยแต่เมื่อเห็นว่าหากปล่อยไว้ไม่หยิบสิทธิพิเศษออกมาใช้คงไม่ได้พบอีกฝ่ายเป็นแน่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็มอบมันเพื่อหวังว่าวันหนึ่งนางจะหยิบออกมา

ชายหนุ่มนึกในใจว่า เด็กน้อยคนนี้อายุใกล้เคียงกับบุตรชายตนยิ่งนัก หากให้ทั้งสองเป็นสหายเล่นกันคงจะดีไม่น้อยเฟยอี้หนิงผู้ไม่รับรู้ความคิดในใจไป๋ซูยิ้มให้เขา“ท่านน้าไป๋ในเมื่อตกลงเรื่องการค้าขายกันแล้ว อย่างนั้นก็มาพูดคุยเรื่องรายละเอียดและส่วนแบ่งกันดีกว่าเจ้าค่ะ รวมถึงจำนวนโอสถที่จะขายในแต่ละเดือนด้วย”“ได้สิ”ไป๋ซูกระตือรือร้นในการเจรจาการค้าในครั้งนี้ยิ่งนัก ยิ่งได้พูดคุยกับเด็กน้อยตรงหน้ามากขึ้น เขายิ่งรู้สึกว่าเฟยอี้หนิงดีมากเท่านั้นชาติตระกูลก็ไม่ด้อยไปกว่าบุตรชาย แม้ตอนนี้จะถูกขับไล่ออกมาแต่ต้นกำเนิดก็ยังถือเป็นคนตระกูลใหญ่ เก่งกาจ มีความสามารถ ซ้ำยังคิดอ่านได้อย่างชาญฉลาดแตกต่างจากเด็กทั่วไปเด็กน้อยเช่นนี้เหมาะสมกับบุตรชายของตนมากจริง ๆพูดคุยปรึกษาเรื่องกิจการค้าขาย ส่วนแบ่ง จำนวนที่มอบให้ได้ในแต่ละเดือน รวมไปถึงร่างสัญญาการค้าขึ้นมาแล้วลงนามเรียบร้อยแล้วเฟยอี้หนิงจึงขอตัวกลับ“ท่านน้าโอสถชุดแรกท่านได้ไปแล้ว หลังจากนี้ทุก ๆ วันที่ยี่สิบของเดือนข้าจะให้ท่านอามามอบให้ท่านหรือไม่ก็นัดกันในที่ลับตาคนจะได้ไม่ถูกจับได้”“ได้ เอาตามที่แม่หนูน้อยสะดวก ข้าไปส่งเจ้าข้างล่าง”“ไม่ต้องเ

“เงิน เงินเยอะมากเลยเจ้าค่ะ!!” เฟยอี้หนิงดวงตาเป็นประกาย จ้องมองกองเงินตำลึงและตั๋วแลกเงินตรงหน้าผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่วันเปิดร้านครั้งแรก กิจการร้านเหมยอี้นับวันจะยิ่งเติบโตขึ้นมากกว่าเดิม ผู้คนมากมายต่างเดินทางมาซื้อผลไม้และเหล้าวิญญาณเนืองแน่นทุกวัน แถมจำนวนคนเข้าร้านในแต่ละวันยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ชาวบ้านธรรมดาและผู้ฝึกปราณแห่แหนกันมาซื้อสินค้าจากร้านของบ้านนางเฟยอี้หนิงที่มีความสุขมากยืนมองจำนวนลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย ยิ่งได้เห็นว่ากิจการของครอบครัวได้รับความนิยมมากขนาดไหนความสุขในใจของนางยิ่งเพิ่มพูนครั้นพูดถึงการค้าขายแล้วก็คงต้องพูดถึงกิจการค้าโอสถของตระกูลไป๋ด้วยหลังจากวันที่พูดคุยกันเพียงเจ็ดวันไป๋ซูก็เปิดการค้าโอสถขึ้นมาทันที ชายหนุ่มสมกับเป็นคนจากตระกูลใหญ่เพื่อให้ร้านค้าโอสถเป็นที่รู้จัก เขาถึงขั้นจัดการประมูลโอสถขึ้นมา ป่าวประกาศให้คนภายนอกได้รู้ว่าตระกูลไป๋มีโอสถชำระไขกระดูกระดับสองออกมาขายโอสถชำระไขกระดูกสมกับเป็นโอสถหายาก ทันทีที่เรื่องนี้แผ่ออกไปมีคนจำนวนไม่น้อยแห่มาเยือนโรงประมูล และด้วยเหตุนี้เงินก้อนแรกจากการขายโอสถชำระไขกระดูกระดั

เฟยอี้หนิงถอนหายใจเล็กน้อยก้าวเข้าใกล้บิดาจับมืออีกฝ่ายมาถือไว้ “อีกตั้งหลายปีกว่าลูกจะอายุพอเข้ารับการทดสอบ ถึงตอนนั้นครอบครัวเราคงหาเงินได้มากมายหลานแสนตำลึง เมื่อเวลานั้นมาถึงแค่ขายกิจการ และที่ดินออกไปก็ได้แล้ว”“ลูกไม่เสียดายบ้างหรือ? กว่าพวกเราจะมีวันนี้ได้ไม่ง่ายเลย”“พวกเราเคยสร้างได้ครั้งหนึ่งแล้วจะสร้างใหม่อีกครั้งไม่ได้เชียวหรือ? ถึงอย่างไรการค้าขายก็หาได้สำคัญเท่าการฝึกปราณ ขอแค่พวกเราแข็งแกร่งขึ้นอยู่ที่ไหนก็ไม่อดตาย อีกอย่างนะเจ้าคะ”“....”“กว่าจะถึงวันนั้นไม่แน่ว่าลูกอาจจะกลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับสูงแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นกระทั่งโอสถระดับสูงก็สามารถหลอมออกมาได้ ลูกไม่เชื่อหรอกว่าพวกเราจะเปิดร้านค้าเหมยอี้ขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้”เฟยหมิงมองแววตามั่นใจของลูกน้อยจริงอย่างที่หนิงเอ๋อร์ของตนพูด ถึงอย่างไรร้านค้าเหล่านั้นก็เป็นของนอกกาย ไม่ตายก็สามารถหาใหม่ได้ ขอแค่เขามีความสามารถจะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกันอีกทั้งการอยู่ที่แคว้นปู้ตงต่อก็คงไม่เกิดผลดีนัก หากวันใดวันหนึ่งท่านปู่ออกจากการกักตนถึงวันนั้นครอบครัวเขาไม่รู้ว่ายังจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเช่นนี้ต่อไปได้อีกหรือไม่ทุกวันนี้