All Chapters of เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ: Chapter 121 - Chapter 130

เฟยอี้หนิงมองตามแผ่นหลังเฟยหมิงเดินหายเข้าไปในห้องครัวดูเหมือนหลังจากนี้นางจะมีเป้าหมายใหม่ให้ทำแล้วสินะ ตอนนี้ชีวิตทุกอย่างล้วนสุขสบายดี ทว่าความสุขนี้ก็ไม่รู้จะอยู่ไปได้จนถึงวันไหนในเมื่อเป็นเช่นนี้ไม่สู้ตั้งเป้าหมายให้สูงแล้วไปให้ถึงไม่แน่ว่าหากนางสามารถเข้าสำนักศึกษาได้จริง ๆ คนตระกูลเฟยจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวนางก็ได้เด็กน้อยผู้มีใจมุ่งมั่นอยากจะแข็งแกร่งขึ้น ทุก ๆ วันหลังตื่นนอนก็ตั้งใจฝึกฝนวิชาและฝึกหลอมโอสถ วันไหนรู้สึกเบื่อ ๆ ก็จะออกไปเที่ยวเล่นในเมืองบ้าง นัดพบพูดคุยกับไป๋ซูบ้างเป็นบางครั้ง ทุกวันล้วนผ่านไปอย่างเรียบง่ายเช่นนี้จนกระทั่งวันเวลาแห่งความเหมาะสมวนเวียนมาถึง เด็กน้อยเฟยอี้หนิงเติบโตขึ้นมาจนกลายเป็นเด็กสาวอายุสิบหก ใบหน้ากลมเกลี้ยงเหมือนเด็กถูกแทนที่ด้วยใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต จมูกรั้นขึ้นเล็กน้อยเฟยอี้หนิงในเวลานี้กลายเป็นเด็กสาวผู้งดงาม เรือนร่างผอมบางสะโอดสะอง ไม่ว่าใครได้พบเห็นต่างก็ต้องเหลียวหลังมอง และเด็กสาวคนนั้นที่ว่า ตอนนี้ก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการเก็บข้าวของเตรียมตัวออกเดินทางหลังจากนี้การเริ่มต้นครั้งใหม่ของนางจะเริ่มขึ้นแล้ว ทุกอย่างต่อจากนี้

“นี่สินะแคว้นที่ได้ชื่อว่าเจริญรุ่งเรืองที่สุดในบรรดาแคว้นทั้งหมดสมแล้วจริง ๆ” เฟยอี้หนิงส่ายหน้าน้อย ๆ หลังได้เห็นความใหญ่โตโอ่อ่าของกำแพงแคว้นหลงหลินเด็กสาวกวาดตามองซ้ายขวาอย่างสนอกสนใจ ซ้ายมือคือป่าสูงซึ่งเป็นเนินทางขึ้นภูเขา ในขณะที่ฝั่งขวามือคือพื้นที่ราบกว้างสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยข้าววิญญาณ“แค่พื้นที่สำหรับปลูกข้าววิญญาณก็ใหญ่กว่าเมืองปู้ตงทั้งเมืองอีก” พูดแล้วในใจก็มีความรู้สึกบางอย่างวาบผ่านเทียบกันแล้วแคว้นหลงหลินใหญ่กว่าแคว้นปู้ตงมากจริง ๆเฟยอี้หนิงได้แต่ส่ายหัวน้อย ๆ ให้กับความแตกต่างระหว่างสองแคว้น รถม้าก็เคลื่อนผ่านประตูเข้าสู่พื้นที่ด้านใน ให้ดวงตาได้มองความเจริญรุ่งเรืองของแคว้นหลงหลินเต็มสองตาเมืองขนาดใหญ่ผู้คนพลุกพล่านมองไปทางไหนล้วนสัมผัสได้ถึงความมีชีวิตชีวาของผู้คนซึ่งมากกว่าเมืองที่นางเคยอยู่เกือบสิบเท่าเรือนสูง ผู้คนเดินขวักไขว่เฟยอี้หนิงแหวกม่านหน้าต่างชะโงกหน้ามองสำรวจสถานที่แห่งใหม่ที่ตนไม่เคยได้พบเจอ ดวงตาเป็นประกายแวววาวสะท้อนความตื่นเต้นและกระตือรือร้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง“ท่านพ่อท่านแม่ยิ่งใหญ่มากเลยเจ้าค่ะ สุดยอดมากเลย ดูสิเจ้าคะร้านค้าเต็มไปหมดแถ

“หนิงหนิงพวกเราจะไปที่ไหนกันก่อนหรือ?” กงเหยาเย่เกาะแขนเฟยอี้หนิง ดวงตาซุกซนเป็นประกายกวาดมองความมีชีวิตชีวาตรงหน้า“ก่อนหน้านี้ข้ามองเห็นที่ที่ดูเหมือนจะสนุกอยู่ที่หนึ่งแต่ไม่รู้ว่าตั้งอยู่ตรงไหน” แม้ความจำจะดีแค่ไหนแต่การจะจดจำทุกซอกซอยของเมืองภายในครั้งเดียวก็ยังเป็นเรื่องยาก“คุณหนูอยากจะไปเที่ยวที่ไหนหรือขอรับ” บ่าวชายพ่วงตำแหน่งผู้อารักขาเอ่ยกับเฟยอี้หนิง“ลานประลองอยู่ที่ใดหรือ?”คนฟังถึงกับชะงักกึกหรี่ตามองเฟยอี้หนิง“....”“เจ้าน่ะไม่ได้ยินที่หนิงหนิงพูดหรือ? รีบ ๆ พาพวกเราไปสิอย่าเอาแต่จ้องมองอย่างเดียว”สายตาของเขาเหลือบมองกงเหยาเย่ ครั้นได้เห็นท่าทางของนางในใจเขาพลันเกิดความรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อยก็แค่เด็กที่เกิดมาในครอบครัวดีหน่อย บิดามารดามีความสามารถถึงได้มีโอกาสแสดงความผยองออกมา หากเปลี่ยนเป็นเกิดในครอบครัวธรรมดาคงไม่กล้าแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อหน้าเขา“จะไปได้หรือยัง” น้ำเสียงเฟยอี้หนิงเข้มขึ้นจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลัง ครั้นหันดวงตากลับมามองก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยหลังสบแววตาคมกริบไร้คลื่นอารมณ์เด็กคนนี้อายุไม่เท่าใดไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงมีแววตาน่ากลัวขนาดนี้ได้คนที่เผ

“เจ้าว่าอะไรนะ?! เจ้าอยากจะทดสอบคุณสมบัตินักหลอมโอสถระดับหก?!” สายตาตรงหน้ากวาดมองเฟยอี้หนิงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้าอีกครั้ง“เด็กอย่างเจ้าน่ะหรือจะสอบเป็นนักหลอมโอสถระดับหกผ่าน”“ผ่านหรือไม่หาใช่สิ่งที่คนที่ทำได้แค่มายืนรอต้อนรับคนมาสมัครอย่างท่านจะตัดสินใจได้”คนถูกตอกกลับถึงกับสะอึ้งจ้องหน้าเฟยอี้หนิงอย่างโกรธแค้น“หึ...วาจาของเจ้าช่างเจ็บแสบจริงแท้”“ขอบคุณท่านที่ชม คำพูดของข้าเมื่อเทียบกับคำพูดของท่านยังถือว่าห่างไกลมาก” พูดมาถึงตรงนี้เฟยอี้หนิงก็เงยหน้ามองฟ้าแล้วหันสายตากลับมามองเขา “เสียเวลาไปมากแล้วรีบจัดการเรื่องที่สมควรจัดการกันเถิด”ดวงตาไม่พอใจจ้องมองเฟยอี้หนิง น้ำเสียงลอดไรฟัน “สองพันตำลึงสำหรับเข้าทดสอบคุณสมบัตินักหลอมโอสถระดับหก”เฟยอี้หนิงขยับมือครั้งหนึ่งตั๋วเงินสองพันตำลึงก็ปรากฏในมือ “ข้าเข้าไปได้แล้วใช่หรือไม่”“เดินตรงไปจนสุดทางเดิน ขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นที่หก ห้องหมายเลขสี่”“ขอบคุณท่าน” เฟยอี้หนิงเอ่ยปาก จากนั้นทั้งสามคนก็ก้าวเข้ามาในหอนักหลอมโอสถพร้อมกันเฟยอี้หนิงใช้ดวงตาของตนสำรวจพื้นที่หอนักหลอมโอสถตกแต่งเรียบง่ายแต่กลับให้ความรู้สึ

เฟยอี้หนิงมองกระดาษแผ่นใหญ่ตรงหน้า แล้วหันสายตามองหมึกและพู่กันต้องใช้พู่กันในการตอบคำถามสินะเด็กสาวพึมพำด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ ใช้พู่กันเขียนไม่ใช่เรื่องที่นางถนัดเลยจริง ๆ แต่ยังดีที่ไม่ถึงขั้นใช้ไม่เป็นเฟยอี้หนิงจับพู่กันขึ้นมาตอบคำถามด้วยท่าทีเงอะงะ และท่าทางนี้ของนางก็เรียกแววตาและรอยยิ้มดูถูกจากคนที่กำลังมองอย่างจับผิดได้เป็นอย่างดี“ก็แค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง ขนาดจับพู่กันยังไร้ซึ่งท่าทางของนักปราชญ์แต่กลับกล้ามาท้าทายการทดสอบนักหลอมโอสถระดับหก”เสียงของเขาเบามากแทบจะกลายเป็นพึมพำพูดกับตนเอง แต่ด้วยความสามารถของเฟยอี้หนิงเสียงพึมพำของเขากลับดังชัดในหูเด็กสาวตวัดสายตามองต้นเสียง มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มก่อนจะขยับปากพูดไร้เสียงแต่สามารถเข้าใจได้ว่า ‘หุบปากของท่านแล้วตั้งใจทำการทดสอบของตนไป’..การทดสอบรอบแรกดำเนินไปอย่างเงียบงัน ภายใต้กำหนดเวลาหนึ่งชั่วยามทุกเวลาที่เดินไปข้างหน้าจะมีใครสักคนตอบคำถามจนแล้วเสร็จกระทั่งเหลือเวลาเพียงครึ่งเค่อทุกคนยกเว้นเฟยอี้หนิงก็ตอบคำถามทั้งหมดเสร็จแล้วพวกเขาจึงพร้อมใจกันหันมาให้ความสนใจเด็กสาวเพียงคนเดียวทันที หรือจะพูดให้เข้าใจง่