เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

“ท่านพ่อ ท่านแม่ เก็บใส่แหวนมิติไว้ก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ” นางจำได้ว่าแหวนมิติที่ซื้อให้บิดามารดาสามารถเก็บของสดได้“ทำไมหรือลูก” เหมยซีเอ่ยถาม“ข้าอยากลองเพิ่มมูลค่าให้กับผลไม้ทั้งสามชนิดนี้ดูเจ้าค่ะ แต่หากลองแล้วไม่ได้ผลค่อยนำออกไปขาย”เหมยซีและเฟยหมิงมองหน้ากัน จากนั้นหันมามองลูกน้อย“เอาตามที่ลูกว่าก็แล้วกัน ถึงอย่างไรของที่เก็บในแหวนมิติก็ไม่เน่าเสีย”ได้รับการสนับสนุนจากคนทั้งสองอย่างไร้ข้อกังขาเฟยอี้หนิงจึงโผเข้ากอดเอวทั้งสองคนทันที ใบหน้าเล็กถูไถไปมาพร้อมส่งเสียงหัวเราะชอบใจคนเป็นพ่อแม่เห็นลูกน้อยมีความสุขจนหัวเราะออกมา ใบหน้าพลันอ่อนโยนขึ้นหลายส่วนดีแล้วที่ตามใจลูกน้อย หนิงเอ๋อร์ของพวกเขาถึงได้มีความสุขมากขนาดนี้พูดคุยเรื่องผลไม้วิญญาณเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เดินออกมานอกบ้าน เห็นเฟยหลานยืนรออยู่ด้านนอก“เอ่อ...ข้าไม่ได้คิดจะมาแอบฟังนะขอรับ แค่เห็นทั้งสามคนหายไปนานแล้วจึงคิดมาตาม” เฟยหลานไม่มีเจตนาอื่นใดจริง ๆจริงอยู่ที่เขาอยากรู้ว่าเฟยอี้หนิงเป็นอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น แต่นอกจากความรู้สึกเป็นห่วงเขาก็ไม่ได้คิดถึงเป็นอื่นเฟยหมิงมองประกายรู้สึกผิดในดวงตาน้องชายพยักหน้าให้เขา

“อาหนิงแม่มาเยี่ยมแล้วลูก วันนี้เป็นยังไงบ้าง” สุรเสียงอบอุ่นของสตรีอายุประมาณสี่สิบปลาย ๆ ดังขึ้นหน้าประตูห้องคนไข้ เธอเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าผลไม้ในมือ ดวงตาอบอุ่นทอประกายอ่อนโยน จ้องมองคนบนเตียงที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างหลังเสียงเอ่ยทักสิ้นสุดลงดวงตาซูบซีดของคนป่วยก็ค่อย ๆ หันกลับมาจ้องมองคนมาใหม่ ริมฝีปากสีซีดขยับขึ้นเป็นรอยยิ้ม เอ่ยเสียงแหบแห้ง“แม่มาแล้วเหรอคะ วันนี้หนูก็ยังรู้สึกสบายมาก” เป็นคำพูดเดิม ๆ ที่พูดมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง จำได้แค่ว่าครั้งแรกที่พูดคำนี้คือตอนที่เธออายุได้แปดขวบช่วงเวลาที่ชีวิตกำลังจะผลิบานกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ในอีกไม่กี่ปี ต้นอ่อนซึ่งกำลังจะกลายเป็นต้นไม้ใหญ่อย่างเธอกลับพบว่ามีหนอนชอนไช รากไม้ถูกกัดกินทำให้ไม่อาจเติบโตเป็นต้นไม้งดงามแข็งแรงและช่วงเวลานั้นคือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตเงียบสงบภายในห้องสี่เหลี่ยมของโรงพยาบาล ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอไม่อาจห่างไกลจากมือหมอได้เฟยอี้หนิงเป็นเด็กเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เด็กเพียงแค่ได้เห็นน้ำตาของผู้เป็นมารดาดวงตาแดงก่ำของบิดา เด็กสาวก็พอจะคาดเดาได้ว่าโรคที่เธอเป็นร้ายแรงแค่ไหน ถึงอย่างนั้นเฟยอี้หนิงก็ยังคงยิ้มสู้ บอกกับพ่อ

ครืดดด..เสียงเปิดประตูเรียกสองสายตาให้หันมอง คนมาใหม่ยิ้มแย้มให้คนในห้อง ขยับขาก้าวเข้ามา เลื่อนประตูปิด“พ่อมาแล้วเหรอคะ รีบ ๆ มานั่งไม่งั้นหนูกับแม่จะกินของอร่อยหมดก่อนนะ”คนมาใหม่แย้มยิ้ม ยกของในมือขึ้น“ถ้าไม่เหลือให้พ่อบ้างพ่อก็จะไม่แบ่งสิ่งนี้ให้”ดวงตาคนมองเป็นประกาย “เค้กส้ม!! พ่อรู้ใจหนูจริง ๆ เห็นแก่พ่อที่อุตส่าห์ซื้อเค้กส้มมาให้หนูจะยอมยกหม่าล่าเสียบไม้ให้พ่อสักสองสามไม้ก็แล้วกันค่ะ”“หึ จะยกให้ทั้งทีพ่อขอเพิ่มเป็นสี่ห้าไม้ได้ไหม?”“...”เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสองคน พวกเขาจ้องตากันไม่มีใครยอมใคร ก่อนมุมปากทั้งสองจะยกขึ้นแล้วเสียงหัวเราะก็ดังลั่นห้องผู้ป่วยพิเศษ“ดีล คุณพ่อรีบ ๆ มานั่งเลยค่ะ”เหมยซีมองบรรยากาศมีความสุขระหว่างพ่อและลูกสาว คนเป็นแม่ขยับที่ให้สามีแทรกตัวมานั่งข้างกัน“ให้ฉันทำเอง คุณคุยกับลูกไปก่อน” เหมยซีเอ่ยขึ้น หยิบเค้กส้มในมือสามีมาจัดใส่จานใบเล็ก“ขอบใจคุณมากนะ”จากนั้นภายในห้องผู้ป่วยพิเศษก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข เสียงหัวเราะ และความผ่อนคลายพวกเขาคุยสัพเพเหระกันมากมาย ทั้งเรื่องที่ชวนให้คิดถึง เรื่องไร้สาระ และเรื่องทั่วไปเข็มนาฬิกาหมุนวนไ

กลับมาปัจจุบันเฟยอี้หนิงขยับเท้าเดินไปด้านหน้า มือน้อยแหวกหญ้าออกซ้ายขวาสอดส่ายสายตาไปมาอยากอยากรู้อยากเห็นเด็กน้อยตัวสูงประมาณสองฉื่อ[1]กว่า ๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขหัวเราะคิกคักกับตนเอง บ้างก็หันหลังมองขึ้นไปบนต้นไม้ที่บิดามารดาและท่านอาอยู่ จากนั้นหันกลับมามองหาเส้นทางที่จะเดินต่อ‘ยังไม่ถูกจับได้ยังสำรวจต่อได้อยู่’ เฟยอี้หนิงคิดอย่างมีความสุข ยกมือขึ้นสัมผัสคางนิ่งคิดว่าจะไปทางไหนต่อ‘ทิศตะวันออกก็แล้วกัน’ เลือกได้แล้วก็ก้าวขามุ่งหน้าเดินต่อไม่ได้สนใจเลยว่าปลายยอดหญ้าจะบาดผิวบอบบางของตนหรือไม่เฟยอี้หนิงเดินมุ่งหน้าต่อด้วยสายตามุ่งมั่นไม่ได้รับรู้เลยว่า ความคิดที่ว่าตนไม่ถูกจับได้นั้นเป็นเพียงความคิดไปเองฝ่ายเดียวเฟยหมิงและเหมยซีสนใจการเคลื่อนไหวของเฟยอี้หนิงอยู่ตลอด ทันทีที่สัมผัสได้ว่าลูกน้อยเดินห่างจากใต้ต้นไม้พวกเขาก็รู้แล้วคราแรกทั้งสองคนคิดจะเอ่ยปากห้ามปราม บอกลูกว่าอย่าได้เถลไถลไปไหนไกล แต่พอได้เห็นแววตาสนอกสนใจเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทั้งสองคนก็ได้แต่อดกลั้นความเป็นห่วงปล่อยให้ลูกเดินไปมาภายในป่าอย่างใจต้องการได้เห็นดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างอย่างมีค

“ท่านหมอเด็กคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”“โชคดีที่พวกท่านพามาทันเวลาหากช้ากว่านี้สักหนึ่งจิบชาเกรงว่าจะไม่รอดแล้ว”เฟยหมิงถอนหายใจโล่งอกหันสายตามองเด็กน้อยบนเตียงนอน เด็กน้อยคนนี้ดูแล้วคงรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรสาวของตนแต่กลับต้องมาบาดเจ็บสาหัสข้างกายไร้ผู้ใหญ่ปกป้อง เขาเองก็เป็นพ่อคนหนึ่งมีลูกสาวอยู่ในวัยน่ารักน่าเอ็นดู ครั้นมองเด็กคนนี้จึงอดรู้สึกสารเห็นใจและเป็นห่วงไม่ได้“ขอบคุณท่านหมอมากขอรับ แล้วเรื่องค่ารักษาและค่าใช้จ่าย?” เฟยหมิงหันมองหมอชรา“ข้าจะเขียนเทียบยาให้ ค่ารักษาเด็กคนนี้สองตำลึงเงินเจ้าจ่ายไหวใช่ไหม?” หมอชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจใช้สายตามองชายหนุ่มตรงหน้า เสื้อผ้าที่ถึงจะดูเหมือนเนื้อดีแต่กลับมีรอยเปื้อนอยู่เต็มไปหมดเห็นชัดว่าใส่ซ้ำมาหลายครั้งแล้ว ส่วนเด็กสาวข้างกายยิ่งดูไม่ได้ใหญ่ เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นเปื้อนดิน ตามร่างกายยังมีรอยแผลเล็ก ๆ ดูก็รู้ว่าถูกใบหญ้าบาดมา เด็กเล็กที่จะมีบาดแผลเล็กน้อยเหล่านี้ได้ล้วนเป็นเด็กจากครอบครัวธรรมดาหมอชราจึงอดคิดไม่ได้ว่าพวกเขาจะมีเงินสองตำลึงมาจ่ายค่ารักษาหรือไม่แต่เอาเถิดถึงจะไม่มีจ่ายเขาก็จะคิดว่าครั้งนี้ทำกุศลก็แล้วกันขณะที่หมอชรา